บทที่ 43 ศิษย์น้องโม่มีบุญแล้ว

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของซูเฟยเอ๋อร์ ทุกคนต่างพากันพูดไม่ออก…

โดยเฉพาะจ้าวสำนักที่ใบหน้าดำคล้ำ มองบุตรสาวของตนเองด้วยความอัดอั้น คิดจะพูดอะไรออกมาแต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ยามนี้ ซูเฟยเอ๋อร์มองโม่หยางด้วยสายตาเป็นประกาย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านางตกหลุมรักเขาเสียแล้ว

“เช่นนั้นก็ดี รักษาอาการบาดเจ็บของนางให้หายก่อนค่อยว่ากัน!” ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวขึ้น ตอนนี้เขาไม่มีอคติกับโม่หยางแล้ว หลังจากที่เคยขอให้โม่หยางหลอมโอสถให้เมื่อครั้งก่อน

จากนั้นทุกคนก็ไม่กล้าลังเล สวีซินแบกร่างศิษย์หญิงแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียนรีบมุ่งหน้าไปที่เขามู่ทันที ส่วนผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็รีบตามไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเหล่าศิษย์เห็นทุกคนจากไปแล้ว ถึงได้เริ่มกระซิบกระซาบกันขึ้น

“ศิษย์หญิงจากแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียน มิน่าถึงได้งดงามขนาดนี้ ดูท่าทางราวเทพธิดาลงมาเกิดจริงๆ…”

“ศิษย์น้องโม่มีบุญตาจริงๆ เฮ้อ…น่าอิจฉาเสียจริง…”

“ชิ… เจ้าก็ขึ้นไปแทนเขาสิ หากเจ้าหลอมโอสถเป็นบ้าง ไม่แน่เจ้าอาจมีโอกาสเหมือนกัน!”

…

เมื่อมาถึงเขามู่ ศิษย์หญิงจากแดนศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดให้อยู่ในห้องด้านข้างของเรือนเล็ก

จากนั้นโม่หยางก็รีบออกปากไล่แขกทันที

“ข้าจะหลอมโอสถ ห้ามใครมารบกวนเด็ดขาด พวกท่านกลับไปก่อนเถอะ!” เวลานี้โม่หยางมีท่าทีจริงจังยิ่งนัก

“เจ้า…” สวีซินขมวดคิ้วทันที หญิงสาวเพิ่งถูกวางลงไม่ทันไร โม่หยางก็รีบไล่คนอื่นออกไป เห็นชัดว่าคิดไม่ซื่อแน่นอน

“เจ้าหนู ข้าขอเตือนอีกครั้ง ห้ามเจ้าทำอะไรเกินเลยเด็ดขาด!” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวอย่างเคร่งเครียดจริงจัง

โม่หยางโบกมือด้วยความรำคาญ ไม่คิดจะอธิบายอะไรอีก

ที่เขาต้องไล่คนออกไป เพราะจะต้องเข้าไปหลอมโอสถในเตาหลอมแห่งโชคลาภภายในหอคอยจักรพรรดิดารา นี่เป็นความลับที่ไม่อาจให้ใครล่วงรู้ได้เด็ดขาด

เมื่อเห็นทุกคนออกจากเรือนไปหมดแล้ว โม่หยางจึงรีบปิดประตูเรือนแน่นสนิท จากนั้นก็กลับเข้าไปยังห้องพักแล้วปิดประตูทันที

“ขอดูอาการนางให้ละเอียดก่อน!” โม่หยางเดินไปนั่งลงข้างเตียง แล้วยกมือขึ้นจับชีพจรบริเวณข้อมือขาวผ่องของหญิงสาว ก่อนจะหลับตาตรวจสอบอย่างตั้งใจ

“ให้ตายเถอะ… พลังของนางขั้นไหนกันแน่ ทำไมตรวจสอบไม่ได้เลย!”

“เฮ้อ… แต่ผิวของนางช่างเนียนนุ่มจริงๆ…”

“อาการบาดเจ็บนางรุนแรงมาก ต้องรีบหลอมโอสถรักษาแล้ว!”

ครู่ต่อมา โม่หยางลืมตาขึ้นแล้วเข้าสู่หอคอยจักรพรรดิดาราทันที

โอสถฟอกไขกระดูกที่เขาเคยหลอมไว้ก่อนหน้านี้ แม้ใช้รักษาแผลได้บ้าง แต่ยังไม่รุนแรงพอสำหรับอาการบาดเจ็บขนาดนี้

เขาครุ่นคิดถึงตำรับโอสถในวีถีเทพโอสถ พลางพึมพำ “ดูท่าคงต้องหลอม ‘โอสถเซิ่งหยวน’ แล้วล่ะนะ… ศิษย์แดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียน เจ้าโชคดีแล้วที่ข้ามีสมุนไพรพอดี!”

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยหลอมโอสถเซิ่งหยวนมาก่อน เพราะความยากในการหลอมมีสูงมาก นอกจากจะต้องใช้สมุนไพรหลักที่หาได้ยากแล้ว ยังต้องใช้ตัวยาสมทบอีกกว่าสิบชนิดด้วยกัน

“แม้จะไม่เคยหลอมมาก่อน แต่ด้วยทักษะหลอมโอสถของข้าตอนนี้ คงไม่มีปัญหา!”

หลังจากจัดเตรียมวัตถุดิบอย่างระมัดระวังแล้ว โม่หยางก็นั่งลงเบื้องหน้าเตาหลอมแห่งโชคลาภ เริ่มปรับสมาธิเตรียมความพร้อม วัตถุดิบมีจำกัด หากพลาดครั้งนี้ก็คงไม่มีโอกาสที่สอง

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงเริ่มลงมือหลอมโอสถ

สมุนไพรต่างๆ ถูกโยนเข้าไปในเตาหลอม กลิ่นหอมของสมุนไพรค่อยๆ แผ่กระจายออกมา โม่หยางขยับมือทั้งสองข้างอย่างชำนาญด้วยเคล็ดวิชาหลอมโอสถ

เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม บรรยากาศในชั้นที่สองของหอคอยจักรพรรดิดาราก็สงบลง

ตอนนี้โม่หยางมีเหงื่อออกเต็มใบหน้า สีหน้าซีดเซียว การหลอมโอสถครั้งนี้ไม่เพียงใช้ปราณมาก แต่ยังสูญเสียพลังจิตไปไม่น้อยด้วย โชคดีที่เขาหลอมสำเร็จ

เขาหยิบโอสถเซิ่งหยวนสี่เม็ดที่มีสีเขียวมรกตออกมาใส่ขวดหยกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะออกจากหอคอยจักรพรรดิดาราไป

“เจ้าต้องตอบแทนข้าให้ดีนะ สมุนไพรข้าก็มีน้อย หากไม่ให้เคล็ดวิชาสักสองสามเล่ม ข้าคงขาดทุนย่อยยับแน่…” โม่หยางบ่นกับตัวเองอย่างเจ็บปวดใจ

จากนั้นเขาเดินไปที่เตียง บรรจงป้อนโอสถให้หญิงสาวอย่างระมัดระวัง ก่อนจะนั่งลงข้างๆ เพื่อฟื้นฟูพลังของตน

หลังจากผ่านไปไม่นาน โอสถก็ออกฤทธิ์อย่างมหัศจรรย์ บาดแผลร้ายแรงบนตัวหญิงสาวค่อยๆ สมานตัวอย่างรวดเร็ว แม้แต่สีหน้าซีดเซียวของนางก็ค่อยๆ กลับมามีสีเลือด

หนึ่งชั่วยามผ่านไป ใบหน้าของนางก็กลับมางดงามดุจเทพธิดาอีกครั้ง

เมื่อโม่หยางลืมตาขึ้นมาเห็น ก็ถึงกับตกตะลึงยิ่งนัก

“สุดยอดจริงๆ ฝีมือข้าช่างไร้ที่ติ โอสถเซิ่งหยวนนี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!”

เมื่อถึงเวลาเย็น ผู้อาวุโสสูงสุดและจ้าวสำนักอดใจไม่ไหว มาตรวจสอบอาการอีกครั้ง เมื่อเห็นสภาพหญิงสาวที่ฟื้นตัวเร็วขนาดนี้ ทั้งคู่ต่างตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

“เจ้าหนู เจ้าให้นางกินอะไรเข้าไป ถึงฟื้นตัวเร็วขนาดนี้?” ผู้อาวุโสสูงสุดถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“โอสถน่ะสิ แล้วข้าจะให้นางกินอะไรได้เล่า…” โม่หยางตอบอย่างอ่อนใจ

หลังจากมั่นใจว่าอาการของหญิงสาวปลอดภัยแล้ว ทั้งสองก็เดินทางกลับด้วยความโล่งใจ แต่เมื่อค่ำมาถึง ทุกคนกลับกังวลเมื่อเห็นว่ายอดฝีมือทั้งสามจากแดนศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ปรากฏตัวสักที

“หรือว่าพวกเขาไปเจอสัตว์อสูรในตำนานเข้าเสียแล้ว?” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวเสียงเคร่งเครียด

ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบงัน สีหน้าเคร่งขรึมไปตามๆ กัน หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นราชันยุทธ์ ก็ใช่ว่าจะเอาชีวิตรอดกลับมาได้ง่ายๆ