บทที่ 10 (อ่านฟรี)

หลี่ซื่อเฉียงขับรถตรงไปที่สหกรณ์เพื่อไปพบเพื่อนเก่า  อย่างไรก็ตาม  พวกเขาได้แลกเปลี่ยนเงินต่างประเทศก้อนหนึ่งเป็นเงินหยวนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

หลังจากได้พบกับเพื่อนเก่าของหลี่ซื่อเฉียง เฝิงหยู่พบว่าการจัดส่งและการตลาดของสหกรณ์นั้น ยังเหลือสต็อคสินค้าอยู่เป็นจำนวนมาก  โดยเฉพาะอย่างยิ่งคืออาหารจำพวกอาหารกระป๋อง และแฮม

เมื่อรู้ว่าหลี่ซื่อเฉียงนำลูกค้ารายใหญ่ชาวโซเวียตรัสเซียเข้ามา   ผู้จัดการจึงลงมาพบพวกเขาเป็นการส่วนตัว ผู้แต่จัดการนั้นเป็นคนยะโสและไม่มีความอดทน  โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขาได้รู้ว่า มีเด็กวัยรุ่นเข้ามาเจรจากับเขา

ผู้จัดการกล่าวว่า “ทั้งหมดนี้เราขายเป็นแพ็คเกจ  จะเอาหรือไม่เอา”

“ผู้จัดการซู  ดูเหมือนว่าจะตกลงกันไม่สำเร็จ  ผมเชื่อว่า  ผมสามารถซื้อสินค้านี้ได้จากที่อื่น  นอกจากสหกรณ์ของคุณนะครับ”

ผู้จัดการกลัวและวิตกกังวลเมื่อเห็นเฝิงหยู่กำลังจะจากไปพร้อมกับคนต่างชาติ   เฝิงหยู่พูดถูกต้อง  นอกจากสหกรณ์แห่งนี้   สินค้าเหล่านี้ยังมีวางขายที่ร้านขายของชำอื่นๆ  ผู้จัดการเพียงแค่ต้องการจะขายของซึ่งไม่เป็นที่นิยม  แต่พบว่ามันไม่ง่ายที่จะหลอกเด็กคนนี้  ชายหนุ่มผู้นี้ไม่เกรงกลัวเขาเลย

“รอเดี๋ยว  จะให้ผมตัดสินค้าบางอย่างออกไปหรือ?”  ผู้จัดการซูกล่าว

“เปล่าครับ เราจะเลือกสินค้าด้วยตัวเอง  อีกอย่าง เราต้องเดินทางไกลมาที่นี่  คุณต้องให้ของแถมกับเราบ้าง  พวกเรายุ่งมากๆ  ถ้าไม่ตกลง  เราจะไปที่อื่นกัน”

ร้านไม่ยอมลดให้ในยุคนี้ แต่พวกเขาจะให้ของแถมแทน

“ตกลง  แต่คุณต้องซื้ออาหารกระป๋องมากหน่อยนะ”  เขามีอาหารกระป๋องจำนวนมากเหลืออยู่ และเมื่อปีที่แล้วผู้คนมักจะเคยชินกับการให้อาหารกระป๋องเป็นของขวัญ  แต่ตอนนี้พวกเขาจะให้เครื่องดื่มมอลท์แทน

“ไม่มีปัญหา” เฝิงหยู่กล่าว

แล้วเฝิงหยู่ก็อธิบายให้จีหลี่เหลียนเคอฟังว่า  เพราะว่าเขากำลังซื้อสินค้าจำนวนมาก  ผู้จัดการจำเป็นต้องนำสินค้าเข้ามาจากที่อื่น  เมื่อเป็นเช่นนั้น สินค้าเหล่านี้จะมีราคาแพงขึ้น  อย่างไรก็ตาม  ผู้จัดการเต็มใจให้ของแถมเป็นการชดเชยแก่เขา

จีหลี่เหลียนเคอเบิกบานสุด ๆ  เขารู้ว่าถ้าต้องการจะซื้อสินค้าด้วยตนเอง  มันจะมีราคาแพงกว่าหลายเท่าตัว   แต่ตอนนี้  สินค้าเหล่านี้มีราคาสูงขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น  และมาพร้อมกับของแถมอีกด้วย

ตอนแรก จีหลี่เหลียนเคอต้องการเพียงซื้ออาหารกระป๋อง แฮม และเจี้ยนลี่ป่าวเท่านั้น แต่ตอนนี้ เขาเลือกบุหรี่ เครื่องดื่มมอลท์ และน้ำตาลสองสามกล่องกระดาษใหญ่เลยทีเดียว และยังเน้นว่าต้องการปลอกหมอนหลายใบที่ปักรูปดอกโบตั๋นเป็นของแถมอีกด้วย

หลังจากเจรจากันระหว่างเฝิงหยู่และผู้จัดการซู  และตกลงว่าจะให้ปลอกหมอนเป็นของแถม  นี่เป็นเพราะว่าจีหลี่เหลียนเคอกำลังซื้อสินค้ามูลค่าถึงหกหมื่นหยวน   ยิ่งกว่านั้น ผู้จัดการกำลังจะขาดทุนด้วย  ถ้าสินค้าเหล่านี้จะหมดอายุลง

“รอสักครู่ครับ ผู้จัดการซู  เราไม่สามารถนำสินค้าเหล่านี้ไปกับเราได้  เพราะเราเพียงขับรถจิ๊ปคันเล็กๆ  คุณจำเป็นต้องส่งสินค้าไปที่โกดังของสนามบินให้เราด้วย”  เฝิงหยู่กล่าว

ผู้จัดการซูรู้สึกลำบากใจ  ทำไมเด็กคนนี้ถึงยุ่งยากแบบนี้นะ?  ฉันก็ให้ของแถมไปมากมายแล้วไง และนี่ยังต้องการให้ไปส่งของที่สนามบินอีกหรือ?   สนามบินอยู่ห่างจากเมืองปิงไกลโขอยู่นะ

ขณะที่เฝิงหยู่กำลังเจรจากับผู้จัดการในสำนักงานอยู่นั้น  หลี่ซื่อเฉียงก็กำลังเชื้อเชิญให้จีหลี่เหลียนเคอชิมเหล้าท้องถิ่นของพวกเขา แน่ล่ะ  หลี่ซื่อเฉียงเองไม่ได้ดื่มด้วย  เพราะเขาจำเป็นต้องขับรถ

ตอนนี้  จีหลี่เหลียนเคออยู่ลำพังและดื่มป๋ายจิ่วไปขวดหนึ่ง (เหล้าจีน)  เริ่มมึนเมาและมึนงงเล็กน้อย

เฝิงหยู่ปรากฏตัวหน้าจีหลี่เหลียนเคอ และถามเขาเป็นภาษารัสเซียว่า “คุณคิริเลนโก ผมตรวจดูและทำบันทึกจดราคาสินค้าแล้ว  คุณอยากจะเช็คเองไหม?”

จีหลี่เหลียนเคอโบกมือ  ตอนนี้เขาตาลายเห็นภาพซ้อน เขาจะเช็คได้อย่างไรล่ะ?

เฝิงหยู่ถามว่า “คุณจีหลี่เหลียนเคอ คุณจะส่งสินค้าเหล่านี้ไปที่สนามบินได้อย่างไร?  ผมสามารถหารถบรรทุกได้ราคาถูก  เพื่อขนสินค้าเหล่านี้ไปสนามบินนะครับ”

จีหลี่เหลียนเคอพยักหน้า  คิดกับตัวเองว่า ชายหนุ่มคนนี้ช่างรอบคอบและจดรายละเอียดเล็กๆน้อยๆให้เขา    สำหรับคนจากประเทศโซเวียตรัสเซีย  ฉันต้องไม่เอาเปรียบคนที่ดีอย่างนี้ได้  นอกจากค่าขนส่ง ฉันจะให้ทิปกับเขาด้วย

ผู้จัดการซูจดรายละเอียดในพาสปอร์ตของจีหลี่เหลียนเคอ และเริ่มขนสินค้าไปไว้ในรถบรรทุก เพื่อส่งไปที่โกดังของสนามบิน  เพราะจีหลี่เหลียนเคอเป็นชาวต่างชาติ  เขาสามารถนำสินค้าเหล่านี้กลับมาและส่งลงเรือต่อไปยังรัสเซียได้โดยง่าย

เฝิงหยู่สั่งผู้จัดการซู ให้เว้นว่างตรงยอดรวมไว้  เพียงแต่เขียนและพิมพ์จำนวนสินค้าเท่านั้นลงไปในใบเสร็จรับเงิน  เขาอธิบายว่านี่เป็นเพราะชาวรัสเซียคนนี้จะไปเคลมเงินจำนวนนี้คืนจากคนอื่นในประเทศรัสเซีย  ผู้จัดการซูยิ้มอย่างแสนรู้

หลังจากจ่ายเงินแล้ว เฝิงหยู่ได้อ้างเอื้อนเอ่ยนามผู้จัดการซูว่าเพราะหลี่ซื่อเฉียงเป็นเพื่อนเก่าที่ขอให้เขามาที่นี่  มันขึ้นอยู่กับผู้จัดการซูว่า จะให้รางวัลเขาหรือเปล่า

หลังจากส่งใบเสร็จรับเงินให้กับจีหลี่เหลียนเคอ หลี่ซื่อเฉียงพาจีหลี่เหลียนเคอกลับไปส่งที่โรงแรมนานาชาติ  จีหลี่เหลียนเคอต้องการรายละเอียดของสถานที่ๆ จะติดต่อกับเฝิงหยู่  หลี่ซื่อเฉียงจึงให้ที่อยู่ทางโทรเลขกับเขา    ถ้าชาวรัสเซียคนนี้กลับมาอีก  พวกเขาสามารถทำเงินได้อีกอย่างแน่นอน

ระหว่างทางกลับไปยังห้องของเขา  จีหลี่เหลียนเคอยัดเงินรูเบิ้ลใส่ในมือของเฝิงหยู่เพื่อขอบคุณที่เขาได้ช่วยเหลือ  เฝิงหยู่ยอมรับมันด้วยใจที่เบิกบานเต็มที่   ถ้าเขาไม่ช่วย  จีหลี่เหลียนเคอคงจะใช้แปดหมื่นหยวนหมดเกลี้ยงและได้รับสินค้ามูลค่าเพียงสี่หมื่นหยวนเท่านั้น  ด้วยความช่วยเหลือของเฝิงหยู่ อย่างน้อยมันก็ช่วยจีหลี่เหลียนเคอให้ได้รับสินค้าเป็นเงินหกหมื่นหยวน  และยังช่วยเขาเรื่องการขนส่งอีกด้วย

“เสี่ยวหยู การเดินทางครั้งนี้เธอทำเงินได้มากมายจริง ๆ”  หลี่ซื่อเฉียงกล่าวหลังจากจีหลี่เหลียนเคอเข้าไปยังพักของโรงแรมแล้ว

“มันไม่ใช่ผมหรอก  แต่เป็นเรา  เราได้รายได้ทั้งหมดเป็นเงินรวมสามหมื่นหยวน  แต่ละคนได้รับ 15000 หยวนเชียวนะ” เฝิงหยู่ตอบ

“ไม่ ไม่ ไม่นะ  ที่พี่ทำก็แค่ขับรถไป ๆ มา ๆ  เธอต่างหากที่เป็นคนคิดเรื่องนี้  พี่รับเงินไม่ได้หรอก”  หลี่ซื่อเฉียงรีบโบกมือ

เฝิงหยู่ยิ้ม “พี่หลี่ พี่จะเป็นพี่เขยของผมภายในอีกสองปีข้างหน้า  อย่าเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยนักเลย  พี่ยังเป็นคนบอกผมเรื่องสหกรณ์ที่จัดการและทำการตลาดว่าเขามีสินค้าเหลืออยู่  ยิ่งกว่านั้น พี่จำเป็นต้องมีเงินสักก้อนเพื่อซื้อบ้าน ในตอนที่แต่งงานกับพี่สาวของผมนะ”

ใช่!  ผมต้องการซื้อบ้านหลังใหญ่  หลี่ซื่อเฉียงคิด และพูดกับเฝิงหยู่ว่า  “ตกลง แต่พี่จะรับเพียงแค่ห้าพันหยวนเท่านั้น”

“จะยังไงก็ตาม  รอผมอยู่ที่นี่นะ    ผมจำเป็นต้องมองหาคนต่างชาติที่ต้องการแลกเงิน” เฝิงหยู่กล่าว

แต่เดิมนั้น  พวกเขามีเงินเหลือน้อยกว่าหนึ่งหมื่นหยวน  แต่เพราะจีหลี่เหลียนเคอ พวกเขาจึงได้รายได้มาอีกสองหมื่นหยวนเลย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ชายทั้งสองคนขับรถออกไป  เงินหยวนทั้งหมดได้ถูกแทนที่ด้วยเงินรูเบิ้ลและอเมริกันดอลล่าร์   สองสามวันนั้นหลังจากที่แลกเงินสกุลต่างชาติทั้งหมดเป็นเงินหยวนแล้ว  พวกเขาก็ได้กำไรมาอีกหนึ่งหมื่นหยวน

ระหว่างทางกลับบ้านหลี่ซื่อเฉียงยิ้มหน้าบานไม่หุบ  เฝิงหยู่เองก็ตื่นเต้นสุด ๆเช่นกัน  จำนวนเงินในมือจะเพิ่มพูนขึ้นในไม่ช้า และจะมากกว่า 13000 หยวน  ภายในหนึ่งปี เขาจะเปลี่ยนเงิน 13000 หยวนให้เป็น 1.3 ล้านหยวนให้ได้!