บทที่ 6 ใบหน้าผีใต้น้ำ (ตอนที่ 6)

บทที่ 6 หมายเลข 091 —ใบหน้าผีใต้น้ำ (ตอนที่ 6)

#สำนักงานชิงเย่

“บ้านร้างหลังนั้นเหรอ อืม...ก็น่าจะราวๆ 100ตารางเมตรนะ พอเดินเข้าไปก็จะเจอลานกว้างๆเต็มไปด้วยต้นหญ้ารกๆจนมองไม่เห็นทางเดิน มีตัวบ้านตั้งอยู่เดี่ยวๆ ภายในบ้านไม่ได้กั้นห้องเลย... อันนี้แปลกดีเหมือนกัน เพราะลานกว้างขนาดนั้น ครึ่งหนึ่งเป็นที่โล่ง อีกครึ่งเป็นตัวบ้าน แล้วข้างในบ้านก็มีแค่เสา ไม่มีผนังเลย...

เท่าที่จำได้ บ้านหลังนั้นเป็นบ้านร้างมาตลอด ไม่เคยมีคนอยู่ ประตูสองบานก็สีลอกหมดแล้ว ไม่มีแม้แต่กลอนประตู หน้าต่าง ลมพัดทีก็มีเสียงปึงปังเสียงดังไปหมด อ้อใช่!... บ้านหลังนั้นไม่มีประตู แล้วก็ไม่มีหน้าต่าง เป็นบ้านที่...แปลกมากเลยล่ะ”

“ข้างในมีอะไรบ้างล่ะ?”

“ไม่มีอะไรเลย ก็ว่างเปล่าไง ไม่มีแม้แต่โต๊ะ เก้าอี้สักตัวเลย ถึงได้เรียกว่าบ้านร้างยังไงล่ะ”

“พอพวกเธอเข้าไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้นเลยเหรอ?”

“ไม่เลย”

“แต่พวกเธอก็อยู่ข้างในนานมากเลยนี่นา”

"อ๋อ ใช่ๆ อยู่ในนั้นนานเลย... ขอนึกก่อนนะ... ตอนนั้น... เหมือนจะทำอะไรบางอย่างอยู่ แต่ดูเหมือน... เหมือนจะไม่เกี่ยวกับบ้านร้างเลย พวกเรากลุ่มเด็กผู้ชาย เข้าไปในบ้านก็ไม่เจออะไรเลย ไม่มีปีศาจอะไรทั้งนั้น... อ้อ ฉันนึกออกแล้ว ตอนนั้นพี่ชายฉันพูดว่า ต้องรอถึงกลางคืนถึงจะมีปีศาจออกมา แล้วพวกเราจะจับมัน พวกเราก็เลยทำกับดักกัน จริงๆก็แค่เด็กๆเล่นกันมั่วๆ ขุดหลุมบ้าง ขุดดินเล่นอะไรทำนองนั้น"

"แล้วพวกเธอได้ขุดเจออะไรบางอย่างรึเปล่า?"

"ไม่เจออะไรเลย ตอนนั้นพวกเราไม่มีเครื่องมืออะไร ใช้มือนี่แหละขูดดินไปสองสามที ยังไม่ทันได้ขุดหลุมเลย ก็มัวแต่ถอนหญ้า... อืม... ใช่ ถอนหญ้า ตอนนั้นยังมีคนมาทะเลาะกับพี่ชายฉันอีก บอกว่าทำกันมาตั้งนานแล้วยังไม่ได้หลุมสักอัน"

"แล้วบ้านร้างหลังนั้นน่ะ ในหมู่บ้านไม่มีใครคิดจะจัดการอะไรบ้างเลยเหรอ? ปล่อยไว้แบบนั้นต้องมีเหตุผลสิ"

"อันนี้ฉันก็ไม่รู้จริงๆ เหมือนกันนะ"

“ขอถามหน่อยครับ คุณยังจำได้ไหมว่าบ้านหลังนั้นอยู่ตรงไหน? นี่คือแผนที่ของหมู่บ้านในสมัยนั้น แล้วนี่ก็คือแผนที่โรงงาน คุณยังพอจะชี้ตำแหน่งบ้านร้างได้ไหมครับ?”

“อืม— แผนที่นี่ก็แค่ระบุตำแหน่งที่ดินไว้นิดหน่อยเอง ไม่เห็นมีบ้านในหมู่บ้านเลย?”

“ใช่ครับ ข้อมูลในเอกสารไม่ค่อยละเอียดเท่าไหร่”

“งั้นเหรอ... เอ่อ... บ้านเก่าของฉันน่าจะอยู่แถวๆ ตรงนี้ แล้วถ้าจะไปบ้านร้าง ก็เดินไปทางนี้ แล้วก็... น่าจะเป็นทิศทางนี้ล่ะ ส่วนตำแหน่งเป๊ะๆนี่ ฉันคงบอกไม่ได้จริงๆ”

“เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมากนะครับ ที่ต้องมารบกวนคุณ”

“ไม่เป็นไร”

วันที่ 22 กรกฎาคม 2015

             ได้ติดต่อกับคุณหวังเฟิง สมาชิกทีมก่อสร้างโรงงาน  ไฟล์เสียงคือ 09120150722.wav

“ตรงนี้แหละ ใช่เลย ตอนเรามารื้อถอนบ้านก็เริ่มจากตรงนี้ก่อน เพราะไม่มีคนอยู่แล้ว ลานบ้านก็แค่ล้อมด้วยกำแพงดิน ส่วนตัวบ้านเป็นไม้ ข้างในก็มีแต่เสาไม้ รื้อไม่ยากเลย”

“แต่ตรงนี้ ไม่ใช่พื้นที่ที่ถูกรวมไว้ในเฟสแรกของโครงการโรงงานนี่นา?”

“ใช่ ไม่มีอะไรอย่างเฟสแรกเฟสสองหรอก ตอนนั้นแค่บอกว่าจะสร้างโรงงาน แล้วก็เริ่มจัดให้ชาวบ้านย้ายออก ทีมก่อสร้างเราก็เริ่มทำงาน หัวหน้าทีมเดินสำรวจรอบๆ เห็นบ้านหลังนี้ร้างอยู่ ก็เลยบอกให้รื้อก่อน จะได้ไม่ต้องรออยู่เฉยๆ ถามคนในหมู่บ้าน ทุกคนก็บอกว่ารื้อไปเถอะ ไม่เป็นไร  พอรื้อบ้านเสร็จไปพอสมควรแล้ว ตอนสร้างโรงงานจริงๆ แบบแปลนก็ไม่ได้รวมพื้นที่ตรงนี้ไว้ ก็เลยปล่อยไว้โล่งๆ อย่างนั้น”

“แล้วตอนที่ขยายพื้นที่ สวนสาธารณะก็ถูกกำหนดให้อยู่ตรงนี้ใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว”

“ตอนที่สร้างสวนสาธารณะ คุณยังอยู่ในทีมก่อสร้างไหมครับ?”

“อืม อยู่สิ ตอนนั้นพวกเราก็แค่ทำตามที่เขาสั่ง เราก็ถางหญ้า ปลูกต้นไม้ อะไรแบบนั้นแหละ”

“ระหว่างนั้น มีเหตุการณ์อะไรผิดปกติเกิดขึ้นไหม?”

“เหตุการณ์ผิดปกติเหรอ? ไม่น่ามีนะ”

“เช่นว่า ขุดเจออะไรบางอย่าง หรือมีปัญหาอะไรในทีมก่อสร้าง?”

“ไม่มีเลย ไม่มีอะไรทั้งนั้น”

วันที่ 25 กรกฎาคม 2015

ค้นคว้าเอกสาร พบ “หนังสือประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของเมืองเจียวเซี้ยน” ซึ่งมีการบันทึกคดีอาญาหนึ่งคดี เป็นเหตุการณ์ที่ชาวบ้านใช้ศาลเตี้ยในการพิพากษาลงโทษบุคคลหนึ่งถึงขั้นเสียชีวิต

แนบ: สำเนาภาพเอกสารต้นฉบับ

วันที่ 26 กรกฎาคม 2015

             ได้รับโทรศัพท์จากคุณเจียงเหม่ยเฟิน อดีตชาวบ้านในเขตเจียวและพนักงานโรงงานหงซิง บันทึกเสียงโทรศัพท์: 201507260914.mp3

"เสี่ยวหลิวจ๊ะ เธอยังจำป้าเจียงได้ไหม? คนที่เจอกันในสวนสาธารณะไง หลังจากนั้นเธอยังติดต่อฉันมาถามเรื่องบ้านร้างเลย"

"จำได้แน่นอนครับป้า นี่ป้านึกอะไรออกอีกแล้วเหรอครับ?"

"ก็ไม่เชิงหรอก แต่ป้ามีคนที่อยากจะแนะนำให้เธอรู้จักนะ คือคุณยายทวดของป้าเอง แกเป็นคนเฒ่าคนแก่ของหมู่บ้าน รู้เรื่องเยอะมากเลย!"

"โอ้! งั้นดีเลยครับ พอจะสะดวกให้ผมไปพบได้ไหมครับ?"

"ได้สิ ได้เลย แต่เธออายุมากแล้วนะ ตอนถามก็อย่าใจร้อนนักล่ะ"

"แน่นอนครับ ขอบคุณมากเลยครับ!"

วันที่ 30 กรกฎาคม 2015

ได้พบกับคุณท่งเจียงซื่อ ไฟล์เสียงบันทึกคือ 09120150730.wav

"เสี่ยวเฟินบอกว่า พวกเธออยากถามเรื่องของหมู่บ้านใช่ไหม?"

“ใช่ ครับ เกี่ยวกับบ้านร้างหลังนั้น แล้วก็เรื่องแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านครับ”

“เรื่องแปลกๆ?”

“อย่างเช่น... เรื่องผีหลอกอะไรทำนองนั้นน่ะครับ”

“……” (คุณเจียงเงียบไป)

“คุณยายช่วยบอกพวกเราหน่อยเถอะ เรื่องบ้านร้างหลังนั้นน่ะ เดิมทีมันเป็นบ้านของใครเหรอ?”

“ที่นั่นน่ะ เดิมทีเป็นศาลบรรพบุรุษของหมู่บ้าน”

“หา?”

“ศาลบรรพบุรุษเหรอ? แล้วทำไมถึงได้ถูกปล่อยให้ร้าง แถมยังกลายเป็นบ้านร้างไปได้ล่ะ?”

“ก็คงเพราะเรื่องศาลเตี้ยนั่นแหละ”

“อะไรนะ? คุณยายพูดว่าเรื่องศาลเตี้ยเหรอ?”

“ตามหมู่บ้านหรือชนบทน่ะ เวลาจะลงโทษคนทำผิดก็มักจะลงโทษกันเอง มักจะใช้ศาลบรรพบุรุษเป็นสถานที่จัดการ พวกเราสืบพบว่า เคยมีเหตุการณ์หนึ่งในหมู่บ้านที่มีการใช้ศาลเตี้ย แล้วก็ถูกทางการจัดการเป็นคดีความ ศาลบรรพบุรุษหลังนั้นก็คงถูกทิ้งร้างเพราะเรื่องนั้นแหละมั้ง?”

“หัวหน้า คุณคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ?”

“เพิ่งนึกออกตอนที่ได้ยินคำว่าศาลบรรพบุรุษนั่นแหละ”

“เฮ้อ... นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่หมู่บ้านใช้ศาลเตี้ย ผู้หญิงคนนั้น ฉันเรียกเธอว่า ‘พี่สาวฮวา’ เธอแต่งงานเข้ามาจากหมู่บ้านข้างนอก แต่เธอไม่ได้แซ่ฮวาหรอกนะ แต่เธอถักกำไลดอกไม้สวยๆเก่งมาก เธอทำให้สาวๆ ในหมู่บ้านทุกคนเลย แล้วยังเอาไปขายในเมืองอีกด้วย

แล้วพี่สาวฮวาก็ได้รู้จักกับ 'ผู้ชายคนนั้น' ที่พวกเขาเรียกว่า‘ผู้ชายเถื่อน’ จริงๆ แล้วเขากับพี่สาวฮวาไม่ได้มีอะไรกันเลย! ตอนนั้นมีอันธพาลจากในเมืองจะมารังแกพี่สาวฮวา แล้วผู้ชายคนนั้นเขาเปิดร้านอยู่ข้างๆก็ออกมาช่วย เลยรู้จักกัน หลังจากนั้น เวลาพี่สาวฮวามาขายของในเมืองก็จะมานั่งอยู่ตรงหน้าร้านเขา พวกอันธพาลก็ไม่กล้ามาก่อเรื่องอีก ทั้งสองคนไม่ได้มีอะไรเลย แต่ไอ้สารเลวนั่นมันไม่เชื่อ มัน... มันเลวจริงๆ! มันไม่ใช่คนเลยนะ มันเลวมากจริงๆ!”

“คุณยายใจเย็นๆก่อนนะครับ พักหายใจลึกๆก่อนนะครับ”

“ฮ่า... ฮ่า... อืม... ยายไม่เป็นไร เรื่องนี้ยายต้องพูดออกมาให้ได้ ก่อนจะลงโลง ยายต้องพูดให้หมด!”

“คุณยาย...”

“ไม่เป็นไร... ไอ้สารเลวนั่นมันตีพี่สาวฮวา แล้วก็ยังไม่พอ มันไปหาผู้ใหญ่บ้าน เคาะฆ้องเรียกคนทั้งหมู่บ้าน! พวกมันลากพี่สาวฮวา ลากมาตลอดทาง จากบ้านมันจนถึงศาลบรรพบุรุษ... ถนนเส้นนั้นเต็มไปด้วยเลือด... เลือดตลอดทาง! พี่สาวฮวาก็กรีดร้องตลอดทาง แล้วสุดท้าย... ก็ไม่มีเสียงอีกเลย...”

“ยายทวด เช็ดน้ำตาก่อนครับ หายใจลึกๆ ค่อยๆผ่อนคลายนะ”

“คุณยายเจียง ไม่ต้องรีบร้อนนะ ครับ ค่อยๆ เล่าก็ได้”

“อืม... ฮู่... ตอนนั้นฉันเดินตามไปข้างหลัง อยากจะเข้าไปช่วยพี่สาวฮวา แต่คนก็เยอะมาก ฉันไม่กล้าเข้าไป... ฉันไม่กล้าเลย... พวกเขาเข้าไปในศาลบรรพบุรุษ คนเต็มไปหมดทั้งข้างในข้างนอก ฉันรู้ว่าด้านหลังศาลมีช่องอยู่ช่องหนึ่ง ที่สามารถมองเข้าไปข้างในได้ ฉันเลยอ้อมไปทางนั้น

ตอนนั้นเริ่มจะค่ำ มีคนจุดคบไฟเต็มไปหมด พวกเขามัดพี่สาวฮวาไว้ เหมือนกับมัดหมูก่อนจะฆ่า ไอ้สารเลวนั่นมันถือมีด แล้วมันก็เชือดคอพี่สาวฮวา... เลือดพุ่งสูงมาก ฉันเห็นพี่สาวฮวาลืมตาโพลง จ้องมาทางฉัน... จ้องมาตรงๆแบบนั้นเลย...”

“ยายทวด...”

“แล้วพวกเขาก็เริ่มลอกหนังหน้าของพี่สาวฮวาออก…”

“อ๊า!”

(จบบทนี้)