บทที่ 42 เจ้าห้ามทำเหลวไหลเด็ดขาด!

ระหว่างทางกลับสำนักครั้งนี้ราบรื่นยิ่งนัก วิหคยักษ์บินเร็วจี๋ราวสองชั่วยาม ในที่สุดก็มาถึงสำนักหลิงซวี

บรรดาผู้อาวุโสและเหล่าศิษย์ในสำนักต่างรู้ล่วงหน้าว่าโม่หยางและทุกคนจะกลับมาวันนี้ ดังนั้นจ้าวสำนัก ผู้อาวุโสสูงสุด รวมถึงศิษย์จำนวนมาก ต่างมายืนรอที่ลานประลองล่วงหน้าแล้ว

เมื่อเห็นวิหคยักษ์สามตัวบินทะยานกลับมา เหล่าศิษย์ก็โห่ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น

“ดูเร็ว ผู้อาวุโสสามกลับมาแล้ว!”

“ข้าเห็นศิษย์พี่สวีแล้ว!”

“มาแล้ว เขามาแล้ว!”

…

โม่หยางนั่งอยู่บนหลังวิหคยักษ์ มองเห็นผู้อาวุโสสูงสุดกำลังจ้องมาด้วยสายตาคาดหวังอย่างมากมาย

“โอ้ ตาแก่นี่ศรัทธาในตัวข้าขนาดนี้เชียวรึ?…” โม่หยางพึมพำเบาๆ กับตัวเอง

ซูเฟยเอ๋อร์เห็นทุกคนตื่นเต้นขนาดนี้ ก็กล่าวขึ้นด้วยความดีใจ “ข้าก็ศรัทธาพี่โม่หยางเหมือนกัน พี่โม่หยางเก่งที่สุด!”

โม่หยาง “…”

สวีซิน “…”

วิหคยักษ์สามตัวบินวนลงมาช้าๆ อย่างมั่นคงที่ลานประลอง ทันทีที่ลงถึงพื้น เหล่าผู้อาวุโสก็รีบก้าวเข้ามาล้อมไว้ จ้าวสำนักและผู้อาวุโสสูงสุดต่างจับจ้องที่โม่หยางทันที

ทุกคนต่างรู้ดีว่าในการประลองสี่สำนักครานี้ ความหวังทั้งหมดอยู่ที่ตัวโม่หยาง ดังนั้นสายตาทุกคู่จึงจับจ้องมาที่เขา

“เอ่อ...พวกท่านอย่าจ้องข้าด้วยสายตาเช่นนั้นเลย ข้าไม่ชอบผู้ชาย!” โม่หยางกล่าวออกมาอย่างซื่อตรง

จ้าวสำนักได้ยินประโยคนี้ สีหน้ากลายเป็นดำมืดทันที ถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วครู่

ผู้อาวุโสสูงสุดก็ใบหน้าดำคล้ำทันทีเช่นกัน จ้องโม่หยางแล้วกล่าวเสียงเข้ม “เจ้าเด็กเหลือขอ หรือเจ้าจะให้ข้าสาบานเป็นพี่น้องกับเจ้าเสียเลย จากนี้ข้าจะได้เรียกเจ้าว่าพี่ใหญ่!”

“เอ่อ…ข้าไม่รับน้องชายอายุเยอะขนาดนี้หรอก!” โม่หยางอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

เหล่าผู้อาวุโสรอบข้างต่างพูดไม่ออก โม่หยางช่างเป็นคนไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโสเสียจริง

ผู้อาวุโสสามเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดี รีบกระแอมไอแล้วกล่าว “ในการประลองครั้งนี้ ต้องขอบคุณโม่หยางยิ่งนัก สำนักหลิงซวีของเรา…”

ทุกคนต่างตั้งใจฟัง แต่ผู้อาวุโสสามกลับหยุดค้างไว้ด้วยรอยยิ้มที่มุมปากอย่างจงใจ

ผู้อาวุโสใหญ่ทนไม่ไหว รีบตวาด “เจ้าสาม เจ้าจะอมพะนำทำไม รีบพูดมาเสียทีว่าเราได้อันดับเท่าไหร่!”

ผู้อาวุโสสูงสุดก็จ้องเขม็งอย่างคาดหวัง

“อันดับหนึ่ง!” ผู้อาวุโสสามกล่าวเรียบๆ

“อะไรนะ อันดับ... เจ้าพูดเสียงดังอีกครั้งซิ!” ผู้อาวุโสรองตะโกนอย่างร้อนรน

ผู้อาวุโสสามเช็ดน้ำลายที่กระเด็นมาบนหน้า กล่าวยิ้มๆ “อันดับหนึ่ง โม่หยางคนนี้เหนือกว่าทุกคน หมัดเดียวปราบเด็กน้อยจากสามสำนักจนไม่มีใครกล้าขึ้นเวที เราสำนักหลิงซวีจึงได้ที่หนึ่ง!”

จ้าวสำนักและผู้อาวุโสสูงสุดต่างยิ้มออกมาด้วยความพอใจ แม้จะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกดีใจอย่างมาก

ผู้อาวุโสสูงสุดหัวเราะเสียงดัง ตบไหล่โม่หยางอย่างแรง “ดี! ดีมาก เจ้าเด็กบ้า ข้าดูออกแต่แรกว่าเจ้ามีอนาคตสดใส เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!”

ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรองก็เดินมาหาโม่หยางด้วยสายตาปลื้มปิติ ทำให้โม่หยางรีบถอยหลังทันที “พวกท่านใจเย็นก่อน อย่าเข้ามา ข้าไม่สนใจผู้ชาย ยิ่งคนแก่ยิ่งไม่สน!”

ศิษย์โดยรอบต่างพากันส่งเสียงยินดี โดยเฉพาะศิษย์หญิงที่มองเขาด้วยสายตาเร่าร้อนจนเขาเริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว

เวลานี้ ผู้อาวุโสสามจึงกล่าวขึ้น “เรื่องการประลองพักไว้ก่อน ยังมีเรื่องเร่งด่วนกว่านี้!”

เขารีบเดินไปยังวิหคยักษ์ตัวหนึ่ง ร่างของศิษย์หญิงจากแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียนนอนอยู่บนหลังวิหคยักษ์ ใบหน้าซีดเซียว แม้จะหมดสติไป แต่ยังมีแววความเจ็บปวดชัดเจน

ทุกคนจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนหลังวิหคยักษ์มีหญิงสาวนอนอยู่ ต่างพากันสงสัยรีบเดินเข้ามาดูทันที

“หญิงสาวคนนี้เป็นใครกัน พวกเจ้าพากลับมาจากที่ใด?” จ้าวสำนักถามทันที สีหน้าเคร่งเครียด เขารู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง

ผู้อาวุโสสามไม่กล้าปิดบัง รีบเล่าเรื่องราวโดยย่อทันที

“แดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียน…มิน่าล่ะ…” เมื่อได้ยินชื่อนี้ ทุกคนก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เพราะรู้ว่าสำนักนี้แข็งแกร่งและน่ากลัวกว่าแม้แต่สำนักต้าต้าวเสียอีก

“บาดแผลนี้ไม่เบาเลย ต้องรีบรักษาโดยด่วน ไม่งั้นอาจอันตรายถึงชีวิต!” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวอย่างเคร่งเครียด

“ข้าว่าส่งนางไปรักษาที่เขามู่ดีกว่า ที่นั่นสงบ เหมาะกับการรักษา!” โม่หยางกล่าวแทรกทันที

สวีซินมองเขาด้วยความสงสัย “เจ้าคงไม่ได้คิดอะไรกับนางเพราะเห็นว่านางงดงามหรอกนะ!”

ผู้อาวุโสสูงสุดก็หันมาจ้องโม่หยางเช่นกัน “เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้าห้ามทำเหลวไหลเด็ดขาด! หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น สำนักเราคงไม่พอแม้แค่ให้พวกเขาระบายโทสะ!”

โม่หยางยักไหล่ กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าปรุงโอสถเป็นพอดีรู้วิธีรักษาบาดแผล นอกจากข้าแล้วใครในสำนักจะรักษาได้ดีกว่านี้เล่า?”

ทุกคนต่างเงียบไป เพราะโม่หยางพูดถูกจริงๆ

“เอาเถอะ รีบรักษาก่อนเป็นสำคัญ!” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวอย่างจนใจ “เจ้าห้ามทำอะไรเกินเลยเด็ดขาด รู้หรือไม่!”

“อะ..อะไรเล่า! ตาแก่ข้าไม่ใช่คนแบบนั้นเสียหน่อย แม้ข้าจะไม่มีอะไรดี แต่ข้าจริงใจและซื่อตรงมากที่สุด!” โม่หยางกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

ซูเฟยเอ๋อร์พยักหน้าอย่างไม่ลังเล “ข้าเชื่อใจพี่โม่หยาง!”