บทที่ 52 กองกำลังมาถึงหมู่บ้านหู่โถว

“พี่ใหญ่ หลายวันมานี้ดูไม่ชอบมาพากล มีคนแปลกหน้าหลายคนวนเวียนแถวหมู่บ้านหู่โถวพวกเรา” ชายร่างกำยำผู้มีแผลเป็นยาวที่หน้าอกเอ่ยขึ้น

ข้างๆ ชายกำยำมีบุรุษร่างผอมคนหนึ่งนั่งอยู่ บุรุษผู้นั้นกล่าวเสริมว่า “ลูกน้องข้าตอนออกลาดตระเวนก็เห็นเช่นกัน มีพวกหน้าใหม่วนเวียนอยู่บริเวณตีนเขาบ่อยครั้ง”

ทั้งสองพูดจบก็หันไปมองชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่บนที่นั่งสูงสุด

ชายร่างใหญ่ขมวดคิ้วกล่าวว่า “จับตัวพวกมันได้ไหม ไต่ถามดูหรือยังว่ามาจากที่ใด”

ชายแผลเป็นยาวส่ายหน้า “พวกมันมีม้า แถมไม่เข้าลึกมาด้านในภูเขา พอพวกเราเผยตัวออกมา มันก็รีบหนีไป ไม่เปิดโอกาสให้พวกเราล้อมจับเลย”

บุรุษร่างผอมเอ่ยขึ้น “พี่ใหญ่ คงไม่ใช่คนทางการกระมัง?”

บุรุษร่างใหญ่ที่นั่งอยู่สูงสุดคือหัวหน้าของหมู่บ้านหู่โถว เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว “ทางตระกูลสวี่ยังไม่มีข่าวส่งมา หากทางการจะลงมือจัดการพวกเรา ตระกูลสวี่คงต้องส่งข่าวมาแล้ว เอาเช่นนี้ น้องสาม เจ้าไปเมืองหลวงอำเภอสักรอบ ถามทางตระกูลสวี่ดูว่ามีข่าวทางการจะมากวาดล้างเราหรือไม่ ส่วนน้องสอง เจ้าจัดกำลังเพิ่ม คอยจับตาเชิงเขาไว้ หากคนพวกนั้นกลับมาอีก ต้องหาทางจับตัวมาให้ได้”

“ขอรับ” รองหัวหน้าและรองหัวหน้าอันดับสามรับคำพร้อมกัน

เมืองหลวงอำเภออยู่ไกล รองหัวหน้าอันดับสามลุกขึ้น ออกจากค่ายพร้อมลูกน้องอีกสองคน ควบม้าออกจากภูเขาลงไปยังเมืองหลิงชิวทันที

..............

ไม่ไกลจากหมู่บ้านหู่โถวมีหมู่บ้านเล็กๆ ชื่อหมู่บ้านจ้าวเจียยวี่ ทางตะวันตกของหมู่บ้านมีบ้านของไล่จื่อหลิวซึ่งตอนนี้มีพวกคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งอาศัยอยู่

หากเป็นบ้านทั่วไปไม่มีทางกล้าให้คนแปลกหน้าแบบนี้เข้าพัก แต่ไล่จื่อหลิวเป็นอันธพาลประจำหมู่บ้าน เดิมชอบลักไก่ขโมยสุนัข อีกทั้งยังติดพนัน คนกลุ่มนี้แค่ให้เงินเขานิดหน่อย เขาก็ให้คนพักที่บ้านตนเอง แล้วตัวเองย้ายไปอยู่บ้านสหายในหมู่บ้านเดียวกันแทน

ในห้องหลักของบ้านไล่จื่อหลิวขณะนี้ หยางหยวนนั่งอยู่บนเตียงดินอุ่นๆ เฉินต้าชิ่งนั่งอยู่บนม้านั่งตรงข้าม รอบๆ ยังมีคนอื่นๆ นั่งอยู่กระจัดกระจาย

“หัวหน้าหยาง ทางหมู่บ้านหู่โถวเพิ่มการลาดตระเวนหนาแน่น คนของเราเข้าถึงตัวยากแล้ว” ลูกน้องของหยางหยวนรายงาน

หยางหยวนกล่าว “ไม่ต้องไปหมู่บ้านหู่โถวแล้ว คนของค่ายใหญ่มาถึงในไม่ช้า ครั้งหน้าที่ไปไม่ใช่ไปสืบข่าว แต่จะไปบุกโจมตีพวกโจรบนเขาหู่โถวโดยตรง”

เฉินต้าชิ่งที่นั่งอยู่บนม้านั่งได้ยินก็ลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น “หัวหน้าใหญ่กับกองใหญ่จะมาที่หมู่บ้านหู่โถวหรือ?”

ระยะนี้เขานำคนสืบข่าวที่หมู่บ้านหู่โถวอยู่ตลอด จึงคาดเดาได้ว่าค่ายใหญ่น่าจะมา ตอนนี้ได้ยินกับหู จึงตื่นเต้นอดไม่ไหว

ที่เขาตื่นเต้นก็ไม่แปลก หลังจากเขาสืบข่าวที่นี่ก็อิจฉาหมู่บ้านหู่โถวมาก ที่นี่เป็นเส้นทางที่พ่อค้าเดินทางผ่านต้องจ่ายเงินค่าผ่านทางอยู่เสมอ เงินค่าผ่านทางอย่างเดียวก็ทำให้หมู่บ้านหู่โถวร่ำรวยมหาศาลแล้ว

นอกจากนี้หมู่บ้านรอบๆ ยังต้องจ่าย “เงินแลกความสงบ” ให้กับหมู่บ้านหู่โถวทุกปี แลกกับการไม่ถูกโจรบนเขารังควาน

นอกจากเงินแลกความสงบแล้ว ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงแต่ละปี ชาวบ้านยังต้องส่งเสบียงขึ้นเขาให้ด้วย ถึงกระนั้นโจรบนเขาก็ยังลงมาปล้นสะดมหมู่บ้านอยู่เสมอ หากขัดขืนก็คือถูกฆ่าเผาทำลาย

ชาวบ้านรอบๆ โกรธแต่ก็ไม่กล้าพูด ทางการก็ไร้ทางจัดการพวกโจรได้ ชาวบ้านทำได้เพียงทนต่อไป

แต่สำหรับเฉินต้าชิ่ง หากยึดหมู่บ้านหู่โถวได้ ทั้งหมดนี้จะตกเป็นของพวกเขา สถานที่ดีเช่นนี้เพียงพอจะเลี้ยงกองกำลังพันกว่าคนให้อยู่รอดสบายๆ

หยางหยวนพยักหน้า “ข้ากลับไปคราวก่อน หัวหน้าใหญ่บอกจะส่งกองกำลังมาเร็วๆ นี้ แต่ไม่แน่ว่ากองไหนจะมาถึงก่อน”

เฉินต้าชิ่งกล่าว “หากมาหนึ่งกอง ข้าว่ากองที่สามมีความเป็นไปได้มากสุด”

เห็นหยางหยวนมองมา เฉินต้าชิ่งอธิบายต่อ “ปืนไฟที่เรานำกลับไปค่ายใหญ่ถูกมอบให้กองที่สาม กองที่สองต้องเฝ้าค่าย กองหนึ่งก็คงตามหัวหน้าใหญ่ไป มีเพียงกองที่สามที่เหมาะสมที่สุดที่จะเคลื่อนออกมา”

หยางหยวนเห็นด้วย “เราสองคิดตรงกัน กองที่สามเพิ่งได้ปืนไฟมา ต้องการศึกจริงไว้ทดสอบกำลัง โจรบนเขาหู่โถวมีไม่มาก กองที่สามรับมือได้แน่”

ขณะคุยกัน มีคนวิ่งเข้ามาในลานบ้านรายงาน “หัวหน้าหยาง หัวหน้าเฉิน เจี่ยลิ่วจากกองที่สามมาถึงป่าด้านล่างเขาหู่โถวแล้ว”

“ดูเหมือนเราจะเดาถูก” หยางหยวนยิ้มลุกขึ้นยืน “ไป ไปดูกันหน่อย เจี่ยลิ่วคนนี้เลื่อนขั้นเร็วมาก จากหัวหน้าหน่วยทหารใหม่ ตอนนี้เป็นหัวหน้าหน่วยกลางของกองที่สาม ลูกน้องเขาเยอะกว่าเราสองคนรวมกันอีก”

ทั้งสองออกไปขี่ม้าไปดูที่ป่าหลังเขาหู่โถวทันที

เมื่อพบเจี่ยลิ่วแล้ว เจี่ยลิ่วบอกว่า กองที่สามจะทยอยตามมา และหัวหน้าใหญ่ได้เตรียมให้ปืนไฟไว้จัดการโจรที่สวมเกราะเหล็กโดยเฉพาะ

เมื่อรู้ว่าคนของตนมาเพียงพอแล้ว ทุกคนจึงเตรียมพร้อมจัดการโจรบนหมู่บ้านหู่โถวทันที