ตอนที่ 49: สอดแนม ทรยศ และคังชอลอิน

ตอนที่ 49: สอดแนม ทรยศ และคังชอลอิน

การแสดงของโพดอลส์กี้ยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่งยามมืดมิดเริ่มมาเยือน

เหตุผลที่เขาต้องทำเช่นนี้นั้นก็เพื่อทำให้ผู้เฝ้าระวังของลีแชรินลดหย่อนการเฝ้าระวังที่มีต่อตัวเขา

[ท่านแชริน โปรดยกโทษให้กับความอวดดีในครั้งนี้แก่ข้าด้วยเถอะขอรับ แต่การจะทำให้คนพวกนั้นลดระดับการป้องกันลงได้ ข้าจำเป็นต้องใช้วิธีการเหล่านี้จริง ๆ]

หลังจากนั้นลีแชรินและโพดอลส์กี้ก็เริ่มหัวเราะกันอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติกันอยู่สองคน

“อุ๊! ฮ่า ๆ ๆ ข้าว่าข้าคงเริ่มเมาแล้วละมัง”

หลังจากได้ดื่มเหล้าองุ่นไปมากมาย ใบหน้าของโพดอลส์กี้ก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับร่างกายที่โอนเอียงไปมา

“คิ ๆ ดูเหมือนว่าไวน์นี้จะเป็นของชั้นเยี่ยมจริง ๆ ไม่มีไวน์ดี ๆ แบบนี้ที่บ้านพวกเราเลยใช่ไหมนะ?”

คำว่า “บ้าน” ที่โพดอลส์กี้เรียกหมายถึงโลกอย่างเห็นได้ชัด

“โอ้ โฮ๊ะ ๆ ! ไวน์ชนิดนี้สามารถพบได้ที่ดินแดนของข้าเท่านั้น มันเป็นไวน์รสเยี่ยมจริง ๆ อย่างที่เจ้าว่า เจ้าต้องการมากกว่านี้อีกหรือไม่?”

แชรินติดตามการกระทำของโพดอลส์กี้ไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ ความมุ่งมั่นของนางในการต้องการขึ้นเป็นราชันย์ที่แข็งแกร่งเช่นคังชอลอินทำให้นางรู้สึกต้องผ่านความอัปยศที่น่าอดสูนี้ไปให้ได้

“หู่วว นี่...แชริน”

หลังจากได้ดื่มเข้าไปอีกหนึ่งแก้ว โพดอลส์กี้ก็เริ่มจ้องมองไปยังลีแชรินด้วยสายตาหยาดเยิ้มที่เหมือนเต็มไปด้วยตัญหา

“เจ้าไม่คิดหรือว่ามันก็ผ่านมานานแล้วนับตั้งแต่ที่เราต่างร่วมแบ่งปันความรักที่มีต่อกัน? ข้าคิดว่าครั้งสุดท้ายน่าจะเป็น”ที่นั่น“ใช่หรือไม่?”

เป็นครั้งที่สองที่ร่างกายของแชรินจำต้องแข็งทื่อไปเพราะคำพูดของโพดอลส์กี้ที่พูดจาออกมาโดยไม่ทันให้นางได้ตั้งตัว

“ฮิ ๆ” โพดอลส์กี้แกล้งหัวเราะขณะสวมกอดแชริน

[ที่นี่มีหน่วยสอดแนมด้วยขอรับ]

แน่นอนว่ามันเป็นเพียงการแสดง

[โปรดแกล้งทำเป็นว่าพวกเราทั้งคู่ต่างเมามากด้วยขอรับ เช่นนั้นถึงจะสามารถทำให้พวกเขาลดระดับการป้องกันลงได้]

“หืมมม...ยังไม่ใช่ตอนนี้”

“ห๊า? ทำไมเล่า?”

“ข้าต้องการไวน์…”

“ฮ่า ๆ แน่นอนสิ แน่นอน”

โพดอลส์กี้พยักหน้ารับ

“เจ้าจำเป็นต้องใช้ไวน์เพื่อเร่งความเร่าร้อนในตัวก่อนเสมอ เช่นในวันนั้น วันที่เจ้าได้ดื่มไปมากมายที่มากยิ่งกว่านี้”

“โฮ้ ๆ ๆ เช่นนั้นข้าคงได้เห็นเรื่องราวซ้อนทับต่อจากนี้หลังจากที่ข้าเริ่มเมามายยิ่งกว่านี้เสียแล้วละมัง?”

การกระทำของพวกเขาดำเนินต่อเนื่องไปได้อย่างสมบูรณ์แบบอย่างไม่คาดคิด นี่เป็นเพราะตัวของลีแชรินเองที่พยายามอย่างหนักเพื่อให้เข้าถึงกับการแสดงของเขา

“แต่ก่อนอื่น…” โพดอลส์กี้เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า

“ทำไมคนพวกนี้ถึงได้ดูหยายคายนัก? เพียงมองดูได้ไม่นานข้าก็รู้ได้ในทันทีว่าเจ้าคงจะโดนดูถูกเหยียดหยามเป็นมากแน่ อย่างที่เจ้าเคยพูด คนพวกนี้สมควรถูกลงโทษโดยการเฆี่ยนตีเสียให้หมด”

ทันใดนั้นโพดอลส์กี้ก็พูดถึงความรู้สึกของเขาที่มีออกมาเสียงดัง และแน่นอนว่านางไม่ต้องการพลาดโอกาสในครั้งนี้เพื่อปล่อยสิ่งที่มีอยู่ภายในออกมา

“ใช่ พวกนั้นทั้งดูหมิ่นและหยามเกียรติข้ายิ่งนัก”

นางพูดขณะกดฟันกรอดไปด้วยอารมณ์ที่มากมาย

“จองหองและยังดูหมิ่น?! แทนที่คนพวกนั้นจะฟังคำสั่งจากผู้เป็นราชันย์เช่นข้า แต่คนพวกนั้นกลับปฏิบัติต่อข้าเหมือนอย่างหุ่นไล่กาและไม่คิดมอบความเคารพแก่ข้าในฐานะราชันย์เลยแม้แต่น้อย ช่างเป็นพวกคนหัวหินยิ่งนัก” (คำพูดที่หมายถึงงี่เง่าในภาษาเกาหลี)

“คนหัวหิน หืม?”

“ฮึก...ข้าคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าตัวเองจะต้องมาปกครองคนที่ไร้ซึ่งความคิดแล้วยังทำตัวไม่ซื่อสัตย์ภักดีต่อข้าเช่นนี้”

“อะ...อะไรนะ?! ฮึ่ม ข้าคิดว่าเจ้าพวกนั้นจะต้องได้รับบทเรียนสักหน่อยเสียแล้ว!”

ขณะที่พูดออกไปแบบนั้น โพดอลส์กี้ได้เกร็งกล้ามเนื้อของเขาขึ้นมาในทันใด

“เจ้าพวกคนแคระงี่เง่านั่น”

“ฮืม?”

“พวกเขาคิดอยู่แค่เพียงเรื่องเดียวซึ่งก็คือการนำนีด้าเวลเลียร์กลับคืนมาแต่กลับไม่รู้วิธีใช้สมองของตัวเองแต่อย่างใด โอ้ ข้ากำลังพูดถึงสงครามที่เรากำลังได้เผชิญอยู่ในตอนนี้น่ะ”

“ที่เจ้าพูดถึงเมื่ออาทิตย์ก่อนน่ะหรือ?”

“ข้าบอกไปเช่นนั้นหรือ?”

“ฮี่ ๆ บางทีเจ้าอาจจะลืมไปแล้วก็ได้หลังได้ใช้เวลาที่น่าหลงใหลร่วมกันกับข้า”

“หืมม…เจ้าล่ะก็!”

ตอนนี้พวกเขาเต็มไปด้วยการสวมบทบาทเล่นละครตบตาที่แสดงถึงความสามัคคีโดยสมบูรณ์แบบได้อย่างแท้จริง

“อย่างไรก็ตาม คนแคระพวกนี้มุ่งเน้นแต่การยึดพื้นที่ตรงนั้นกลับคืนมา พวกเขาใช้กองทัพไปเกือบ 2,000 กองกำลังในการยึดมันกลับคืน แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“อย่าบอกนะว่า...”

“ใช่ แม้จะใช้ทหารไปถึง 2,000 กองกำลังแต่คนแคระที่โง่เขลาเหล่านี้ก็ยังล้มเหลวในการยึดที่ดินตรงนั้นกลับคืน หากเราใช้เวลาส่วนใหญ่และกองกำลังไปกับการต่อสู้กับราชันย์โดยตรง เรื่องราวคงต่างไปจากนี้โดยสิ้นเชิง แต่เมื่อพวกเขาทำสิ่งเหล่านั้นลงไปแล้วข้าจะพูดอะไรได้อีกนอกจากบอกว่าพวกเขาช่างเป็นคนที่แสนโง่เขลานัก โฮ้ ๆ ๆ!”

‘โอ้...ดูเหมือนว่าราชันย์ท่านนี้เองก็รู้จักใช้กลยุทธ์นำพาเช่นกัน ไม่เลวนี่ขอรับ’

โพดอลส์กี้ที่ได้รับฟังคำพูดของลีแชรินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจเพียงแต่เขาไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ไปกับมัน

“สำหรับไอ้พวกสารเลวที่แสนโง่เขลานั่น เหตุใดเจ้าถึงไม่ทำอะไรกับพวกนั้นเสียบ้างเล่า?”

“เฮ้อ...หากเพียงข้าสามารถทำได้ก็คงดี ไม่มีใครคิดอยู่ข้างข้าแม้แต่ผู้เดียว พวกเขาไม่คิดฟังคำสั่งของข้า เช่นนั้นแล้วข้าควรจะทำเช่นไร?”

“หืม เดาว่าข้าคงต้องเข้ามาช่วยเหลือเจ้าสักหน่อยแล้วละมัง … พรุ่งนี้เช้า ข้าจะสั่งสอนเจ้าพวกนั้นให้หลาบจำเอง หากทำเช่นนั้นแล้วเจ้าจะได้รับสิทธิ์ที่ควรมีกลับมาหรือไม่?”

“เจ้าสามารถทำเช่นนั้นเพื่อข้าได้จริงหรือ?”

“แน่นอนว่าข้าทำได้ สหายข้าคนหนึ่งมีดินแดนอยู่ห่างที่นี่ออกไปประมาณ 100 กม. ด้วยทักษะของข้าและกองกำลังของเขาผนึกรวมกัน เราจะสามารถกำจัดพวกคนแคระที่แสนโง่เขลาของเจ้าออกไปได้อย่างง่ายดาย เช่นนั้นเจ้าก็จะได้รับสิทธิ์ราชันย์กลับคืน”

“ถ้านั่นสามารถได้ผลจริง… ฮ่า ๆ หากมันได้ผลเช่นนั้นจริงข้าคงได้ใช้เวลาที่มีความสุขร่วมกับเจ้าเช่นนี้ไปอีกนานแสนนาน”

หลังจากนั้นการสนทนาของพวกเขาก็ยังคงดำเนินต่อไปอีกสองสามชั่วโมงจนกระทั่งในที่สุดลีแชรินก็ไม่สามารถต้านทานผลกระทบของไวน์ได้และพล็อยหลับไป

“อืม นี่เราปล่อยให้นางดื่มมากเกินไปหรือเปล่านะ...?”

หลังจากที่ลีแชรินหมดสติ โพดอลส์กี้ก็ได้พานางไปยังห้องนอนของนางในขณะที่ตัวเขาเองก็เดินโซซัดโซเซไปตลอดทาง

หลังจากที่เขาส่งนางเข้านอนบนเตียงเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินจากออกไป เขาพึมพำกับตัวเองแม้ว่ามันจะเป็นแค่การบ่นพึมพำจากฤทธิ์ของการเมาก็ตาม … จากนั้นเขาก็ล้มลงไปบนพื้นหญ้าและหลับไปสนิท

.

.

.

“ท่านผู้ช่วยสเลจน์”

คนแคระที่ทำหน้าที่เป็นหน่วยสอดแนมเข้าพบสเลจน์เพื่อรายงานผลทันทีที่การดื่มสิ้นสุด

“ในที่สุดพวกเขาก็หยุดดื่มกันแล้วขอรับ”

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

“มันเป็นความโกลาหลและยุ่งเหยิงอย่างมากขอรับ พวกเขาไม่สามารถหยุดพูดคุยเกี่ยวกับแผนการไร้สาระในการยึดอำนาจของนางกลับคืนมาได้ตลอดทั้งการดื่ม”

“หืม ข้ารู้ว่านางแพศยานั่นจะดื่มไวน์เป็นบางครั้งแต่ไม่คิดว่าจะมีส่วนร่วมในบทสนทนาที่ไร้สมองเช่นนี้”

พวกเขาจะเรียกนางว่านางแพศยาเพื่อเลือกปฏิบัติต่อนาง มันจะเป็นเช่นนี้เสมอเวลาที่พวกคนแคระพูดคุยกันในตอนที่ไม่มีลีแชรินมาอยู่ใกล้ ๆ

“เท่าที่ข้าเฝ้าสังเกต บุคลิกลักษณะที่แท้จริงของนางจะเริ่มปรากฏก็ต่อเมื่อนางเริ่มเมาไม่ได้สติ ดั่งคำพูดสหายของนาง นางจะเริ่มเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้งเมื่อได้ดื่มจนมากเกินไป”

“หื้มม?...  เช่นนั้นนางก็เป็นนางแพศยาจริง ๆ ใช่หรือไม่? เป็นอย่างที่คิด มนุษย์สตรีมักแสร้งทำตัวเป็นอ่อนแอและกระทำการแต่เรื่องฉาวโฉ่เสมอเมื่ออยู่ลับหลัง”

“ขอรับ มันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ขอรับ”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ยังมีอะไรอีกหรือไม่?”

“ดูเหมือนว่าพวกเขาคิดแผนการที่จะกระทำการเพื่อยึดอำนาจกลับคืนมาจริง ๆ”

“แผนการ? แผนการอะไร?”

“ไอ้คนที่ร่วมดื่มกับนางกล่าวว่ามันจะช่วยให้นางได้รับสิทธิอำนาจกลับคืนมาขอรับ”

“ฮ่า ๆ ๆ ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นเองก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการอย่างนั้นสินะ?”

“ขอรับ ข้ามั่นใจมากว่าเขาไม่ใช่คนที่จะต่อกรง่าย ๆ เช่นนั้นได้”

“เอาล่ะ ไหนเจ้าเล่าต่อมาสิ”

“เขาบอกว่าเขามีสหายที่เป็นราชันย์อยู่ห่างจากที่นี่ไปประมาณ 100 กม. อีกทั้งยังบอกอีกว่าเขาสามารถรวบรวมความช่วยเหลือจากราชันย์ท่านนั้นเพื่อทวงสิทธิอำนาจของนางกลับคืนมาได้ขอรับ”

“อะไรนะ?!” สเลจน์ตะโกนด้วยความตกใจ

“นางกล้าคิดที่จะนำกำลังภายนอกเข้ามาได้อย่างไรกัน…?”

“นายท่าน โปรดสงบลงก่อนเถิด”

“เจ้าจะยังให้ข้านิ่งเฉยอีกได้อย่างไร?! นางแพศยานั่นไม่คิดที่จะช่วยเหลือพวกเราในการกู้นีด้าเวลเลียร์กลับคืนมาด้วยซ้ำ! แต่กลับคิดไปจะขอความช่วยเหลือจากภายนอกเพื่อมาสร้างความโกลาหลและไล่พวกเราออกไปจากดินแดนของเรา!”

“ท่านผู้ช่วย โปรดสงบสติอารมณของท่….”

“สงบรึ?!! แหกตามองสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้ซะ! นางกำลังคิดก่อการสงครามเพื่อทวงคืนสิทธิราชันย์ในดินแดนของพวกเราไม่เห็นหรืออย่างไร!!”

“แต่ข้าไม่คิดว่าท่านจำต้องกังวลมากขนาดนั้นนะขอรับ”

“ฮ๊ะ? ทำไม?”

“แม้ฟังดูเหมือนว่าสหายนางจะยิ่งใหญ่ แต่การพูดว่าเขายอดเยี่ยมแค่ไหนนั้นข้าคิดว่ามันเป็นเพียงการโอ้อวดและดูเหมือนเป็นการโกหกเสียมากกว่า ไม่เพียงเท่านั้น แต่นิสัยการดื่มของเขาก็ยังแย่อีกเช่นกัน ขณะนี้เขากำลังนอนเมาหลับอยู่ภายในสวนขอรับ”

“โอ้ เป็นเช่นนั้นเองหรอกหรือ หึ?” สเลจน์เริ่มหัวเราะอย่างร้ายกาจ

“หึ ไม่ว่าเจ้าคิดจะทำการสิ่งใดแต่เจ้าจะไม่สามารถหลบหนีไปได้แม้แต่ปลายนิ้วของข้า ดูเหมือนว่านางแพศยานั่นเองก็ไร้โชคอยู่เหมือนกัน...ข้าไม่สามารถปล่อยให้นางอยู่เพียงลำพังได้”

ดูเหมือนว่าเขาไม่คิดที่จะลดการเฝ้าระวังทั้งหมดลงโดยสมบูรณ์

“จงไปตรวจดูความประพฤติของกลุ่มนักผจญภัยให้ดี มีโอกาสที่นางจะทำข้อตกลงกับพวกนั้นหรืออาจพยายามโน้มน้าวให้พวกนั้นพยายามเข้าร่วมกับสิ่งที่นางกำลังคิดทำ”

“ขอรับ!”

“ยังไม่เพียงเท่านั้น แต่หากมีใครที่ต้องการอยากพบนางในตอนนี้ให้บอกพวกนั้นไปว่านางไม่สะดวกจะพบ อย่าให้นางได้พบเจอกับใครเป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่?”

ณ ในตอนนั้นเอง สเลจน์ได้ก้าวข้ามเส้นที่ไม่ควรมีมาตั้งแต่ต้นเพื่อทรยศและหักหลังต่อราชันย์ผู้ปกครองแผ่นดิน

.

.

.

“นะ น้ำ…”

ด้วยลำคอที่แห้งผากทำให้นางฟื้นตื่นจากการหลับใหล

‘เฮ้อ นี่เราดื่มมากไปแล้วหรือเปล่า’

แม้เหมือนว่านางจะสลบจนต้องพล็อยหลับไปเป็นเวลานานแต่อาการปวดหัวที่เกิดขึ้นดูเหมือนจะไม่บรรเทาไปตามเวลาที่ผ่านไปด้วยเลย

นั่นอาจเป็นเพราะไวน์เจ็ดขวดที่ได้ดื่มกับโพดอลส์กี้ไปก่อนหน้า มันเป็นเรื่องที่น่าประทับใจอย่างมากที่นางสามารถรักษาการแสดงของตัวเองเอาไว้ได้จนจบ

นางเหยียดมือเพื่อคว้าขวดน้ำ

แต่นางเหนื่อยเกินกว่าจะทำเช่นนั้นได้

แต่แล้วนางก็ต้องตกใจเมื่อได้รู้ว่ามีชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ใกล้ ๆ ตัวนาง

ชายคนนั้นมีผิวที่ดูเหมือนผิวเสือดาวสีดำที่พาดผ่านไปทั่วทั้งร่างกาย มันชวนให้ความรู้สึกลึกลับขณะที่เขาปกคลุมแสงจากดวงจันทร์ด้วยร่างเงาของเขา

“ในที่สุดก็ตื่นเสียที ข้าคิดที่กำลังจะจากไปอยู่พอดีหากท่านยังหลับอยู่เช่นนั้น”

ด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ดังขึ้น นางสามารถบอกได้ในทันทีว่ามันคือเสียงของคังชอลอิน

“ฮ่า ๆ ชอลอิน ท่านเองหรือ แล้วมาที่นี่ได้อย่างไรกัน?”

“เข้ามาทางหน้าต่าง”

“หน้าต่าง?!” นางรู้สึกประหลาดใจกับคำตอบที่ได้รับเป็นอย่างมาก

ด้านล่างของหน้าต่างเป็นหน้าผาที่เหยียดยาวเกินสามสิบเมตร มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะสามารถปีนไต่ขึ้นมาได้

“มันไม่ได้ยากเกินไปสำหรับข้า”

คังชอลอินพูดตอบอย่างไม่แยแส สำหรับเขาที่มีทักษะเต็มพิกัดอยู่ติดตัวนั้น ไม่มีอะไรที่เขาไม่สามารถทำไม่ได้

“โอ้…”

“รับนี่ไป”

คังชอลอินโยนม้วนกระดาษสองแผ่นไปให้นาง

“นี่มันอะไร?” นางเอ่ยถาม

“หนึ่งในนั้นคือสัญญา ส่วนอีกอัน...” คังชอลอินหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

“รายชื่อต้องประหาร”

“รายชื่อต้องประหาร” มันคือรายการที่จะตัดสินว่าใครควรที่จะได้รับให้มีชีวิตอยู่ต่อหรือใครควรที่จะต้องจบสิ้นชีวิตไปเสียที

.

.

สามารถกดติดตามเพื่อรับอัพเดทข่าวสารเกี่ยวกับนิยายได้ก่อนใครที่ทาง แปลได้แปลเถอะ