บทที่ 11 วิญญาณรับปีใหม่ (ตอนที่3)

บทที่ 11 รหัส 023 - วิญญาณรับปีใหม่ (ตอนที่3)

#สำนักงานชิงเย่

วันที่ 10 มีนาคม 2004

ติดต่อผู้ว่าจ้าง  บันทึกเสียงการโทร: 200403101003.mp3

“ฮัลโหล?”

“สวัสดีครับ คุณอวี๋ ผมมาจากสำนักงานลี้ลับชิงเย่ มีบางเรื่องอยากจะสอบถามคุณสักเล็กน้อยครับ”

“อ๋อ รอสักครู่นะคะ...”

……

“เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณถามได้เลย”

“ผมอยากสอบถามเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของคุณหน่อยครับ ก่อนหน้าที่คุณจะคบกับสามี เคยมีคนรักคนอื่นมาก่อนไหม? หรือ... มีใครเคยตามจีบบ้างหรือเปล่า?”

“ฉันกับสามีเป็นรักแรกของกันและกันค่ะ ไม่มีคนอื่นเลย ส่วนคนตามจีบ... ก็ไม่มีค่ะ ไม่เคยมีใครมาสารภาพรัก”

“แค่ไม่เคยสารภาพรักใช่ไหมครับ?”

“อืม... ถ้าพูดถึงแค่แอบชอบกัน ฉันอาจจะไม่ค่อยทันสังเกตเท่าไหร่…”

“คุณมีใครที่พอจะถามเรื่องนี้ได้บ้างไหมครับ?”

“เอ่อ... อะไรนะคะ?”

“อย่างเช่นเพื่อนสนิท เพื่อนร่วมชั้น หรือเพื่อนร่วมงาน ที่อาจจะรู้ว่ามีใครแอบชอบคุณ เพราะด้วยเหตุผลด้านความลับ หากเราจะสืบเรื่องชีวิตส่วนตัวของคุณ อาจจะทำให้คนอื่นรู้สึกผิดสังเกตได้”

“อ๋อ... เข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันจะลองไปสอบถามดู”

“ขอบคุณมากครับ ต้องรบกวนคุณด้วยนะครับ”

10 มีนาคม 2004

ทำการสืบสวนที่โรงแรมจวิ้นหลี่...

โรงแรมจวิ้นหลี่ก่อตั้งเมื่อปี 1998 เจ้าของเป็นนักธุรกิจชาวอเมริกันเชื้อสายจีน ขณะนี้ยังไม่พบความเกี่ยวข้องใดๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พื้นที่โรงแรมเดิมเคยเป็นที่อยู่อาศัย ก่อนจะถูกรื้อถอนและพัฒนาใหม่เป็นเขตธุรกิจ บริเวณชุมชนเดิมและตัวโรงแรมยังไม่เคยเกิดเหตุการณ์ร้ายแรง ต้องดำเนินการสืบสวนเพิ่มเติมต่อไป

แนบ: สำเนาเอกสารแฟ้มคดี

วันที่ 10 มีนาคม 2004

ทำการสืบสวนที่ห้อง 809 โรงแรมจวิ้นหลี่  ไฟล์เสียง: 02320040310.wav

“ลูกค้าคะ คุณบอกว่าต้องการจองห้อง 809 ใช่ไหมคะ?”

“ใช่ครับ ตอนนี้ห้องนั้นว่างอยู่ไหม?”

“ว่างค่ะ รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันดำเนินการเช็คอินให้”

“ห้องนี้มีคนเข้าพักบ่อยไหมครับ? ผมได้ยินมาว่ามองเห็นวิวจากหน้าต่างกระจกบานใหญ่สวยมาก”

“ยังไม่เคยมีลูกค้าคนไหนขอเลือกห้องเฉพาะแบบนี้เลยค่ะ ห้องฝั่งนั้นมองออกไปจะเห็นถนนปินเจียง กับแม่น้ำลั่วอวี่พอดี ด้านตรงข้ามเป็นกลุ่มอาคารเก่าริมแม่น้ำ วิวดีมากจริงๆ โดยเฉพาะตอนกลางคืน วิวไฟสวยมากเลยค่ะ”

“แขกที่เคยพักห้องนี้ก่อนหน้านี้ พอใจกันไหมครับ?”

“แน่นอนค่ะ ทุกคนพอใจกันหมดเลย เรียบร้อยค่ะ ห้องของคุณเช็คอินเสร็จแล้ว”

“ขอบคุณครับ”

ตับ... ตับ... ตับ...

            ติ๊ง——

……

            ติ๊ง——

“เป็นยังไงบ้าง หัวหน้า?”

“ไม่รู้สึกอะไรเลย อาจเป็นเพราะผีนั่นตามอวี๋เมิ่งไปแล้ว”

“พรมที่นี่ดีจังเลย พวกเราปูพรมที่ออฟฟิศเราบ้างไหม?”

“งั้นเธอจ่ายเงินเองไหมล่ะ?”

“หัวหน้าครับ อย่า... หืม? เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“เริ่มหนาวแล้วล่ะสิ”

“อ๋อ...”

……

“809 ห้องนี้ตำแหน่งก็ธรรมดานะ”

“แต่หนาวมาก ความเย็นแปลกๆ มันพุ่งออกมาจากทางนี้”

“มีผีอยู่ข้างในหรือเปล่าครับ?”

            ติ๊ด—— แกร๊ก

“เข้าไปกันเถอะ”

“ห้องชุดสองห้อง... ห้องนั่งเล่น... ห้องน้ำ... ห้องนอน... ผมยังไม่เจออะไรผิดปกติเลยหัวหน้า คุณล่ะ?”

“หนาวมาก แสดงว่าผีนั่นเคยอยู่ที่นี่นานพอสมควร”

“งั้นก็คงจะสืบได้ง่ายขึ้นใช่ไหมครับ?”

“อืม สำหรับพวกเรา ถือว่าเป็นข่าวดี ลงมือทำงานกันเถอะ”

“โอเคครับ”

……

            ซ่า… ซ่า… (เสียงสัมภาษณ์1)

“...โรงแรมของเราไม่เคยเกิดเรื่องอะไรเลยนะคะ”

“อย่างพวกแขกที่ฆ่าตัวตาย หรือถูกฆาตกรรมในห้องพัก ก็ไม่เคยเกิดขึ้นเหรอ?”

“จะเป็นไปได้ยังไงล่ะคะ! ถ้ามีจริงๆ ป่านนี้ได้ลงหนังสือพิมพ์ไปนานแล้ว!”

            ซ่า… ซ่า… (เสียงสัมภาษณ์2)

“...ไม่เคยมีแขกคนไหนร้องเรียน ทุกคนพอใจกันหมดเลยค่ะ”

            ซ่า... ซ่า... (เสียงสัมภาษณ์3)

“...ไม่มีค่ะ ไม่มีอะไรทั้งนั้น คุณลูกค้าไม่ต้องกังวล โรงแรมของเราปลอดภัยแน่นอน ไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย”

11 มีนาคม 2004

วิเคราะห์ไฟล์เสียง ไฟล์เสียง: 02320040310G.wav

“...”

“ไม่มีเสียงอะไรเลยนะ ไฟล์เสียงที่พวกคุณอัดมามันสะอาดมาก”

“ดูเหมือนผีนั่นจะตามอวี๋เมิ่งไปจริงๆ แล้วล่ะ”

11 มีนาคม 2004

ดำเนินการสืบสวนเพิ่มเติมที่โรงแรมจวิ้นหลี่ ไม่พบเหตุการณ์เสียชีวิตหรืออุบัติเหตุใดๆ

15 มีนาคม 2004

ได้รับประวัติผู้เข้าพักของโรงแรมจวิ้นหลี่ พบว่าห้อง 809 มีประวัติผู้เข้าพักมากกว่า 7,000 ราย จำเป็นต้องตรวจสอบโดยละเอียด

21 มีนาคม 2004

ได้รับโทรศัพท์จากผู้ว่าจ้าง บันทึกเสียงการโทร: 200403211535.mp3

“ที่นั่นคือสำนักงานลี้ลับชิงเย่ใช่ไหมคะ?”

“ใช่ครับ คุณอวี๋”

“เรื่องที่คุณให้ฉันลองไปสืบถาม ฉันก็ลองถามดูแล้ว ทุกคนก็บอกว่าไม่รู้เรื่อง น่าจะไม่มีใครแอบชอบฉันหรอกค่ะ ฉัน... ฉันลองถามทางฝั่งสามีฉันด้วย ก็ไม่มีอะไรผิดปกติเหมือนกันค่ะ”

“อืม ขอบคุณมากสำหรับความร่วมมือนะครับ ตอนนี้พวกเรากำลังตรวจสอบโรงแรมจวิ้นหลี่อย่างละเอียดอยู่ ขออนุญาตสอบถามเพิ่มเติมนิดหน่อยนะครับ ว่าคุณกับสามีเลือกโรงแรมนั้นจากอะไรครับ? เห็นจากโฆษณา หรือมีใครแนะนำ? หรือมีเหตุผลอื่น?”

“เป็นเพราะบริษัทของฉันทำธุรกิจกับโรงแรมจวิ้นหลี่ค่ะ ฉันเลยรู้ว่าพวกเขามีโปรโมชั่นห้องคู่รักช่วงปีใหม่”

“ตามข้อมูลที่เราพบ โรงแรมจวิ้นหลี่จัดกิจกรรมนี้เป็นครั้งแรกในปีนี้ คุณพอจะสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมของกิจกรรมนี้จากทางบริษัทคุณได้ไหมครับ?”

“เอ๊ะ?”

“จากที่เราสัมผัสมา พนักงานของโรงแรมจวิ้นหลี่ล้วนผ่านการฝึกอบรมมาอย่างดี พวกเราก็ยากที่จะได้ข้อมูลสำคัญถ้าต้องแฝงตัวเป็นแขกหรือนักสืบ ถ้าจะปลอมตัวเข้าไปทำงานในนั้น ก็ต้องใช้เวลาอีกพอสมควรเลย ส่วนทางคุณ... ขออภัยที่ต้องพูดตรงๆ — พวกเราน่าจะมีเวลาเหลือไม่เกินเจ็ดเดือนเท่านั้น”

“ฉัน... เข้าใจแล้วค่ะ”

“อย่าเพิ่งกังวลไปนะครับ การสืบสวนของพวกเราก็ยังดำเนินต่อไปอยู่ การขอความร่วมมือจากคุณในการสอบถามข้อมูล เป็นเพียงเพื่อช่วยประหยัดเวลาเท่านั้น เรามาร่วมมือกัน เชื่อเถอะครับว่าต้องจัดการเรื่องนี้ได้แน่นอน”

“ค่ะ ได้เลย! ฉันจะลองไปถามดู!”

29 มีนาคม 2004

ได้รับโทรศัพท์จากผู้ว่าจ้าง บันทึกเสียงการโทร: 200403291407.mp3

“สวัสดีครับ คุณอวี๋...”

“ฉัน... ฉัน... ฮือ... ฮือ...”

“คุณอวี๋ เป็นอะไรไปครับ? ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยๆ พูดก็ได้ครับ”

“ท้องของฉัน... ท้องฉัน... ฮือ ฮือ...”

“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ?”

“ฉันอยู่ที่บริษัท... ฉันอยู่ในห้องน้ำของบริษัท... ฉัน...”

“คุณสามารถขยับตัวได้ไหมครับ?”

“อืมมม...”

“คุณต้องพยายามตั้งสติไว้ ผมจะรีบไปที่บริษัทของคุณ โทรศัพท์นี้เปิดสายทิ้งไว้ได้ตลอดนะครับ”

“ฮือ... ขอบคุณนะ...”

“ไม่เป็นไรครับ”

……

“คุณอวี๋ ตอนนี้คุณพอจะเล่าได้ไหมครับ ว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“ก็เมื่อกี้นี่เอง... ฉันเพิ่งสังเกตว่า... ท้องของฉันมันโตขึ้น... ไม่ใช่แบบที่โตตามปกติ! กินข้าวเที่ยงเสร็จมานานแล้ว แต่ท้องยังป่องอยู่แบบนั้น! ฉัน...”

“เป็นไปได้ไหมว่าคุณไม่ได้สังเกตการเปลี่ยนแปลงของท้องช่วงนี้?”

“ไม่ใช่! ไม่ใช่แบบนั้น!!”

            ตึก ตึก!

“อวี๋เมิ่ง? อวี๋เมิ่ง เธอเป็นอะไรไป?”

“อ๊ะ! ไม่มีอะไรค่ะ ฉันไม่เป็นไร”

“เธอไม่เป็นอะไรแน่นะ? อยู่ในห้องน้ำนานแล้วนะ แล้วเมื่อกี้ก็...”

“ฉันไม่เป็นไร! ฉัน... ฉันคุยโทรศัพท์อยู่ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ!”

“อ๋อ งั้นเหรอ งั้นก็รีบกลับไปทำงานเถอะ เดี๋ยวหัวหน้าจะว่าเอาอีกนะ”

“อืม ฉันรู้แล้วล่ะ”

……

“คุณอวี๋ พอจะลางานได้ไหมครับ? เรานัดเจอกันที่หน้าบริษัทของคุณ แล้วผมจะพาคุณไปที่สำนักงานของผม เพื่อตรวจเช็กกันให้ละเอียด”

“ค่ะ ได้เลย! ได้ค่ะ!”

29 มีนาคม 2004

ไม่สามารถพบผู้ว่าจ้างได้ หลังจากสอบถามเพื่อนพนักงาน พบว่าเธอมีปากเสียงกับหัวหน้างานจนปะทะอารมณ์กันรุนแรงและเธอเป็นลมจนถูกนำส่งโรงพยาบาล พวกเราตามไปถึงโรงพยาบาลก็พบกับสามีของผู้ว่าจ้าง จึงไม่สะดวกเข้าไปใกล้ หรือติดต่อคุณอวี๋เมิ่งโดยตรง

29 มีนาคม 2004 –

ได้รับโทรศัพท์จากผู้ว่าจ้าง บันทึกเสียงการโทร: 200403292315.mp3

“คุณอวี๋?”

“ฮือออ… ฮือ…”

“คุณอวี๋ เกิดอะไรขึ้นครับ? คุณยังโอเคไหม? ตอนบ่ายเรายัง...”

“สามีฉันรู้เรื่องแล้ว...”

“มองในแง่ดีไว้นะครับ อย่างน้อยตอนนี้เราก็สามารถสืบสวนได้อย่างเปิดเผย อาจจะทำให้ทุกอย่างเร็วขึ้น ถ้าคุณกังวลว่าสามีของคุณจะเข้าใจผิด เราสามารถอธิบายถึงเรื่องลี้ลับให้เขาฟังได้…”

“ฉัน... ฉันไปตรวจมาแล้ว…”

“หืม? ตรวจภายในเหรอครับ? ผลเป็นยังไงบ้าง?”

“ฉันท้องได้ 19 สัปดาห์แล้ว… ตอนที่ทำอัลตราซาวด์… ฉันเห็นทารกชัดเจนเลย…”

(จบบทนี้)