บทที่ 16 วิญญาณรับปีใหม่ (ตอนที่8)

บทที่ 16 รหัส 023 - วิญญาณรับปีใหม่ (ตอนที่8)

#สำนักงานชิงเย่

“คุณควรจะพูดว่านั่นคือเสียงของผี”

“ถ้าอย่างนั้น ผีนั่นก็แกร่งขึ้นงั้นเหรอ? มันปรากฏตัวตลอดเวลาเลย?”

“อาจจะ...สิงร่างอยู่ก็ได้”

“หืม? หัวหน้า คุณหมายความว่า...”

“อวี๋เมิ่งกำลังตกอยู่ในอันตราย เราต้องหาตำแหน่งของเธอให้เจอโดยเร็วที่สุด”

“ต้องเริ่มจากกล้องวงจรปิดแล้วล่ะ”

“ต้องใช้เวลานานแค่ไหน?”

“อย่างน้อยก็หนึ่งสัปดาห์ล่ะนะ ไฟร์วอลล์ของสถานีตำรวจก็ไม่ใช่จะเจาะง่ายๆ นี่นา”

วันที่ 19 พฤษภาคม 2004

คัดรายชื่อผู้เสียชีวิตออกไป 4 คน แต่ในความสัมพันธ์ทางสังคมของซุนเฉียน ยังไม่สามารถยืนยันการมีตัวตนของ "เสี่ยวหลิง" ได้

วันที่ 20 พฤษภาคม 2004

ตรวจสอบรายชื่อ 7,000 คน ที่บ้านเลขที่ 809 พบหญิงสาวที่มีตัวอักษร “ling” หรือ “lin” อยู่ในชื่อทั้งหมด 298 คน

วันที่ 22 พฤษภาคม 2004

ได้รับการติดต่อจากจางตง อดีตพนักงานที่ลาออกจากโรงแรมจวิ้นหลี่

ไฟล์เสียง 02320040522.wav

“ผมได้ยินจากเพื่อนร่วมงานเก่าว่าพวกคุณกำลังสืบเรื่องของโรงแรม แล้วยังพูดถึงแหวนเพชรรูปทรงเหลี่ยมด้วย?”

“คุณจาง...คุณรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ? ช่วยเล่าให้เราฟังละเอียดๆหน่อยได้ไหม?”

“อืม ตอนที่โรงแรมจวิ้นหลี่เพิ่งเปิดกิจการ ผมก็เข้าทำงานที่นั่นตั้งแต่ช่วงแรกๆ ตอนนั้นผมเป็นแค่พนักงานธรรมดา ทำงานในแผนกห้องพัก ผู้จัดการของเราคือรุ่นพี่ที่ผมรู้จักตอนเรียนต่างประเทศ เขากลับจีนมาก่อน แล้วเราก็ยังติดต่อกันอยู่ตลอด ตอนที่โรงแรมกำลังจะเปิด ผมก็กลับมาจีนพอดี เขาก็ชวนผมให้ไปทำงานที่โรงแรมจวิ้นหลี่ ผมเลยตกลง”

“เรื่องแปลกๆ ที่เกิดในโรงแรม รวมถึงแหวนเพชรนั่น เกี่ยวข้องกับเขาเหรอ?”

“...ใช่ เกี่ยวกับเขา ผม...จริงๆ ผมก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดเท่าไหร่ ผมเคยคิดมาตลอดว่ารุ่นพี่มีแฟนแล้ว ผู้หญิงคนนั้นผมก็เคยเจอสองครั้ง สนิทกับรุ่นพี่มาก ดูเหมาะสมกันดี รุ่นพี่ก็ดูมีความสุขมาก ถึงขั้นพูดคุยเรื่องแต่งงาน อย่างน้อยรุ่นพี่ก็คิดแบบนั้น เขาซื้อแหวนไว้เพื่อเตรียมจะขอแต่งงาน เรื่องแบบนี้ในต่างประเทศเป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนั้นในจีนยังแทบไม่มีใครรู้จักแหวนหมั้นเลย ผมจำแหวนวงนั้นได้แม่นเลย”

“เขาเลือกขอแต่งงานที่ห้อง 809 ของโรงแรมจวิ้นหลี่ใช่ไหม?”

“ใช่…”

“แล้วขอแต่งงานไม่สำเร็จ?”

“ใช่ครับ…”

“ขอถามได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ? เฮ้อ...วันนั้น รุ่นพี่นัดแฟนสาวมาที่โรงแรมจวิ้นหลี่ แล้วยังเตรียมการไว้เป็นพิเศษ พวกเราหลายคนช่วยกันตกแต่งห้อง และอวยพรให้เขา แต่ผลคือ คนที่มานั้นไม่ใช่แฟนของเขา ตอนแรกเราทุกคนก็คิดว่าเป็นแขกที่เดินมาผิดห้อง ผมยังคิดจะเข้าไปบอกอยู่เลย แต่รุ่นพี่เปิดประตูออกมาซะก่อน แล้วผู้ชายคนนั้นก็ชกเขาเข้าทันทีเลย เราทุกคนช็อกไปเลย นิ่งไปสัก1-2วินาทีกว่าจะรู้สึกตัว แต่ตอนนั้นผู้ชายคนนั้นก็ผลักรุ่นพี่เข้าไปในห้องแล้ว ปิดประตู พวกเราก็รีบวุ่นวายหาคีย์การ์ดมาเปิดประตู พอเปิดเข้าไป ก็เห็นพวกเขาทะเลาะกันแล้ว ห้องพังยับเยิน ผู้ชายคนนั้นยังไม่หยุดต่อยรุ่นพี่ พวกเราผู้ชายที่มีกันไม่กี่คนก็รีบเข้าไปห้าม พอเขาทำร้ายไม่ได้แล้ว เขาก็เริ่มด่ารุ่นพี่...หาว่ารุ่นพี่ข่มขืนภรรยาของเขา...”

“หมายความว่า แฟนของรุ่นพี่เป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว?”

“ใช่...เฮ้อ—เรื่องนี้พวกเราไม่เคยคิดมาก่อนเลย ผมเห็นหน้ารุ่นพี่ตอนนั้นบวมปูดไปหมด แต่ผมดูออกว่าเขาเองก็ตกใจมาก เขาไม่รู้เรื่องนี้แน่นอน”

“แล้วหลังจากนั้น เรื่องนี้จัดการกันยังไง?”

“เพื่อรักษาชื่อเสียงของโรงแรม พวกเราไม่ได้แจ้งตำรวจ รุ่นพี่เองก็ไม่มีอารมณ์ที่จะไปแจ้งความ เขาโทรหาแฟนของเขาตลอดเวลา แต่เธอก็ไม่รับสาย เขาบาดเจ็บหนักมาก ต้องลางานนานหลายวันเลย พวกเราก็ไม่กล้าถามเรื่องนี้อีก...แต่หลังจากทำความสะอาดห้องเสร็จ แม่บ้านเจอแหวนหมั้นเลยเอามาให้พวกเรา ถามว่าจะให้ทำยังไงดี ผมเลยต้องติดต่อรุ่นพี่ เพื่อที่จะเอาแหวนไปคืนให้เขา”

“เป็นแหวนเพชรรูปสี่เหลี่ยมนั่นใช่ไหม?”

“ใช่ เป็นแหวนเพชรรูปสี่เหลี่ยม”

“แล้วตอนที่เจอกัน เขาพูดว่าอะไรบ้าง?”

“ตอนแรกเขาไม่พูดอะไรเลย แค่มองแหวนวงนั้นอย่างเดียว เขาดูหมดอาลัยตายอยาก ผมเห็นสภาพเขาก็รู้เลยว่า ผู้ชายนั่นไม่ได้พูดโกหก ไม่ได้บ้า ผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่หลอกรุ่นพี่ หลังจากนั้นเขาบอกว่าอยากดื่ม ผมก็เลยไปดื่มเป็นเพื่อน รุ่นพี่ดื่มจนเมาหนัก แล้วเขาก็เริ่มพูดออกมา ผู้หญิงคนนั้นไม่รับสายเขา แต่เขาก็พยายามหาวิธีตามหาเธอจนเจอ แต่เธอก็หลบหน้าเขา เหมือนกับกลัวเขามาก เขาไปเจอเธอที่ที่ทำงาน แล้วบังเอิญเจอเพื่อนร่วมงานของเธอ เพื่อนร่วมงานคนนั้นยังเตือนเขาเลยว่า อย่าทำให้เธอตกที่นั่งลำบากเลย สามีของเธอเป็นคนอันตราย ชอบใช้ความรุนแรงทำร้ายคน บอกว่าเพื่อเห็นแก่เธอ ขอให้รุ่นพี่หยุดตามเธอซะ”

“แบบนี้หมายความว่า เพื่อนร่วมงานของเธอรู้จักรุ่นพี่ของคุณ?”

“ใช่ครับ...นั่นแหละ ผมถึงบอกว่า รุ่นพี่ผมไม่รู้เลยว่าเธอแต่งงานแล้ว! เขาเคยเจอเพื่อนร่วมงานของเธอ เจอพ่อแม่ของเธอ ทุกคนก็สนับสนุนความสัมพันธ์ของพวกเขา! แล้วจู่ๆ สามีก็โผล่มาแบบนี้! พวกเขานี่มันเลวจริงๆ! ผู้หญิงคนนั้นก็ด้วย! สามีทำร้ายร่างกายเธอ เธอจะแจ้งความ จะหย่าก็ได้ จะทำอะไรก็ได้ แต่ก็อย่าทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน! พวกนั้นรู้อยู่ว่าเธอลำบาก รู้ว่าสามีเธอมันเลว แล้วพอรุ่นพี่ผมเข้ามาในชีวิตเธอ พวกนั้นกลับทำเหมือนว่าเขาคือฟางเส้นสุดท้ายของเธอ ทุกคนก็ช่วยกันปิดบังเรื่องนี้จากรุ่นพี่! แล้วพอเขาถูกซ้อม ผู้หญิงคนนั้นหรือคนอื่นๆก็คงโดนสั่งสอนเหมือนกัน แล้วก็พูดแต่คำพูดที่ไร้ความรับผิดชอบ! แม่ง******! รุ่นพี่คบกับเธอมาครึ่งปีแล้วนะ! สัดเอ๊ย!”

“เธอท้องไหม?”

“อ่า...พวกคุณ...”

“ดูท่าคุณรู้อะไรเยอะนะ”

“ผม...ก็แค่เดา...เดาเอาเท่านั้นเอง”

“เล่าเรื่องการตั้งครรภ์ให้ฟังหน่อย”

“ตอนที่รุ่นพี่เมาเขาเล่าให้ผมฟัง ที่เรื่องของเขากับผู้หญิงคนนั้นถูกเปิดเผย ก็เพราะผู้หญิงคนนั้นท้อง สามีเธอเป็นพนักงานคนขับรถ ซึ่งต้องขับไปไกลๆ เวลาไม่ตรงกันเลย เขารู้ทันทีว่าเด็กนั่นไม่ใช่ลูกของเขา จากนั้นเขาก็ตามมาหารุ่นพี่ คุณรู้ไหม? เรื่องนี้เป็นผู้หญิงคนนั้นที่บอกสามีเองด้วยซ้ำ ทั้งเบอร์ห้อง 809 และเวลา เธอไปทำแท้งโดยไม่ลังเลเลย! แล้วพอผู้ชายคนนั้นรู้เรื่อง เธอก็ทำตัวเหมือนหมาไปขอร้องเขาให้ยกโทษ ทำแท้ง แล้วยังบอกอีกว่ารุ่นพี่ของผมข่มขืนเธอ! อีผู้หญิงเลวแบบนี้ สมควรแล้วที่ถูกซ้อม!”

“อาจจะเป็นเพราะโดนทำร้ายร่างกายมานาน เลย...”

“ก็เลยโยนรุ่นพี่ของผมออกไปงั้นเหรอ? แล้วรุ่นพี่ผมทำอะไรผิด? เขาสมควรได้รับสิ่งแบบนั้นเหรอ?”

“……”

“พวกมันเลวหมดทุกคน รุ่นพี่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่กลับถูกพวกนั้นทำให้ตาย!”

“ทำให้ตาย?”

“ผู้ชายคนนั้นภายหลังเอาเรื่องนี้มาขู่กรรโชกรุ่นพี่ผม เขามันเลวจริงๆ ผู้หญิงคนนั้นก็เลวเหมือนกัน ไปทำแท้งที่คลินิกเล็กๆ แล้วเด็กนั่นก็ถูกผู้ชายคนนั้นเก็บไว้ เอาไปขู่รุ่นพี่ผม! มีครั้งหนึ่งยังลากผู้หญิงคนนั้นมาเป็นพยานด้วย บอกว่าเลือดก้อนนั้นคือลูกของรุ่นพี่ผม! หลังจากนั้นผู้หญิงคนนี้ก็ยังเคยมาหารุ่นพี่ผม ร้องไห้ขอโทษ ขอให้เขายกโทษให้ ขอให้ช่วยพาเธอหนีไปต่างประเทศด้วยกัน ฮ่า!”

“แล้วเป็นยังไงต่อ?”

“รุ่นพี่ผมพอรู้ความจริงแล้วก็อยากจะตัดขาดจากเธอ แต่พวกนั้นก็ไม่เลิก ตามมาวุ่นวายตลอด บางทียังโผล่มาถึงโรงแรม รุ่นพี่ผมเลยถูกพักงาน พวกมันยังไปหาถึงบ้าน เกือบทำให้พ่อแม่รุ่นพี่ผมช็อกตาย...ไม่กี่เดือนต่อมา ผมได้รับโทรศัพท์ แจ้งเรื่องงานศพของรุ่นพี่ เขาถูกรถชนตายตอนที่พยายามจะหนีออกจากพวกสารเลวนั่น…”

“คุณพูดถึงคำว่า ‘คาดเดา’ อยู่หลายครั้ง แต่จากที่ฟังมา ดูเหมือนจะเป็นข้อเท็จจริงทั้งหมด”

“ผม…”

“แล้วคุณ ‘คาดเดา’ เรื่องอะไร?”

(จบบทนี้)