บทที่ 2 ใบหน้าผีใต้น้ำ (ตอนที่2)

บทที่ 2 หมายเลข 091 - ใบหน้าผีใต้น้ำ (ตอนที่2)

            #สำนักงานชิงเย่

เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2015 ได้เดินทางไปยังสวนสาธารณะชานเมืองเพื่อเริ่มการสืบสวน สอบถามข้อมูลจากพนักงานของสวนสาธารณะและนักท่องเที่ยว

ไฟล์เสียงแนบ: 09120150704.wav

เสียงซ่า...(สัมภาษณ์คนที่1)

"...คุณหมายถึงทะเลสาบนั่นเหรอ? ไม่เคยได้ยินว่ามีคนตายนะ"

เสียงซ่า... (สัมภาษณ์คนที่2)

"...ทะเลสาบที่นี่ไม่ได้ลึกมาก แล้วก็มีคนผ่านไปผ่านมาอยู่ตลอดเวลา ถ้ามีใครกระโดดลงไปจริงๆอย่างที่คุณว่า เดี๋ยวเดียวก็มีคนเห็นแล้วช่วยขึ้นมาได้แน่ๆ ผมตกปลาที่นี่มาหลายปี ไม่เคยได้ยินว่ามีคนตายเลย เคยแต่มีเด็กตกน้ำ แล้วก็ช่วยขึ้นมาได้"

เสียงซ่า... (สัมภาษณ์คนที่3)

"...ไม่เคยมีคนฆ่าตัวตายหรอกครับ สวนนี้เปิดมาหลายสิบปีแล้ว เดิมทีเป็นสวนประชาชน ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นสวนสาธารณะ ก็ไม่เคยมีใครฆ่าตัวตายเลย ทะเลสาบนี่ขุดขึ้นหลังจากเปลี่ยนเป็นสวนสาธารณะแล้ว น้ำในทะเลสาบก็มาจากแม่น้ำลั่วฉวี่เจียงที่อยู่ข้างๆ ถ้าจะมีคนตายก็คงตายที่นั่นแหละ? เดินแค่ไม่กี่ก้าวเอง คงไม่มีใครมาฆ่าตัวตายที่นี่หรอก ฮ่าๆๆ"

"แล้วอุบัติเหตุล่ะครับ? ก็ไม่เคยเกิดขึ้นเลยเหรอ?"

"ไม่มีเลย...คุณว่าเมื่อกี้คุณเป็นนักสืบมาจากสำนักงานไหนนะ?"

เสียงซ่า... ซ่า... (สัมภาษณ์คนที่4)

"หนุ่มน้อย เธอมาถามเรื่องคนตายที่ทะเลสาบนี่ใช่ไหม?"

"ใช่ครับ...ป้าเคยได้ยินเรื่องคนตายในทะเลสาบบ้างไหมครับ?"

"ไม่ใช่คนตายหรอก...ที่นี่มี...ผี! ป้าบอกเธอ แล้วเธอก็เงียบๆไว้นะ ที่นี่มันเฮี้ยนมาก! อย่าไปยุ่งให้มากเรื่องเลย รีบกลับบ้านเถอะ!"

"ป้าครับ ผมมาทำงานนะครับ จะให้กลับไปมือเปล่าก็ไม่ได้ ถ้าวันนี้ไม่ได้อะไร พรุ่งนี้หรือมะรืนผมก็ต้องมาอีกอยู่ดี…. ถ้าป้ารู้อะไร ก็ช่วยบอกผมมาเลยดีกว่า ผมจะได้ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมา แถมไม่รู้เหนือรู้ใต้อีก ถ้าเกิดไปล่วงเกินอะไรเข้าจริงๆ ขึ้นมา ก็จะยิ่งลำบากกันไปใหญ่"

"เฮ้อ...เรื่องนี้มัน..."

"ป้าครับ เราไปนั่งคุยตรงนั้นกันเถอะ"

"อ้อ ได้จ้ะ"

เสียงฝีเท้า... ตึก... ตึก... ตึก...

"ป้าครับ เชิญเล่าได้เลยครับ"

"เฮ้อ ป้าเองก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี..."

"เอาตามที่ป้ารู้นั่นแหละ เล่าเท่าที่จำได้ก็พอครับ"

"ป้ารู้อะไรเยอะเลยล่ะ...เฮ้อ...บ้านเกิดของป้าก็อยู่แถวนี้ ป้าโตมากับที่นี่เลย เดิมทีบริเวณนี้เคยเป็นที่นา ต่อมาก็ถูกเปลี่ยนให้เป็นเขตโรงงาน สมัยนั้นสวนสาธารณะมันเล็กนิดเดียวเอง เป็นสวนของโรงงานหงซิง เขาเรียกชื่อให้เพราะๆ ว่า 'สวนประชาชน' ...สมัยป้ายังสาวก็ทำงานอยู่ที่โรงงานหงซิงนั่นแหละ ตอนนั้นโรงงานเจริญมาก มีทั้งโรงพยาบาล โรงเรียน แถมยังทำสวนสาธารณะเองด้วย...เฮ้อ..."

"แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ?"

"แล้วหลังจากนั้นก็เริ่มแย่น่ะสิ โรงพยาบาลกับโรงเรียนก็ปิดหมด สวนสาธารณะก็ไม่มีใครดูแลต่อ สมัยนั้น พวกคนที่ทำงานในโรงงาน รวมถึงครอบครัวที่อยู่ในละแวกแถวนี้ ก็มักจะไปที่สวนสาธารณะกัน...ไปคุย ไปจีบกัน แล้วก็มีบางคนไป...เอ่อ ก็คือไปทำเรื่องอย่างว่าแหละ..."

"ครับ ผมเข้าใจว่า 'เรื่องอย่างว่า' หมายถึงอะไร"

"สมัยนั้นมันวุ่นวายมาก ตอนกลางคืนคนก็พลุกพล่าน มืดก็มืด เดินไปทางไหนก็เดินชนกันไปหมด"

"แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ?"

"ต่อมาโรงงานก็ปิดกิจการ กิจการล้มละลาย รัฐบาลก็เข้ามายึดที่ดิน ตอนนั้นเหมือนจะมีโครงการอะไรสักอย่างของทางรัฐบาลนั่นแหละ เขาเลยตัดสินใจสร้างสวนสาธารณะแทน รื้อโรงงานทั้งหมดออก แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น 'สวนป่า' แทน"

"งั้นเรื่องผีที่ป้าพูดถึงนี่มันยังไงกันแน่ครับ?"

"......"

"ป้าครับ เล่าเรื่องผีนั่นให้ผมฟังหน่อยได้ไหม?"

"เรื่องผี...เอ่อ...ป้าก็ไม่รู้ชัดนักหรอกนะ ตอนนั้นป้าทำงานอยู่ในโรงงาน ก็ได้ยินแต่คนเล่ากันว่า...เคยมีคนเห็นผีในป่าในสวนสาธารณะนั่น! มืดๆ ดำๆ อยู่ดีๆ ก็เห็น...ผีโผล่มาบนใบไม้! หน้าสีขาวซีด ผมยาวกระเซอะกระเซิงห้อยอยู่บนกิ่งไม้เลย! น่ากลัวจะตาย!"

"ผีหน้าขาว ผมดำ? โผล่บนใบไม้เนี่ยนะ?"

"ใช่เลย! เห็นตอนฟ้ามืดแล้วน่ะ! เธอคิดดูสิ ฟ้ามืดขนาดนั้น ไม่มีแสงไฟ อยู่ดีๆ เจออะไรขาวๆ โผล่มาแบบนั้น เป็นใครจะไม่ตกใจล่ะ?"

"มีใครช็อกตายเลยเหรอครับ?"

"อ๋อ...ไม่ถึงกับตายหรอก แต่ตกใจแทบตาย"

"เข้าใจแล้วครับ แล้วไม่เคยมีใครตรวจสอบเรื่องนี้เหรอ? หรือมันอาจเป็นแค่มีคนแกล้ง หรือทำอะไรสักอย่างขึ้นมาหลอกคนอื่น?"

"จะไม่มีใครตรวจสอบได้ยังไงล่ะ! หัวหน้าหลี่เองยังตกใจจนแทบไม่รอดเลย จะให้เขาไปสืบได้ไงล่ะ? เอ่อ...หัวหน้าหลี่ คือ คนที่โดนหลอกนั่นแหละ ไปตรวจสอบดู..."

"แล้ว...เป็นยังไงครับ?"

"ไม่เจออะไรเลย! หลังจากนั้นก็มีคนเจออีก คนก็เลยพูดกันว่าเป็นผีแน่นอน แล้วก็มีบางคนพูดว่า...เอ่อ...ก็แค่พูดกันนะว่า...บางทีคนที่เจอนั่นอาจจะมีอาการป่วยแย่อยู่แล้ว เลยเอาเรื่องผีมาอ้าง...แต่ป้าว่าไม่ใช่หรอก! จะเป็นไปได้ยังไงล่ะที่ทุกคนที่เจอมันจะมีอาการป่วยแย่เหมือนกันหมด? ป้าว่านะ...มันต้องเป็นผีจริง ๆ!"

"แล้วเจอกันหลายคนเหรอครับ?"

"ก็มีซัก2-3คนนั่นแหละ เหตุการณ์มันเกิดช่วงก่อนที่โรงงานจะปิดพอดี หลังจากโรงงานล้มละลาย คนงานก็แยกย้ายกันไป ก็ไม่มีใครมาที่นี่อีกเลย ตอนนั้นป้าก็ไปหางานใหม่ ย้ายออกไปอยู่ที่อื่น พอเกษียณแล้วถึงได้กลับมาอยู่แถวนี้ ทุกๆวันก็จะมาออกกำลังกายที่นี่แหละ"

"แล้วป้าไม่กลัวบ้างเหรอครับ?"

"ป้าจะกลัวทำไมล่ะ? คนที่เห็นของพวกนั้นน่ะ ก็เห็นจะมีแต่ผู้ชายทั้งนั้น ป้าเป็นผู้หญิง ไม่ต้องกลัวหรอก! ฮึ..ป้าว่านะ นั่นต้องเป็นผีผู้หญิงแน่ๆ เหมือนพวกนางปีศาจในหนังนั่นแหละ มาเพื่อหลอกผู้ชายโดยเฉพาะเลย"

"ฮ่าๆๆ มีความเป็นไปได้มากเลยนะครับ!"

เสียงซ่า... ซ่า...

วันที่ 4 กรกฎาคม 2015 มีการสืบประวัติของ สวนป่า*

จากบันทึกในแฟ้มข้อมูล:

• ก่อนปี 1973 พื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นสวนสาธารณะ เคยเป็นพื้นที่การเกษตร สังกัดสหกรณ์การเกษตรของอำเภอเจียว
• ปี 1973 มีการปฏิรูป โดยเทศบาลและสหกรณ์ร่วมกันลงทุนสร้าง “โรงงานหงซิง”
• ปี 1984 โรงงานเข้าสู่ภาวะวิกฤตการเงิน
• ปี 1992 โรงงานหงซิงปิดตัวลงอย่างเป็นทางการ
• ปี 1994 สวนป่าก่อสร้างแล้วเสร็จ และเริ่มเปิดให้บริการ
• ทะเลสาบภายในสวนป่าขุดขึ้นในปี 1993 แล้วเสร็จในปี 1994

ระหว่างการก่อสร้างสวนป่า ไม่มีรายงานผู้เสียชีวิต และก่อนหน้านั้นทั้งสหกรณ์และโรงงานหงซิงก็ไม่มีรายงานคดีความใด ๆ เช่นกัน

ภาคผนวก: เอกสารสำเนาแฟ้มคดี

วันที่ 5 กรกฎาคม 2015 มีการสืบสวนแม่น้ำลั่วฉวี่เจียง และ “หัวหน้าหลี่” จากโรงงานหงซิง ในเขตอำเภอเจียว มีคดีที่เกี่ยวข้องกับแม่น้ำลั่วฉวี่เจียงทั้งหมด 3 คดี ผู้เสียชีวิตเป็นชาย 2 คน หญิง 1 คน คดีทั้งหมดได้รับการคลี่คลายแล้ว ผู้เสียชีวิตทั้ง 3 คนล้วนมีผมสั้น จึงสามารถตัดข้อสงสัยออกจากกรณีนี้ได้ชั่วคราว

ภาคผนวก: เอกสารสำเนารายงานการสอบสวนทั้งสามคดี

จากการตรวจสอบพบว่า “หัวหน้าหลี่” แห่งโรงงานหงซิง มีชื่อจริงว่า หลี่อ้ายฮว่า เพศชาย เกิดปี 1952 เสียชีวิตในปี 1993 สาเหตุการเสียชีวิตคือ ฆ่าตัวตายโดยการกรีดข้อมือ และศพถูกพบภายในบ้านของเขาเอง

ปัจจุบัน หลี่อ้ายหมิน ซึ่งเป็นน้องชายของหลี่อ้ายฮว่า ยังมีชีวิตอยู่ และได้ทำการติดต่อเพื่อขอนัดพบเรียบร้อยแล้ว

วันที่ 8 กรกฎาคม 2015 มีการพบกับ หลี่อ้ายหมิน และมีการบันทึกเสียงไว้ในไฟล์ 09120150708.wav

"เรื่องของพี่ชายผมนั้นมันผ่านมานานมากแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ผมก็ยังจำมันได้ดี เรื่องนี้...ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลย ถ้าคุณไม่มาตามหาผมในวันนี้ ผมก็คงเก็บมันเป็นความลับลงโลงไปพร้อมกับผมแล้วล่ะ..."

"ตามที่เราสืบมาได้ มีข้อมูลว่าพี่ชายของคุณเคยเห็นผีในสวนประชาชนมาก่อนใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ เขาบอกว่าเขาเห็นผีจริงๆ"

"ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"

"อืม...เรื่องนี้พูดออกมามันก็เขินๆ หน่อยนะฮะ...ตอนนั้นเขากำลังคบหากับสาวคนหนึ่งในโรงงาน หนุ่มสาวสมัยนั้นก็ชอบไปเจอกันที่สวนสาธารณะ แล้วก็...ทำเรื่องอย่างว่ากัน เขาก็เหมือนกัน วันนั้นเขากินข้าวเย็นเสร็จก็ออกไปข้างนอก ไม่ได้บอกว่าจะไปไหน แต่พวกเราก็พอจะเดาได้ว่าเขาน่าจะนัดเจอกับแฟนสาวที่สวนสวนสาธารณะ ปกติแล้วเขาจะกลับบ้านมาประมาณสี่ทุ่มกว่าๆ แต่วันนั้นเขากลับบ้านมาเร็วกว่าปกติ แค่ทุ่มกว่าๆก็กลับมาแล้ว แถมหน้าตาซีดขาว เหงื่อออกเต็มไปหมด พวกเราคิดว่าเขาไม่สบายเลยถามเขา แต่เขาไม่ยอมพูดอะไรเลย...ตอนนี้พอมาคิดดูดีๆ อาการแบบนั้นมันชัดเลย...เขาเห็นผีแน่ ๆ"

(จบบทนี้)