บทที่ 15วิญญาณรับปีใหม่ (ตอนที่7)

บทที่ 15 รหัส 023 - วิญญาณรับปีใหม่ (ตอนที่7)

#สำนักงานชิงเย่

“ในข่าว พ่อแม่ของซานซานร้องไห้แทบขาดใจ ด่าผมว่าเป็นคนใจดำ ด่าว่าเป็นสัตว์นรก บอกว่าผมไม่ยอมรับลูกของตัวเอง ผม... ผมไม่ได้ทำแบบนั้นจริง ๆ ตอนนั้นผมคิดว่า หรือว่าซานซานอาจจะ... ถูกใครทำอะไรเข้า แล้วเธอไม่กล้าบอกผม พอรู้ตัวว่าท้อง ก็เลยตัดสินใจจากผมไป”

“คุณได้ไปดูศพของเธอ เพื่อเป็นการอำลาเธอไหม”

“ไปครับ...พี่สาวผมไปด้วย พ่อกับแม่ของซานซานก็อยู่ในห้องเก็บศพ นักข่าวก็มี พ่อกับแม่เธอตบผมไม่ยั้งเลย ผมทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ร้องขอให้เขายอมให้ผมดูหน้าซานซานเป็นครั้งสุดท้าย พี่สาวผมพยุงผมเข้าไป พอเห็นหน้าของซานซานผมแทบรับไม่ไหว เธอกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย...พี่สาวผมก็ร้องไห้อยู่ข้างๆ แล้วจู่ๆเธอก็ร้องลั่นขึ้นมา เขย่ามือผมแล้วชี้ไปที่มือของซานซานที่โผล่ออกมา เธอ...ใส่แหวนอยู่... แหวนทรงเหลี่ยมวงนั้น... ห้องเก็บศพหนาวเย็นมาก แต่พอเห็นแหวนวงนั้น ตัวผมกลับหนาวยิ่งกว่าเดิม หนาวตั้งแต่หัวจรดเท้าเลย”

“คุณแน่ใจว่าเป็นแหวนวงเดียวกันเหรอ?”

“ผมแน่ใจ พี่สาวผมก็แน่ใจ มันคือแหวนวงนั้นจริงๆ...พวกเราไม่กล้าบอกใครเลย เรื่องมันเหลือเชื่อเกินไป จะเป็นไปได้ยังไง... ผมพูดออกไปไม่ได้ แต่ตอนนั้นผมรู้แล้วว่าซานซานต้องเจออะไรบางอย่างเข้า ผมคิดว่า เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด น่าจะมีสาเหตุมาจากในคืนวันปีใหม่ที่โรงแรมนั่น ผมเลยกลับไปที่โรงแรมนั่นอีกครั้ง ตอนนั้นมีคนมากมายเห็นข่าว สายตาที่พวกเขามองผม... รวมถึงพนักงานโรงแรมก็ไม่อยากยุ่งกับผม จนสุดท้ายมีเด็กสาวคนหนึ่ง เป็นพนักงานต้อนรับ เธอโกรธจนด่าผมออกมา ผมถึงได้รู้ว่า... คืนนั้นตอนที่ซานซานเดินลงมาจากชั้นบน เสื้อผ้าเธอไม่เรียบร้อย แถมมีรอยบาดเจ็บ...... พวกเขาเข้าไปถามซานซานว่าจะให้ช่วยอะไรไหม ซานซานแค่ส่ายหัว ไม่พูดอะไรเลย ผม... ผมมันห่วยจริงๆ! ผมอยู่ใกล้แค่นั้นเอง แต่กลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย!”

“คุณพาน เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณเลย นี่เป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ คนธรรมดาอย่างเราๆยากที่จะรับมือได้อยู่แล้วครับ”

“แต่ซานซาน...ถ้าผมพยายามให้มากกว่านี้ ถ้าผมนั่งคุยกับซานซานดีๆ มันคงไม่เป็นแบบนี้แน่! มันจะไม่มีทาง... ไม่มีทางจบลงด้วยความตายแบบนี้....”

“ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับคุณพาน”

“ขอบคุณครับ...”

“ขอสอบถามหน่อยนะครับ หลังจากนั้นคุณยังได้ติดต่อกับครอบครัวของเธออีกไหม? ตอนนี้เราติดต่อพ่อแม่ของเธอไม่ได้เลย ถ้าคุณช่วยให้ข้อมูลได้จะดีมากครับ”

“ขอร้องล่ะ อย่าไปรบกวนพวกเขาเลย หลังจากซานซานตาย พวกเขาก็ย้ายไปอยู่ชนบทแล้ว คงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก”

“อืม ผมเข้าใจครับ...ถ้าอย่างนั้นขอถามอีกเรื่องนะครับ แล้วแหวนวงนั้นสุดท้ายเป็นยังไงบ้าง?”

“ผมไม่รู้เหมือนกัน งานศพของซานซานพ่อแม่เธอเป็นคนจัดการ ครอบครัวเธอไม่ให้ผมไป...ของใช้ส่วนตัวกับของที่ระลึกต่างๆ ผมก็ไม่รู้ว่าครอบครัวเธอจัดการอย่างไร”

……

ซือเหวินซาน ยืนยันแล้วว่าเป็นเหยื่อรายที่สอง เหตุการณ์เกิดขึ้นในปี 2001

เป้าหมายการสืบสวนเพิ่มเติม: “แหวนเพชรทรงเหลี่ยม”

วันที่ 29 เมษายน 2004

ได้เข้าพักที่ห้อง 809 ของโรงแรมจวิ้นหลี่อีกครั้ง ตรวจค้นภายในห้อง แต่ไม่พบแหวนเพชรทรงเหลี่ยม ไฟล์เสียง 02320040429.wav

“...ไม่เคยเก็บแหวนได้เลย ของมีค่าแบบนี้ ลูกค้าจะระวังกันมาก คงไม่ทิ้งไว้หรอก”

เสียง... ซ่า ซ่า...(เสียงสัมภาษณ์1)

“...ได้ยินจากเพื่อนร่วมงานนะ เคยเก็บได้ครั้งหนึ่ง เจ้าของแหวนนั่นเคยออกข่าวทีวีด้วย”

“หมายถึงผู้หญิงที่กระโดดน้ำฆ่าตัวตายนั่นเหรอ?”

“อ๊ะ! ใช่เลย! ก็แหวนนั่นแหละ! พวกเขาบอกว่า เธอปฏิเสธตอนถูกขอแต่งงาน แล้วฝ่ายชายก็ทำร้ายเธอ”

“นอกจากนั้น ไม่มีใครพบอะไรอีกเหรอ? เรากำลังตามหาแหวนเพชรทรงเหลี่ยมที่ทำหล่นไว้ในห้อง 809”

“แหวนของพวกคุณเหรอ?”

“เป็นของลูกค้าที่เราดูแล เขามีความผูกพันกับแหวนวงนี้มาก อยากได้คืน”

“อาจจะหล่นที่อื่นก็ได้นะ ที่โรงแรมคงไม่มีหรอก”

เสียง... ซ่า ซ่า... (เสียงสัมภาษณ์2)

วันที่ 3 พฤษภาคม 2004

ได้ติดตามพ่อแม่ของผู้ว่าจ้าง แต่ไม่พบตัวผู้ว่าจ้าง และไม่พบสามีของผู้ว่าจ้าง คือ หวังฟางเจี๋ย ไม่พบประวัติการรักษาของผู้ว่าจ้างในโรงพยาบาลใดๆในเมือง

วันที่ 3 พฤษภาคม 2004

ยืนยันว่าเมิ่งฟางฟางเป็นผู้มีภาวะมีบุตรยาก ขณะนี้อยู่ระหว่างการรักษา

ไม่พบว่าจางเซวียจื่อ มีความสัมพันธ์กับผู้อื่น

วันที่ 11 พฤษภาคม 2004

ซุนเฉียน ผู้เสียชีวิตรายที่ 4 เสียชีวิตจากการถูกฆาตกรรม คนร้ายฆ่าตัวตายหนีความผิด ณ ที่เกิดเหตุ ไม่มีเอกสารแสดงตัวตนของคนร้าย

แนบ: สำเนาแฟ้มคดี  ไฟล์เสียง 02320040511.wav

เสียงซ่า ๆ …(เสียงสัมภาษณ์1)

“...ซุนเฉียนเหรอ... ใช่คนนั้นแหละ! เป็นเพื่อนร่วมงาน แต่ไม่ค่อยสนิทกัน หลังเขาถูกย้ายมาทำงานที่นี่ เขาเอาแต่พูดสำเนียงท้องถิ่น สื่อสารกันยากมาก แต่ผมจำได้ว่าเขาตายแบบโหดร้ายมาก ทีวีมาทำข่าวที่ที่ทำงานเราด้วย สัมภาษณ์ไปหลายคนเลยนะ”

“คุณรู้จักคนร้ายไหม?”

“ไม่รู้จักเลย แต่ในทีวีบอกว่าเป็นแฟนของเขา แต่พวกเราไม่เคยได้ยินว่าเขามีแฟนนะ เขาก็ไม่ได้สนิทด้วยกันกับพวกเราเท่าไหร่”

“คุณรู้ไหมว่าในปี 1999 เขาเคยเข้าพักที่โรงแรมจวิ้นหลี่หรือเปล่า?”

“หืม? อะไรนะ? อันนี้ผมจะไปรู้ได้ยังไง ผมไม่เคยสังเกตว่าเขากลับบ้านหลังเลิกงานหรือเปล่าด้วยซ้ำ”

เสียงซ่า... (เสียงสัมภาษณ์2)

“...ไม่รู้จริง ๆ ครับ ตอนนั้นทีวีมาสัมภาษณ์ผมก็พูดไปแล้วว่าไม่รู้จักกันจริง ๆ”

“คุณทราบไหมว่าในปี 1999 เขาเคยไปพักที่โรงแรมจวิ้นหลี่หรือเปล่า?”

“ไม่รู้จริงๆ ผมบอกแล้วว่าไม่ได้สนิทกับเขาเลย”

เสียงซ่า ๆ …(เสียงสัมภาษณ์3)

“...พอคุณพูดแบบนี้ ผมก็พอนึกออกนะ เขาเคยถามผมว่าที่นี่มีโรงแรมไหนโอเคบ้าง ตอนตอบก็...ตอบไปหลายชื่อ น่าจะมีโรงแรมจวิ้นหลี่ด้วยนั่นแหละ”

“คุณเคยได้ยินเขาบอกเหตุผลที่ต้องจองโรงแรมไหม?”

“คงจองให้เพื่อนมั้ง ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ คุยกับเขายาก สำเนียงเขาฟังยากมาก ผมต้องถามซ้ำหลายรอบถึงจะเข้าใจ”

“คุณเคยเจอเพื่อนของเขาคนนั้นไหม?”

“ไม่เคยเจอเลยครับ”

“รบกวนช่วยนึกดี ๆ หน่อยว่ามีคนแปลกหน้ามาหาเขาบ้างไหม หรือเขาเคยพูดถึงใครที่เกี่ยวข้องไหม?”

“อันนี้ไม่รู้เลยครับ จะผู้ชายหรือผู้หญิงก็ไม่รู้”

เสียงซ่า ๆ …

……

ซุนเชียน ยังเป็นกรณีที่น่าสงสัย การสืบสวนไม่มีความคืบหน้า

วันที่ 17 พฤษภาคม 2004

ได้รับโทรศัพท์จากผู้ว่าจ้าง บันทึกเสียงโทรศัพท์ 200405171139.mp3

“ชิงเย่! ที่นั่นคือชิงเย่ใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ คุณคือ...?”

“ฉันคืออวี๋เมิ่ง! ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันทีเถอะ!”

“คุณอวี๋ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”

“เสี่ยวหลิง เธอโทรหาใครอยู่เหรอ?”

“อ๊ะ! อ๊าาา! ไม่...”

“เสี่ยวหลิง เธอนี่ไม่เชื่อฟังเลยนะ”

ตู๊ด—ตู๊ด—ตู๊ด—

วันที่ 17 พฤษภาคม 2004

วิเคราะห์บันทึกเสียงโทรศัพท์ ไฟล์เสียง 200405171139G.wav

“...เสี่ยวหลิง เธอโทรหาใครอยู่เหรอ?”

            คลิก!

“เสียงนี้...”

“ฟังดูแปลกๆนะ? เขาเรียกว่า ‘เสี่ยวหลิง’ แต่ในชื่อของอวี๋เมิ่งไม่มีคำว่า ‘หลิง’ เลย”

“อาจจะเป็นชื่อเล่นก็ได้ไหม?”

“เบาๆ หน่อย...อย่าเพิ่งเสียงดัง”

            คลิก! คลิก!

“เสี่ยวหลิง เธอโทรหาใครอยู่เหรอ?”

            คลิก! คลิก!

“เสี่ยวหลิง เธอโทรหาใครอยู่เหรอ?”

            คลิก!

“เจ้าเห็ดน้อย เธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ?”

“บอกแล้วว่าอย่าเพิ่งเสียงดัง!”

            คลิก! คลิก! คลิก!...

“...ฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้แน่นอน ไม่มีทางอยู่ต่อได้...”

            คลิก! คลิก! คลิก!

“เสี่ยวหลิง เธอโทรหาใครอยู่เหรอ?”

            คลิก!

“เจออะไรบ้างไหม?”

“เป็นเสียงของคนคนเดียวกัน เสียงที่เรียกว่า ‘เสี่ยวหลิง’ นั่น กับเสียงที่อวี๋เมิ่งได้ยินครั้งแรก—เสียงที่พูดว่า ‘ผู้หญิงเลว’ กับ ‘ฆ่าทิ้ง’—เป็นเสียงของคนเดียวกันแน่นอน”

“แน่ใจเหรอ?”

“แน่ใจมาก แน่ใจสุด ๆ เป็นเสียงคนคนเดียวกันแน่นอน!”

(จบบทนี้)