บทที่ 27: การทำลายล้าง

"ผู้คนเหล่านั้นแบ่งออกเป็นหลายๆ จักรวรรดิ และแต่ละจักรวรรดิต่างก็ขับเคี่ยวกันเพื่ออำนาจสูงสุด ความโลภได้ครอบงำจักรวรรดิเหล่านั้นและผลักดันให้ตนแข็งแกร่งขึ้นกว่าจักรวรรดิอื่นๆ ทำให้มนุษย์ต้องสร้างอาวุธที่มีอำนาจทำลายล้างสูงยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ"

"การขับเคี่ยวได้เริ่มต้นขึ้นในภูมิภาคทางด้านอาวุธเหล่านั้นแล้ว ความโลภเพื่อความก้าวหน้าและอำนาจสูงสุดได้นำพาแต่ละจักรวรรดิไปสู่จุดสูงสุด แต่ก็มีความเกลียดชังและความขัดแย้งระหว่างจักรวรรดิด้วย"

"ด้วยอาวุธอำนาจการทำลายล้างสูงจำนวนมากมาย เพียงแค่ประกายไฟเล็กน้อย โลกทั้งใบก็จะมอดไหม้" แลมบาร์ดพูดอย่างเคร่งขรึม

##ให้กำลังใจผู้แปลที่ mynovel.co หรือ www.thai-novel.com ด้วยนะคะ

"ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่ว่าทำไมอารยธรรมนั้นถึงได้สูญสิ้น? สงครามครั้งใหญ่ได้บังเกิดขึ้น มันก็ไม่เหมือนครั้งใดมาก่อน แนวคิดถูกแพร่กระจายไปยังจักรวรรดิต่างๆ ว่าพวกเขาเต็มใจที่จะให้ตัวเองถูกทำลายหากนั่นหมายความว่าศัตรูของพวกเขาจะถูกทำลายเช่นกันเพื่อเป็นการสั่งสอนพวกเขา"

"และด้วยเหตุนี้ จึงเกิดสงครามขึ้น ... สงครามที่ทำลายสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ในโลก มนุษย์เกือบทั้งหมดเสียชีวิต เหลืออยู่เพียงไม่กี่คน สัตว์ส่วนใหญ่ที่เคยมีอยู่ในช่วงเวลานั้นได้สูญพันธุ์ มีเพียงพวกตัวที่เราเห็นในวันนี้เท่านั้นที่รอดมาได้"

"สงครามได้เปลี่ยนภูมิทัศน์และระบบนิเวศทั้งหมดของโลก ทำลายทรัพยากรธรรมชาติส่วนใหญ่ของโลกนี้"

"ท้ายที่สุด มนุษย์ที่รอดชีวิตก็ได้เรียนรู้หลังจากทั้งหมดนี้... พวกเขาไม่ต้องการทำผิดพลาดซ้ำอีก ดังนั้นพวกเขาจึงเลิกใช้วิทยาศาสตร์ไปโดยสิ้นเชิง พวกเขาเริ่มใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย"

"ตลอดหลายล้านปี โลกของเราสามารถฟื้นตัวอย่างช้าๆ และสามารถอยู่อาศัยได้มากขึ้น เศษเสี้ยวของอดีตทั้งหมดถูกลบออกไป ผู้คนที่มีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาของอารยธรรมโบราณได้ทำลายเอกสารและหลักฐานทั้งหมดที่เคยมี"

"พวกผู้คนเหล่านั้นเคยเห็นว่านรกเป็นอย่างไรจากระยะใกล้ และพวกเขาไม่ต้องการให้ลูกหลานและคนรุ่นหลังเห็นสิ่งที่คล้ายกัน"

"แม้ว่ามนุษย์จะเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆในรุ่นต่อๆ มา แต่คนที่รู้เรื่องวิทยาศาสตร์เสียชีวิตด้วยวัยชรา และไม่ทิ้งความรู้ไว้เบื้องหลัง"

ชายชราจบเรื่องราวที่ดูเหมือนจะครอบคลุมประวัติศาสตร์อันยาวนานของโลกนี้

"นั่นอธิบายได้ว่าทำไมอารยธรรมโบราณถึงสูญสิ้น แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจ มันเกี่ยวข้องกับนักเวทอย่างไร? แล้วเกี่ยวข้องกับความสามารถของพวกเราและเครื่องหมายแห่งคาริคอย่างไร?"

"เหตุการณ์ที่ข้าพูดถึงทุกอย่างเกี่ยวข้องกับธาตุของเจ้าเพราะมันเป็นสิ่งที่ให้กำเนิด คาริค เทพมนุษย์คนแรกที่เรารู้..."

"ดังนั้นเมื่อผู้คนบอกว่ามนุษย์ได้รับพลังจากพระเจ้า? พวกเขาคิดผิด ไม่ใช่มนุษย์ที่ได้รับพลังจากเทพเจ้า แต่เป็น มนุษย์ต่างหากที่กลายเป็นเทพเจ้าด้วยตัวเอง!"

"เทพมนุษย์คนแรก?" กาเบรียลขมวดคิ้ว

"ตามเรื่องราวที่ข้าเคยเข้าถึง ถูกต้อง คาริคคือเทพมนุษย์คนแรกเทพ และธาตุแห่งความตายและศาตร์มืดของเขาคือธาตุต้นกำเนิดที่ให้กำเนิดยุคใหม่หลังการทำลายล้าง... ยุคแห่งเทพเจ้า!"

"โลกนี้ที่เจ้ารู้จัก? นี่ไม่ใช่โลกธรรมดาทั่วไป มันคือโลกที่เทพเจ้าถือกำเนิด! โลกที่เหล่าทวยเทพเดินในหมู่มนุษย์! และก็ยังเป็นโลกที่เทพมากมายเสียชีวิตเช่นกัน! นั่นคือเหตุผลที่โลกแห่งนี้ถูกเรียกว่าสุสานเทพเจ้า!"

"เจ้าไม่เข้าใจว่าเป็นไปได้อย่างไร ใช่หรือไม่?" ชายชรายิ้ม เขาเห็นความสับสนบนใบหน้าของกาเบรียลหนุ่ม

"อย่างที่ข้าบอกไปก่อนหน้านี้ ทุกอย่างเริ่มต้นจากสงครามอันยิ่งใหญ่ของอารยธรรมโบราณและชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางความโกลาหลทั้งหมด ... หรือข้าควรจะบอกว่ามันเริ่มต้นเมื่อสิ้นสุดสงครามนั่น..."

*****

[หลายล้านปีก่อน]

เกิดไฟไหม้ทั้งเมือง เสียงกรีดร้องและโหยหวนอย่างเจ็บปวดมีอยู่ทุกที่ มากพอที่จะทรมานจิตสำนึกของทุกคนที่ได้ยิน น่าเศร้าที่เสียงกรีดร้องเหล่านั้นมักถูกกลบด้วยการระเบิดที่เกิดขึ้นเป็นระยะๆ

ไม่นาน เสียงกรีดร้องและเสียงขอความช่วยเหลือทั้งหมดก็เงียบลง การระเบิดหยุดลงเช่นกัน แต่ก็ต่อเมื่อทั้งเมืองถูกทำลาย ไม่มีสิ่งก่อสร้างใดหลงเหลืออยู่ในเมือง

ถนนในเมืองหลวงแห่งจักรวรรดิไซสส์ถูกย้อมสีแดงด้วยเลือด ศพเกลื่อนไปทั่ว บางศพไร้ซึ่งแขนขา ภาพที่เห็นนั้นน่าสยดสยองมากจนทำให้คนที่มีสติดีต้องหลับตาลงด้วยความขยะแขยง

ท่ามกลางร่างที่ไร้การเคลื่อนไหว มีร่างของชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะอายุยี่สิบต้นๆ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด

ชายหนุ่มชุ่มไปด้วยเลือดตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าส่วนใหญ่ของเขาถูกไฟไหม้ และผิวหนังส่วนใหญ่ของเขาก็เช่นกัน เป็นไปไม่ได้ที่จะแม้แต่ระบุตัวตนเขา

ใบหน้าที่หล่อเหลาก่อนหน้านี้ขององค์ชายหนุ่มแห่งจักรวรรดิไซสส์บัดนี้เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ น่าเสียดายที่ที่ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเพื่อพบหน้าเขา เนื่องจากทุกคนเสียชีวิตไปหมดแล้ว แขนซ้ายของชายหนุ่มนั้นหายไปทั้งหมด ซึ่งได้ถูกทำลายจากแรงระเบิด เขาแทบจะไม่เหลือลมหายใจแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่จากเครื่องแต่งกายของราชวงศ์ก่อนหน้านี้บัดนี้เปี่ยมไปด้วยเลือด

ทั้งเมือง มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่หายใจอยู่ ซึ่งก็ก็คือชายหนุ่มที่ไม่ขยับเขยื้อนผู้นี้

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดชายหนุ่มก็เริ่มเคลื่อนไหวราวกับว่าเขาได้สติกลับคืนมา

ชายผู้นั้นเสียเลือดเกือบทั้งหมด แต่เขาก็รอดชีวิตมาได้ ซึ่งไม่น้อยไปกว่าเป็นเรื่องปาฏิหาริย์ เขาลืมตาขึ้นมาในความเงียบ ไร้ซึ่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ไม่มีการระเบิด ทั้งเมืองเงียบกริบ... เงียบสงัด!

ชายหนุ่มเปิดตาขึ้นซึ่งก็มีเลือดไหลออกเมาช่นกัน เขาขยี้มันเพื่อให้ได้ความชัดเจน เพียงเพื่อจะได้เห็นเศษหินจำนวนมากที่อยู่ข้างหน้าซึ่งเป็นของพระราชวัง ที่ซึ่งเคยเป็นบ้านของเขา! สถานที่ซึ่งเขาเติบโตขึ้นมา

เมื่อมองดูสถานที่นั้นเป็นเช่นนี้ ชายหนุ่มก็คำรามด้วยความเจ็บปวดในขณะที่เขาฝืนร่างกายของเขายืนขึ้น ไม่สำคัญว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน เขาไม่ได้สนใจมันในตอนนี้ในขณะที่ลืมทุกสิ่งและวิ่งไปที่ซากพระราชวัง

"ท่านแม่! ท่านพ่อ! เรีย!" ชายคนนั้นคำราม เสียงของเขาแหบแห้งและเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด

ชายคนนั้นพยายามเอาเศษหินออกเพื่อตามหาครอบครัวของเขา แต่เขาทำไม่ได้ ด้วยมือเพียงข้างเดียว มันเป็นไปไม่ได้ และแม้ว่าเขาจะมีสองมือ เขาก็ทำไม่ได้เพราะเขาอ่อนแอมาก

เขาไม่หยุด เขาพยายามราวกับว่ากลายเป็นบ้าไปแล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จ ทั้งครอบครัวของเขาถูกฝังอยู่ในซากปรักหักพัง และทั้งเมืองถูกทำลาย ไม่เหลืออะไรทั้งสิ้น... ทุกอย่างหายไปเพราะสงครามครั้งนี้ที่พ่อของเขาเริ่มมันขึ้น มีเพียงเขาเท่านั้นที่รอดชีวิตในเมืองนี้

เขาจ้องมองที่ซากปรักหักพังอย่างว่างเปล่าขณะที่น้ำตาที่เป็นเลือดไหลลงมาจากดวงตาของเขาเมื่อเขาตระหนักว่าเขาได้สูญเสียทั้งครอบครัวไปในสงครามครั้งนี้ เขาอยู่ตัวคนเดียว