บทที่ 51 หน่วยปืนไฟชุดแรก

หลิวเหิงยื่นปืนไฟให้เฉินต้าชิ่งที่อยู่ข้างๆ จากนั้นหันไปพูดกับเฉินเสวียนผิงว่า “ท่านรอง เลือกหน่วยย่อยหนึ่งหน่วยจากกองของท่าน แล้วตั้งเป็นหน่วยปืนไฟ ใช้ปืนไฟทั้งห้ากระบอกนี้ในการฝึก”

เฉินเสวียนผิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบว่า “ไม่เก็บไว้ที่ท่านหรือ?”

ในความคิดของเฉินเสวียนผิง หลิวเหิงเป็นหัวหน้าค่ายใหญ่บัญชาการกองใหญ่ที่หนึ่ง อาวุธที่เสริมความแข็งแกร่งอย่างปืนไฟควรให้ความสำคัญแก่กองที่หนึ่งก่อน หากมีเหลือจึงค่อยมาถึงกองที่สามของเขา

หลิวเหิงยิ้มกล่าวว่า “ไม่จำเป็น กองที่หนึ่งมีพลธนูแล้ว กองที่สองเน้นดูแลค่ายเป็นหลัก มีเพียงกองที่สามที่จำเป็นต้องเพิ่มความแข็งแกร่งที่สุด”

“เช่นนั้นดีเลย ตอนบ่ายข้าจะจัดคนเริ่มฝึกปืนไฟทันที” เฉินเสวียนผิงไม่ปฏิเสธอีก

จากการจัดการของหลิวเหิง เขาเข้าใจทันทีว่าต่อไปปืนไฟจะถูกจัดสรรให้กองที่สามก่อน เรื่องนี้เขายินดียิ่งนัก แม้ปืนไฟอาจแม่นยำไม่เท่าธนู แต่หากใช้กับศัตรูที่สวมเกราะ ปืนไฟกลับสร้างความเสียหายได้มากกว่า

หลิวเหิงหันไปพูดกับหยางหยวนต่อว่า “เจ้าช่วยไปเร่งช่างตีเหล็กจ้าวที ให้รีบทำปืนไฟให้เพิ่มจำนวนมากขึ้น เงินไปเบิกที่ท่านชูเหิงได้เลย”

“ถ้าเป็นเรื่องซื้อปืนไฟ เจ้ามาขอเงินที่ข้าโดยตรงได้ ข้าสนับสนุนเต็มที่” หลี่ชูเหิงที่ได้เห็นพลังของปืนไฟกระบอกเมื่อครู่ ไม่ขัดขวางการซื้อปืนไฟอีกต่อไป กลับสนับสนุนอย่างเต็มที่

“ได้” หยางหยวนพยักหน้ากับหลี่ชูเหิง จากนั้นกล่าวต่อว่า “ช่างตีเหล็กจ้าวบอกว่าปืนไฟที่ทำจากเหล็กแคว้นจิ้น คุณภาพด้อยกว่าเหล็กหมิ่น ไม่ควรยิงติดต่อกันเกินสิบห้าครั้ง เพราะลำกล้องจะร้อนจนบิดงอ หากใช้เหล็กหมิ่นจะยิงได้ถึงสิบเจ็ดสิบแปดครั้ง”

หลิวเหิงพยักหน้า “เหล็กแคว้นจิ้นก็พอแล้ว ที่หลิงชิวมีเหมืองเหล็กส่วนตัวอยู่มากมาย ไม่จำเป็นต้องลำบากซื้อเหล็กหมิ่นจากทางใต้มา”

การยิงต่อเนื่องสิบห้าครั้งนั้นเขาพอใจแล้ว หากเปลี่ยนไปใช้เหล็กหมิ่นก็เพิ่มได้แค่สองสามครั้ง แต่ราคาจะสูงกว่าถึงหนึ่งในสาม เหล็กหมิ่นเองราคาก็สูงกว่าเหล็กจิ้นอยู่แล้ว ยิ่งขนจากใต้ขึ้นเหนือ ราคายิ่งสูงไปอีก

หลิวเหิงหันมาพูดกับจ้าวอวี้ถูว่า “มีปืนไฟแล้ว ต่อไปดินปืนจะกลายเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเรา เรื่องนี้ขอมอบหมายให้ท่านอาจารย์จ้าวรับผิดชอบ ข้าอยากให้ดินปืนที่เราใช้เป็นดินปืนที่เราปรุงขึ้นเอง”

ไม่รอจ้าวอวี้ถูตอบ หลิวเหิงกล่าวต่อ “ดินประสิวกับกำมะถัน ข้าจะให้หยางหยวนไปนำมาจากเหมืองเหล็กหลิงชิว ที่นั่นมีแร่สองชนิดนี้อยู่แล้ว ถ่านไม้นั้นเจ้าค่อยหาทางเอง อัตราส่วนผสมที่ใช้คือสิบห้าต่อสองต่อสาม สุดท้ายปั้นดินปืนเป็นเม็ดเล็กๆ แล้วบรรจุในกระดาษตามปริมาณที่ช่างตีเหล็กจ้าวระบุไว้ต่อหนึ่งนัด จะได้ไม่เกิดปัญหาเวลายิงเพราะใส่น้อยเกินหรือมากเกินไปจนระเบิดใส่ตัวเอง”

พูดจบเขามองจ้าวอวี้ถู

เขาพูดทุกอย่างไปหมดแล้ว เรื่องนี้ก็ไม่ยาก แม้แต่เหมืองเหล็กหลิงชิวยังปรุงดินปืนเองได้ ถ้าจ้าวอวี้ถูทำไม่ได้ ก็คงเป็นเพราะตั้งใจเลี่ยงงาน

จ้าวอวี้ถูตอบโดยไม่ลังเล “ไม่มีปัญหา แต่ข้าไม่ค่อยรู้วิธีปรุงดินปืนเอง หากลองเองคงจะช้าสักหน่อย”

หลิวเหิงยิ้ม “เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหา การปรุงดินปืนที่เหมืองเหล็กนั้นไม่ได้เป็นความลับอะไร ข้าจะให้หยางหยวนเอาวิธีการปรุงจากเหมืองเหล็กมาให้เจ้า เจ้าแค่ทดลองบ่อยๆ ก็ทำได้แล้ว”

“ถ้าเช่นนั้นข้าไม่มีปัญหาแล้ว” จ้าวอวี้ถูกล่าว

ดินปืนไม่เหมือนระเบิด อันตรายไม่มากนัก ยกเว้นจะใช้ปริมาณมากเกินไปในการระเบิดครั้งเดียว ซึ่งไม่ค่อยมีอันตรายใหญ่โต นี่จึงเป็นเหตุผลที่หลิวเหิงกล้ามอบหมายให้จ้าวอวี้ถูทำ

หลังได้ปืนไฟห้ากระบอกจากหยางหยวน ที่ลานฝึกก็มีหน่วยฝึกปืนไฟเพิ่มขึ้นหนึ่งหน่วย

การฝึกหน่วยปืนไฟไม่ง่าย คนเหล่านี้ไม่เคยสัมผัสปืนไฟมาก่อน ใช้ก็ไม่เป็น แถมปืนหลูมี่ไม่ใช่ปืนชนวนธรรมดา วิธีใช้งานซับซ้อนยิ่งนัก

พลปืนไฟแต่ละคนต้องพกภาชนะหลายชนิด มีดินปืน ลูกกระสุนตะกั่ว และอุปกรณ์จุดไฟ

การฝึกทำทีละขั้น ตั้งแต่บรรจุดินปืนกับกระสุน ใช้แท่งกระแทกอัดแน่น เปิดกลไกปลายปืน จุดชนวน แล้วทำซ้ำๆ ไม่ได้ยิงจริงทันที

ปืนหนักเจ็ดชั่ง ยกขึ้นลงซ้ำๆ ทุกวัน เหนื่อยกว่าพลทวนเสียอีก สามวันจึงได้ยิงปืนจริงครั้งแรก พลปืนไฟตื่นเต้นกันสุดขีด แต่ครั้งแรกก็ยิงกันแบบไม่เอาไหนจนเฉินเสวียนผิงโมโหมาก ตัดอาหารเย็นคืนหนึ่งไปเลย

เฉินเสวียนผิงเลยคุมฝึกเองเต็มที่ ผ่านไปครึ่งเดือน หน่วยปืนไฟก็ยิงได้เร็วและแม่นขึ้น จนทุกคนกลายเป็นพลปืนไฟที่มีคุณภาพพร้อมเข้าสู่การรบจริงแล้ว และหน่วยนี้ได้ถูกส่งไปประจำที่หลิงชิวในที่สุด