บทที่ 10 วิญญาณรับปีใหม่ (ตอนที่2)

บทที่ 10 รหัส 023 - วิญญาณรับปีใหม่ (ตอนที่2)

#สำนักงานชิงเย่

“อาจจะ... มันอาจจะไม่ใช่แค่ความฝันก็ได้ ตอนกลางดึกฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา ดูเวลาแล้วประมาณตีสอง ก็เลยลุกไปเข้าห้องน้ำ ตั้งใจจะกลับมานอนต่อ พอกลับมานอนบนเตียง ฉันก็รู้สึกแปลกๆ สามีฉันควรจะนอนอยู่ข้างๆ เขามักจะนอนกรนเบาๆเสมอ แต่ตอนนั้นกลับไม่มีเสียงอะไรเลย ฉันอยากจะพลิกตัวไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทันใดนั้น... ฉันขยับตัวไม่ได้ ความรู้สึกมันเหมือนกับถูกผีอำ ฉันนอนหงายแน่นิ่งอยู่บนเตียง ขยับไม่ได้เลย รอบตัวเงียบสนิท เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น... ดังมาก ดังจนเหมือนหูจะอื้อ ตุบ… ตุบ…’”

“แล้วจากนั้นล่ะ?”

“แล้วหลังจากนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงเปิดประตู... เสียงดังมาจากตรงประตูทางเข้า จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้า... จังหวะเดียวกับเสียงหัวใจของฉัน เหมือนกับ... เหมือนกับมีคนเหยียบลงบนหัวใจของฉันเลย ร่างกายฉันอ่อนเปลี้ยไปหมด ไม่มีแรงเลยสักนิด ได้แต่นอนจ้องไปที่ประตูห้องนอน

แล้วก็มีเงาดำๆ เดินเข้ามา มองไม่เห็นหน้า มองไม่เห็นร่างกาย เห็นชัดแค่ว่าเป็นเงาของคน เสียงฝีเท้าดังชัดเจนมาก ฉัน... ฉันกลัวจนตัวชาไปหมด ได้แต่มองมันเดินเข้ามาใกล้เตียง มัน... มันเปิดผ้าห่มของฉัน แล้วก็เปิดเสื้อชุดนอนฉันขึ้น มือข้างหนึ่งของมันวางลงบนท้องของฉัน ฉัน... ฮือ..ฮือ.. ฉันทำอะไรไม่ได้เลย ขยับตัวก็ไม่ได้”

“หมายความว่า... คุณสัมผัสกับมันจริงๆ เหรอ?”

“อืม... สัมผัสกันจริงๆเลยล่ะ”

“แล้วมันให้ความรู้สึกยังไง?”

“มือมันเย็นมาก เย็นมากจริงๆ เหมือนมีน้ำแข็งวางอยู่บนท้อง ไอเย็นๆนั่นมันแทรกซึมเข้าไปข้างในร่างกายของฉัน ท้องฉันเจ็บมาก แต่ไม่ใช่ความเจ็บเพราะความเย็นนะ มันเหมือน... เหมือนกับมีมือหนึ่งข้างกำลังดึงท้องของฉันไว้จากข้างใน มันกำท้องฉันไว้แน่น... ฉันไม่รู้ว่าทำไม ฉันถึงได้นึกถึงลูกในท้อง กับเรื่องประหลาดในวันปีใหม่ ตอนนั้นเหมือนมีมือเด็กทารกสองข้างอยู่ในท้องฉัน กำมดลูกฉันเอาไว้ เหมือนกำลังบอกฉันว่า ‘ฉันจะไม่มีทางยอมให้คุณเอาฉันออกไป ฮือ... ฮือฮือ…”

“คุณอวี๋ คุณต้องการจะพักสักครู่ไหม เดี๋ยวเราค่อยคุยต่อก็ได้นะครับ”

“ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ ฮู่ว— ฉันจะเล่าต่อ”

“หลังจากที่คุณเริ่มรู้สึกเจ็บ เงาดำนั่นมีท่าทีอย่างไรบ้างครับ?”

“เขา... ฉันรู้สึกว่าเขาหัวเราะ หัวเราะแบบเยาะเย้ยเลยนะ ฉันได้ยินเสียงหัวเราะสองครั้ง แล้วจู่ๆ ฉันก็ลืมตาตื่นขึ้นมาทันที ตอนนั้นเอง ฉันได้ยินเสียงกดชักโครก กับเสียงกรนของสามี เหมือนกับว่าฉันเพิ่งกลับมานอนหลังจากเข้าห้องน้ำ ฉันดูเวลาตอนนั้นสองนาฬิกาห้านาที พอดีกับเวลาที่เข้าห้องน้ำเลย ฉันปลุกสามี แต่ไม่กล้าบอกเรื่องที่เกิดขึ้น บอกแค่ว่าเหมือนได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็ลุกไปดู ประตูก็ล็อกดีทุกอย่าง คืนนั้นฉันนอนไม่หลับเลย ไม่กล้าแม้แต่จะจับที่ท้อง แต่ความเจ็บนั่นมันหายไปหมดแล้ว” อวี๋เมิ่งหยุดพักไปสักครู่ แล้วพูดขึ้นต่อว่า

“แล้ววันต่อมา... ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันเห็นสิ่งนี้...”

            เธอเปิดเสื้อของเธอออก เพื่อให้ดูบางสิ่งที่ท้องของเธอ...

“รอยฝ่ามือ?”

“ใช่ค่ะ รอยฝ่ามือ ฉันเห็นมันตั้งแต่วันนั้น และจนตอนนี้มันก็ยังไม่จางไปเลย ตั้งแต่ตอนนั้นแหละ ฉันก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ฉัน... ฉันอาจจะเจอผีเข้าจริงๆ...”

“อืม... ผมว่าเรื่องที่คุณเจอเป็นเหตุการณ์ลี้ลับจริงๆ นั่นแหละ”

“แล้วหลังจากนั้น มีอะไรเกิดขึ้นอีกไหมครับ?”

“ฉันอยากจะไปที่วัด แต่ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่ ท้องฉันก็ยิ่งเจ็บ หนักเหมือนถูกมือบีบมดลูกตลอดเวลา ครั้งหนึ่งฉันพยายามกัดฟันฝืนเดินต่อ แต่สุดท้ายก็เจ็บจนเป็นลมกลางทาง จนเกือบต้องเข้าโรงพยาบาล ฉันก็คิดจะไปทำแท้งอีกนะคะ แต่พอคิดจะไป ก็เจ็บเหมือนเดิมจนไปไม่ถึงโรงพยาบาล ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว... ฉันหมดหนทางจริงๆ...ฉันกลัวมาก กลัวว่ามัน... จะอยู่ในท้องฉันแบบนี้ตลอดไป... ได้โปรดช่วยฉันที ช่วยฉันด้วยเถอะนะ!”

“เราจะช่วยคุณแน่นอนครับ แต่ก็หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือกับการสอบสวนของเราด้วย”

“เรื่องนี้... พอจะทำให้สามีกับคนในครอบครัวของฉันไม่รู้ได้ไหม?”

“ถ้าพวกเขาไม่รู้ความจริง แล้วเราต้องไปอ้อมค้อมหาข้ออ้างอื่น มันก็จะเป็นอุปสรรคต่อการสืบสวน และอาจส่งผลต่อความเร็วกับผลลัพธ์ของการสืบสวนด้วยนะครับ”

“แต่ว่าฉันให้พวกเขารู้ไม่ได้! ว่าฉันถูกผีทำเรื่องแบบนั้น... แล้วฉันก็ท้อง! ฉัน... ฉันไม่สามารถให้พวกเขารู้เรื่องนี้ได้เด็ดขาด...”

“ใจเย็นก่อนนะครับคุณอวี๋ เราสัญญาว่าจะไม่บอกความจริงกับคนในครอบครัวของคุณ แต่ถ้าเรื่องนี้ทำให้การสืบสวนได้รับผลกระทบ คุณจะต้องเป็นผู้รับผลที่ตามมาทั้งหมด ซึ่งอาจส่งผลกระทบถึงครอบครัวของคุณด้วย คุณจะรับมันได้ใช่ไหมครับ?”

“……” อวี๋เมิ่งเครียด ไม่ทันได้ตอบอะไร

“งั้นเอาแบบนี้นะครับ เราจะปิดเรื่องนี้ไว้ก่อนสำหรับครอบครัวของคุณ แล้วดำเนินการสืบสวนในส่วนอื่นไปก่อน ถ้าทางคุณมีอะไรเปลี่ยนแปลง หรือเราสืบพบเบาะแสอะไรบางอย่างแล้ว เราค่อยติดต่อคุณอีกครั้ง เพื่อคิดดูอีกทีว่าจะบอกพวกเขาดีไหม”

“ได้ค่ะ! ขอบคุณมากจริงๆ!”

“เนื่องจากในร่างกายคุณอาจมีสิ่งที่ไม่ดีอยู่ เราต้องทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง จากประสบการณ์ ของเรา ตอนนี้ทารกในครรภ์ยังเติบโตไม่เต็มที่ มันจะยังไม่ทำร้ายร่างกายของคุณ โปรดอย่ากังวลมากเกินไป และอย่าทำอะไรที่จะเป็นการกระตุ้นสิ่งนั้น”

“อืม...ค่ะ”

“เราขออนุญาตบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับร่างกายคุณได้ไหม? อย่างเช่นรอยมือบนท้อง และขนาดท้องตอนนี้ สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เราติดตามสถานการณ์ของมันได้ดีขึ้น”

“ได้ค่ะ”

แนบ: รูปถ่ายรอยมือและข้อมูลร่างกายของผู้ว่าจ้าง

วันที่ 9 มีนาคม 2004

วิเคราะห์เสียงบันทึกของผู้ว่าจ้าง  ไฟล์เสียง: 02320040309G.wav

“...ทำให้เราไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ของคุณได้เต็มที่...”

คลิก!

“ตรงนี้ ได้ยินเสียงฝีเท้าแล้ว”

“เสียงฝีเท้าเหรอ?”

คลิก! คลิก!

“...ทำให้เราไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ของคุณได้เต็มที่...”

“อืม ใช่แล้ว เป็นเสียงฝีเท้า ตอนนั้นพวกคุณน่าจะนั่งลงกันหมดแล้วใช่ไหม?”

“นั่งกันหมดแล้ว ไม่มีใครขยับเดินไปไหนเลย”

“แต่ตรงนี้มีเสียงฝีเท้า เสียงของผู้ชาย เสียงรองเท้าหนัง มันชัดมาก เสียงหนักแน่น”

“หัวหน้า...ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเหรอ?”

“รู้สึกสิ รู้สึกว่าตอนนั้นในห้องอากาศเย็นมาก แสดงว่ามีวิญญาณเข้ามาแน่นอน”

“ทำไมไม่จัดการผีนั่นไปเลยล่ะ? ต่อยให้หัวแบะ เรื่องก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ!”

“ก็ในท้องของเธอยังมีอยู่อีกตัว ฉันจะต่อยให้มันระเบิดได้ยังไง?”

“พอแล้วๆ อย่าทะเลาะกัน อย่ารบกวนการทำงานของฉัน”

            คลิก!

“...หลังจากนั้นรู้สึกมึนๆ งงๆ...”

            คลิก!

“ตรงนี้เป็นเสียงหัวเราะ เสียงผู้ชายด้วย”

            คลิก!

“...ใช่ค่ะ ท้องแล้ว ฮือ...”

“ผีนี่มันเพี้ยนรึเปล่า? หัวเราะไม่หยุดเลย! อึ๋ย ขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย!”

“โชคดีนะที่พวกเราไม่ได้ยิน”

“เชอะ!”

“...แต่ลูกคนนี้ ฉันไม่สามารถเก็บไว้ได้ ไม่มีทางที่จะเก็บไว้แน่นอน...”

            คลิก!

“ตรงนี้...”

“อะไรเหรอ?”

            คลิก! คลิก!

“...แต่ลูกคนนี้ ฉันไม่สามารถเก็บไว้ได้ ไม่มีทางที่จะเก็บไว้แน่นอน...”

คลิก!

“ตรงนี้มีเสียงคนพูด แต่ฟังไม่ชัดเจน”

            ตึก ตึก... ตึกตึกตึกตึก...

“แต่... ลู... ก... อ๊า... ฉัน... ไม่... ต่ำ... สามารถ... เก็บ... ไว้... คน... เด็ด... ขาด... ฆ่า... ไม่... ได้... เก็บ... ไว้... อ๊า...”

เสียงนี้ฟังดูบิดเบี้ยวจนฟังแทบไม่ออก แต่พอจับได้เป็นช่วงๆ เหมือนผีหรือวิญญาณกำลังพยายามเลียนเสียงมนุษย์ พูดสลับซ้ำๆ ว่า “เด็กคนนี้เก็บไว้ไม่ได้เด็ดขาด ต้องฆ่าทิ้ง...” พร้อมเสียงกรีดร้องแทรกขึ้นมา

“ฉันรู้สึกเหมือน... ได้ยินอะไรบางอย่าง?”

“เธอก็ได้ยินเหมือนกันเหรอ?”

“เสียงร้อง แล้วก็คำว่า ‘อีตัว’ กับ ‘ฆ่าทิ้ง’ ใช่ไหม?”

“อืม ฉันลองปรับเสียงให้ช้าลง แล้วลดเสียงของผู้หญิงคนนั้น เสียงของผีก็ชัดขึ้นมาเลย”

“ดูท่าผีตัวนี้จะไม่ธรรมดาเลยนะ ขนาดพวกเรายังได้ยินเสียงของมัน”

“ผีที่ทำให้คนท้องได้ มันจะอ่อนแอได้ยังไงล่ะ?”

“แต่ถ้าไม่อ่อน แล้วทำไมหัวหน้าถึงไม่รู้สึกอะไร? แถมยังกล้าหัวเราะอีก?”

“ฟังต่อเถอะ”

“อืม”

            คลิก!

“...ท้องฉันเจ็บมาก...”

“อืม มันยังหัวเราะอยู่เลยนะ”

“เสียงหัวเราะแบบไหน?”

“เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เหมือน... เหมือนมันกำลังสะใจอยู่?”

“ถ้าแบบนั้นล่ะก็ อาจจะเป็นคนที่เคยมีความเกี่ยวข้องกับอวี๋เมิ่งก็ได้ เช่น... แฟนเก่า?”

(จบบทนี้)