บทที่ 7 ใบหน้าผีใต้น้ำ（ตอนที่7）
บทที่ 7 ใบหน้าผีใต้น้ำ（ตอนที่7）
บทที่ 7 รหัส 091-ใบหน้าผีใต้น้ำ（ตอนที่7）
#สำนักงานชิงเย่
“ฮึ่ย—ลอกหนังหน้าเหรอ?”
“ใช่ ถลกหนังหน้าออก พอถลกเสร็จก็เอาไปฝังไว้ใต้ลานหน้าศาลบรรพบุรุษ ทุกปีเวลาชาวบ้านมาเซ่นไหว้ ก็จะเหยียบลงบนพื้นตรงนั้น เหยียบลงบนหน้าพวกหญิงโสเภณี เหยียบซ้ำไปซ้ำมา ชั่วลูกชั่วหลาน” … แต่พี่สาวฮวาไม่ใช่คนแบบนั้นเลย… เธอไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ… ไอ้สารเลวนั่นตอนมันถลกหนังหน้าพี่ฮวา หน้ามันยังยิ้มอยู่เลย! เลือดกระเด็นใส่หน้ามัน มันก็ใช้ลิ้นเลียเลือด! ไอ้สัตว์นรกนั่น! มันไม่มีหัวใจเลย! ทั้งๆที่นั่นคือผู้หญิงของมันแท้ๆ!”
“คุณยายเจียง อย่าร้องไห้เลยนะครับ เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว ทุกอย่างมันจบไปแล้วครับ”
“ฮือ! ใช่ มันผ่านไปแล้ว... แต่ไม่มีใครรู้เลย! พี่สาวฮวาก็เลยต้องตายอย่างน่าเวทนาแบบนั้น!”
“ตอนนั้นทางการไม่เข้ามาจัดการเหรอครับ? คดีที่มีรายงานต่อทางการตอนนั้น ก็น่าจะเป็นคดีนี้ใช่ไหม?”
“ไม่มี... ฉันไปหาเขาคนนั้นในเมือง เขาเป็นคนไปแจ้งความกับทางการ แล้วก็มีเจ้าหน้าที่มาจริงๆ แต่พอผู้ใหญ่บ้านเชิญคนบางคนไปคุยที่บ้าน แล้วก็มีคนอีกหลายคนไปร่วมด้วย ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ก็กลับไปเลย ไม่มีใครทำเรื่องนี้ต่อ แล้วผู้ใหญ่บ้านก็สั่งให้รื้อศาลบรรพบุรุษ บอกว่าเป็นการรื้ออกชั่วคราวเท่านั้น
ผ่านไปพักหนึ่ง ก็มีเจ้าหน้าที่จากทางการมาอีก ผู้ใหญ่บ้านก็พาไปดูบ้านร้าง พอเดินดูรอบๆเสร็จ พวกนั้นก็กลับไปเลย ฉันกลับไปหาเขาคนนั้นอีกที ไม่ว่าเราจะพูดอะไร เขาก็ไม่ตอบ แล้วก็ไม่ยอมเจอฉันอีกเลย...”
“คุณยายเจียง นั่นไม่ใช่ความผิดของคุณยายเลยนะ อย่าเก็บเอามาใส่ใจเลย”
“ฉันรู้... แต่มันก็ยัง... เฮ้อ...”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ?”
“หลังจากนั้นเหรอ? หลังจากนั้นก็เกิดสงคราม มีคนย้ายออกไปหลายครอบครัว บ้านฉันก็ย้ายเหมือนกัน ตอนฉันย้าย ศาลบรรพบุรุษยังไม่ได้สร้างกลับคืนให้เหมือนเดิมเลย พอสงครามจบ ฉันกลับไปดูอีกที ศาลก็ยังคงร้างอยู่ มีแต่หญ้าขึ้นรก แล้วก็จำไม่ได้เลยว่าจุดไหนเคยฝังใบหน้าของพี่สาวฮวาไว้...”
“คุณยายพอจะรู้ไหม หมู่บ้านของพวกคุณเคยฆ่าคนแบบนี้มาแล้วกี่คนครับ?”
“...ฉัน...ไม่รู้ แม่ของฉันเคยบอกว่า...เด็กๆ ห้ามเข้าไปในศาลบรรพบุรุษ ห้ามไปเหยียบย่ำพื้นที่ตรงนั้น พื้นที่นั้นมันอัปมงคล เด็กๆมีพลังหยางน้อย ถ้าเข้าไปจะถูกดึงวิญญาณออกไปได้”
“ฮึ่ย! งั้นก็แปลว่าฆ่าไปหลายคนเลยน่ะสิ?”
“อาจจะนะ อาจจะใต้ที่ตรงนั้นมีหนังหน้าฝังอยู่มากมาย ของเก่าก็เน่าไป ของใหม่ก็ถูกฝังทับลงไป ปนไปกับดิน…”
“โอ๊ย คุณยาย.... พอเถอะครับ มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”
“ฉันบอกเลยนะ ที่โรงงานเราน่ะ มีคนเคยเจอผีด้วย เป็นผีผู้หญิงนะ! หึ หึ หึ…”
“คุณยายหัวเราะอะไรเหรอ...?”
“รู้ไหม? ครอบครัวของผู้ชายคนนั้นเคยพูดกับฉันคำหนึ่งว่า หมู่บ้านของพวกเราน่ะ ยังไงก็ต้องเจอกับเคราะห์กรรมเข้าสักวัน! ฆ่าคนแบบนั้นแล้วไม่ยอมฝังศพให้ดีๆ คนตายแบบนั้นจะไปสงบสุขได้ยังไงกันล่ะ!”
วันที่ 3 สิงหาคม 2015
ได้รับโทรศัพท์จากคุณฟ่างกั๋วอิง บันทึกเสียงโทรศัพท์: 201508031748.mp3
“ชิงเย่ใช่ไหม? ที่นั่นใช่สำนักงานชิงเย่ใช่ไหม?”
“ใช่ครับ คุณฟ่าง...”
“ช่วยฉันด้วย! ช่วยด้วยเถอะ! มันมาแล้ว! มันมาอีกแล้ว! มันอยู่บนตัวลูกสาวฉัน! มันอยู่บนตัวลูกสาวฉันแล้ว!!”
ปึง! ปึง!
“อาอิง! เปิดประตูเร็ว!”
“พ่อ! พ่อ! ฮือออออ~!”
“คุณฟ่างครับ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”
“ฉันอยู่ในบ้าน! รีบมาช่วยฉันเร็ว! มันมาฆ่าฉันแล้ว! มันต้องมาฆ่าฉันแน่ๆ! มันจะฆ่าทั้งครอบครัวฉันเลย!”
แกร๊ก!
“อ๊าาาาาา! อย่าเข้ามานะ!!”
“อาอิง เธอกำลังทำอะไรน่ะ?”
“อย่าเข้ามา! อย่าเข้ามานะ!!!”
“อาอิง——!”
ซ่า ซ่า ซ่า…… (เสียงโทรศัพท์ตัดไป)
วันที่ 3 สิงหาคม 2015
เดินทางไปยังที่พักของฟ่างกั๋วอิง ก็พบว่าไม่มีใครอยู่แล้ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและเพื่อนบ้านบอกว่า มีรถพยาบาลมารับตัวฟ่างกั๋วอิงไปส่งโรงพยาบาล ภรรยาและลูกสาวของเขาเดินทางไปด้วย ฟ่างกั๋วอิงได้รับบาดเจ็บสาหัส รายละเอียดยังไม่แน่ชัด
วันที่ 3 สิงหาคม 2015
เดินทางไปยังโรงพยาบาล พบภรรยาและลูกสาวของฟ่างกั๋วอิง ขณะนั้นฟ่างกั๋วอิงอยู่ในห้องฉุกเฉิน เขาถือเครื่องรางที่เคยได้รับจากสำนักงานชิงเย่อยู่ในมือ แต่มันถูกไฟเผาไปเกือบหมดแล้ว
วันที่ 4 สิงหาคม 2015
ฟ่างกั๋วอิงได้รับการผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่พ้นขีดอันตราย สอบถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากภรรยา บันทึกเสียงไฟล์: 09120150804.wav
“คุณก็คงเห็นสภาพฉันแล้ว เมื่อวานนี้—ใช่ เมื่อวาน—จู่ๆ ก็ฝนตกหนักมาก ฉันไปรับลูกสาวกลับจากโรงเรียน ไม่มีร่มสักคัน เปียกกันมาทั้งคู่ พอกลับถึงบ้านก็เห็นว่าสามีเพิ่งตื่น เขาเข้าเวรดึกเมื่อวันก่อน วันนี้เลยนอนพัก พอตื่นมาเขาก็เห็นเราสองแม่ลูก ฉันยังบอกให้เขารีบไปเปิดฝักบัว จะได้อาบน้ำอุ่นๆให้ลูก ฉันปล่อยให้เขาจัดการอาบน้ำให้ลูก แล้วฉันก็ไปเอายาแก้หวัดมาเตรียมจะให้ลูก... เขาน่ะ ช่วงนี้ดีขึ้นแล้วนะ เครื่องรางที่ได้จากพวกคุณ เขาแขวนคอตลอด แม้แต่อาบน้ำก็ยังเอาเข้าไปด้วย แล้วก็ไม่ได้เห็นผีอีกเลย ฉันไม่คิดเลย... ว่ามันจะเป็นแบบนี้ เป็นเพราะฉันเองที่ส่งลูกสาวที่ตัวเปียกน้ำไปให้เขาจัดการอาบน้ำให้ลูก... ฮือ...”
“คุณฟ่างครับ”
“ฮือ… ฮึก… พอฉันหันหลังไป ก็ได้ยินลูกสาวเรียก ‘พ่อ’ ทีนึง ฉันก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ต่อมาก็ได้ยินเธอเรียก ‘แม่’ ฉันหันกลับไปก็เห็นอาอิง… อาอิงกำลังจ้องหน้าลูกสาวอยู่ ลูกสาวกลัวจนตัวแข็งเลย ตอนนั้นฉันก็เริ่มรู้สึกว่ามันแปลกๆ แต่ยังไม่ทันคิดอะไร อาอิงก็ร้องขึ้นมา แล้ววิ่งเข้าไปในห้อง ปิดประตูทันทีเลย!
ฉันตกใจมาก รีบเคาะประตู เขาล็อกประตูไว้ ฉันเลยวิ่งไปเอากุญแจสำรอง ลูกสาวก็ร้องไห้ไม่หยุดด้วยความกลัว ฉันไม่มีเวลาที่จะปลอบลูกเลย พอเปิดประตูห้องเข้าไปก็เห็นเขากำลังโทรศัพท์อยู่ พอเห็นหน้าฉัน เขาก็กลัวสุดๆ เอาแต่ร้องเรียก เขาจ้องหน้าฉันเขม็งเลย
ฉันมันโง่จริงๆ! กว่าจะนึกออกก็ใช้เวลาตั้งนาน พอเอามือลูบหน้าตัวเอง ก็มีแต่น้ำเปียกๆเต็มไปหมด! ตอนนั้นเขาเอาแต่วิ่งหนีฉัน ฉันคว้าผ้าอะไรสักอย่างมาเช็ดหน้าเช็ดตัว แล้วค่อยๆเข้าไปหาเขา ท่าทางเขาก็ยังกลัวอยู่ แต่ก็ไม่ได้หนีแล้ว แล้วฉันก็เห็นเครื่องราง…”
“ตอนนั้นเครื่องรางไหม้ไปแล้วเหรอ?”
“ใช่ ไหม้ไปแล้ว มันกำลังไหม้อยู่ ฉันกำลังจะโทรหาพวกคุณ แล้วอาอิงก็ร้องขึ้นมาอีก เขาผลักฉันล้มลงไปเลย ตอนนั้นลูกสาวฉันก็ยืนอยู่หน้าประตู ฉันลืมเธอไปซะสนิท เธอก็ยืนอยู่ตรงนั้น ทั้งตัวยังเปียกน้ำอยู่… แล้วอาอิงก็ร้องไห้… เขาร้องไห้ทั้งที่ยังพูดอยู่…”
“คุณฟ่างพูดว่าอะไรครับ?”
“เขาพูดว่า… พูดว่า ‘ปล่อยฉันนะ… อย่าทำร้ายฉันเลย… ฉันจะไม่หนีแล้ว… ฉันจะไม่หนีแล้ว…’”
“นี่เป็นสิ่งที่คุณฟ่างคิดเอง หรือว่าเขาได้รับคำสั่งจาก...ใบหน้าผีนั่นกันแน่?”
“อะไรนะ? ฉัน... ฉันไม่รู้เลย ฉันแค่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น แล้วเขาก็... ก็หยิบกรรไกรบนโต๊ะ... เขา... ฮือๆ...”
“คุณฟ่างยังไม่ตาย เรายังมีความหวังอยู่ครับ”
“แล้ว... แล้วสิ่งนั้นคืออะไรกันแน่? พวกคุณหาวิธีรับมือได้หรือยัง?”
“ตอนนี้เรารู้แล้วว่าจริงๆมันคืออะไร แต่ตอนนี้ยังมีปัญหาอยู่เรื่องหนึ่ง...”
“ปัญหาเหรอ?”
“ใช่ ครับ เราไม่สามารถหาสิ่งที่มันสิงอยู่ได้เลย หรือไม่แน่อาจจะไม่มีสิ่งที่มันสิงอยู่แล้วก็ได้ ดังนั้นวิธีเดียวที่จะกำจัดมัน ก็คือการเผชิญหน้ากับมันโดยตรง”
“หมายความว่ายังไง?”
“เราต้องให้สามีของคุณเจอหน้าผีนั่นอีกครั้ง… ต่อหน้าเรา”
“แบบนั้นไม่ได้! อาอิงเขาสภาพขนาดนั้นแล้วนะ!”
“ใช่ครับ เขาสภาพแบบนั้นแล้ว ถ้าไม่จัดการกับมันให้จบ คราวหน้าเขาอาจจะไม่มีโชคดีแบบนี้ก็ได้…”
“ฮู้—ฮู้—”
“คุณฟ่างครับ นี่คือเครื่องรางอันใหม่ หลังจากที่สามีคุณฟื้นตัวแล้ว คุณสามารถติดต่อพวกเราอีกครั้ง เพื่อจะตัดสินใจว่าจะทำตามวิธีนี้ดีไหม แต่ว่าระหว่างนี้เราจะยังคงสืบสวนต่อไป พยายามหาวิธีอื่นเพื่อจัดการกับสิ่งนั้นให้ได้”
วันที่ 6 สิงหาคม 2015
ฟ่างกั๋วอิงเสียชีวิต สาเหตุคือกระโดดตึกฆ่าตัวตาย ภรรยาของเขายังไม่ทันได้บอกเรื่องที่คุยกันในวันนั้นให้เขารู้เลย สันนิษฐานว่าหลังจากฟื้นขึ้นมา เขาเลือกจบชีวิตตัวเองทันที เพื่อไม่ให้ครอบครัวต้องตกอยู่ในอัตราย
วันที่ 10 สิงหาคม 2015
สิ้นสุดการสืบสวน ผลสรุปของเหตุการณ์คือ:
– ไม่สามารถหาตำแหน่งที่ฝังหนังหน้าบริเวณศาลบรรพบุรุษเดิมในเขตเจียวได้
– ไม่สามารถค้นพบเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องในลักษณะเดียวกัน
– ไม่สามารถยืนยันได้ว่าเหตุการณ์ลักษณะนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกในอนาคต
เหตุการณ์นี้ถูกจัดให้อยู่ในหมวด “ยังไม่จบ” กำหนดคำสำคัญไว้ว่า “ใบหน้ามนุษย์” หากมีเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องเกิดขึ้นอีก จะเริ่มการสอบสวนใหม่ และเข้าสู่ขั้นตอนการจัดการทันที
————
#สำนักงานรื้อถอน
“หลินฉี จะดื่มชาไหม?”
“ว้าย!”
เพล้ง!
แก้วชาตกพื้น แตกเป็นเสี่ยงๆ
ผมตกใจสะดุ้งลุกพรวดจากเก้าอี้ มือพลันไปปัดแก้วชาหกใส่กั๋วอวี้เจี๋ย เธอทำหน้างงๆ มองมาที่ผม เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอเปียกชาจนแนบไปกับผิว โชว์สัดส่วนเอวบางได้พอดีเป๊ะ ด้วยมารยาทผมรีบเบือนหน้าหนี แล้วก็รีบขอโทษ พร้อมก้มลงจะเก็บเศษแก้วที่ตกกระจาย บนพื้นมีน้ำชาเจิ่งนอง มันสะท้อนเป็นภาพใบหน้าของผมอย่างพอดิบพอดี
(จบบทนี้)