บทที่ 41 แดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียน

โม่หยางไหนเลยจะกล้าหยุดชะงัก เมื่อเห็นว่ายอดฝีมือเหล่านั้นบาดเจ็บสาหัส หากยังลังเลต่อไป พวกเขาคงไม่ได้จบเพียงแค่บาดเจ็บแน่

ผู้อาวุโสสามและทุกคนก็ไม่กล้าลังเลเช่นกัน รีบควบคุมวิหคยักษ์ทะยานจากไปทันที

มิใช่ว่าพวกเขาไม่อยากช่วย แต่ปัญหาคือพวกเขาไม่มีความสามารถที่จะช่วยได้ ต่อให้เผชิญหน้ากับสัตว์อสูรเพียงตัวเดียว พวกเขาก็คงเอาตัวไม่รอดแล้ว

ขณะทุกคนกำลังหนีไป ทันใดนั้นปราณกระบี่สองสายอันน่าสะพรึงพลันปะทุขึ้นอย่างรุนแรง กระแสกระบี่อันน่าหวาดหวั่นแผ่ขยายออกทุกทิศทาง

โม่หยางตกตะลึง รีบหันกลับไปมอง ก็เห็นสองยอดฝีมือที่เหยียบบินบนกระบี่กำลังลงมือ

แสงกระบี่เจิดจ้าราวดวงอาทิตย์สาดส่องทั่วฟ้าในรัศมีหลายสิบลี้ ความคมกล้าของปราณกระบี่ทำให้ทุกคนที่หนีไปแล้วถึงกับขนลุกซู่ คล้ายกับมีปลายกระบี่เย็นเฉียบเฉือนผ่านผิวหนังพวกเขา

“แย่ล่ะ รีบไปเร็ว!” โม่หยางคำรามเบาๆ

ทว่าพอทุกคนหันกลับมา กลับพบว่ามีคนหนึ่งมาขวางหน้าไว้แล้ว

เป็นชายวัยกลางคน ร่างกายมีบาดแผลเลือดไหลซึม ผู้อาวุโสสามรีบสั่งให้วิหคยักษ์หยุดลงทันที พลางมองคนตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

ผู้นี้เหาะเหินกลางอากาศได้ แสดงว่าเป็นยอดฝีมือขั้นราชันยุทธ์ แม้จะบาดเจ็บ แต่การจะสังหารพวกเขาก็ง่ายราวพลิกฝ่ามือ

เวลานี้โม่หยางมองเห็นชัดเจนว่าบนหลังของชายคนนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่

ชุดของหญิงสาวเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผลน่าสยดสยอง เสื้อผ้าขาดวิ่นเผยผิวขาวกระจ่างตา แต่ละแผลดูแล้วน่าขนลุกชัดเจนว่าถูกสัตว์อสูรทำร้ายมาอย่างหนัก

“สหายทุกท่าน พวกเราเป็นคนของแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียน ขอร้องพวกท่านช่วยนำตัวศิษย์คนนี้ออกไปก่อน ภายหน้าแดนศักดิ์สิทธิ์ของเราจะตอบแทนบุญคุณพวกท่านอย่างแน่นอน!” ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างร้อนรน ใบหน้าของเขาเปื้อนเลือด ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

ได้ยินคำว่าแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียน สีหน้าผู้อาวุโสสามก็แปรเปลี่ยนอีกครั้ง

แดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียนคือสำนักโบราณที่สืบทอดมายาวนานยิ่งกว่าสำนักต้าต้าวเสียอีก และยังลึกลับ มีพลังอำนาจยิ่งใหญ่ที่สุดบนแผ่นดินนี้ด้วยซ้ำ

ยังไม่ทันที่ผู้อาวุโสสามจะตอบ โม่หยางกลับรีบกล่าวขึ้นก่อน “ท่านผู้อาวุโสมีพลังสูงส่ง จะนำตัวศิษย์ของท่านออกไปเองย่อมง่ายกว่าเรา พวกเรายังเอาตัวแทบไม่รอด แล้วจะช่วยได้อย่างไร…”

โม่หยางรู้สึกขัดใจอย่างยิ่ง อีกฝ่ายสามารถเหาะกลางอากาศได้เร็วกว่าพวกเขามาก ยังจะมาขอให้ช่วยอีก หรือชายคนนี้จะเสียสติไปแล้ว?

สัตว์อสูรมีประสาทสัมผัสไวต่อกลิ่นเลือดเป็นพิเศษ หากส่งศิษย์ที่บาดเจ็บให้พวกเขาแบบนี้ ก็เหมือนกับโยนพวกเขาให้เป็นเป้าล่อสัตว์อสูรชัดๆ!

“อย่าเข้าใจผิด หากข้าพานางไป พวกเขาสองคนที่เหลือจะไม่รอดแน่ ข้าจำต้องกลับไปช่วยพวกเขา” ชายวัยกลางคนอธิบายพร้อมหยิบขวดหยกขาวออกมาหลายขวด

“ในนี้คือโอสถรักษาบาดแผล ใช้รักษาอาการบาดเจ็บของนางได้ชั่วคราว หลังจากเราหลบหนีได้แล้วจะรีบตามไปพบพวกท่านโดยเร็วที่สุด!”

จากนั้นเขาก็หยิบป้ายหยกที่สลักคำว่า ‘เสวียนเทียน’ ออกมา แสดงให้เห็นถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา

ผู้อาวุโสสามลังเลเล็กน้อย แม้อีกฝ่ายจะพูดขอร้อง แต่แท้จริงกลับไม่มีทางเลือกใดให้พวกเขาเลย

แต่หากพวกเขาช่วยเหลือ แดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียนจะต้องติดหนี้บุญคุณสำนักหลิงซวี นับว่าเป็นโอกาสล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง

“เอาเถอะ พวกเรามาจากสำนักหลิงซวี หลังท่านหลบหนีสำเร็จแล้ว จงมาหาเราที่นั่น!” ผู้อาวุโสสามพยักหน้าตกลงในที่สุด

ชายวัยกลางคนรีบวางร่างหญิงสาวลงบนหลังวิหคยักษ์ที่โม่หยางขี่อยู่ เพราะมีซูเฟยเอ๋อร์และสวีซินที่เป็นผู้หญิงอยู่ด้วย จากนั้นเขาก็ส่งโอสถและป้ายหยกให้สองสาว

โม่หยางถึงกับพูดไม่ออก ในใจอยากด่าออกมาสักร้อยรอบ…

เพราะถ้าสัตว์อสูรตามมาจริงๆ เขาย่อมเป็นเป้าหมายแรกแน่นอน!

เขาอยากปฏิเสธ แต่ผู้อาวุโสสามกลับตกลงไปแล้ว…

“ขอบคุณพวกท่านมาก ทุกอย่างขอฝากด้วย!” กล่าวจบ ชายวัยกลางคนก็ทะยานกลับไปยังสนามรบทันที

แสงกระบี่เบื้องหลังยังสว่างเจิดจ้า โม่หยางมองกลับไปแทบมองอะไรไม่เห็น มีแต่แสงแสบตาไปหมด

ทุกคนรีบควบคุมวิหคยักษ์จากไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งห่างออกมาหลายลี้จึงค่อยโล่งอกเมื่อสัตว์อสูรไม่ไล่ตามมา

ระหว่างทาง โม่หยางขมวดคิ้วครุ่นคิด เหตุใดคนของแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียนถึงมาปรากฏตัวในป่าหมื่นภูผา แถมยังทำให้สัตว์อสูรคลั่งได้ขนาดนี้?

พวกเขาเข้าไปลึกในป่าอันตรายเช่นนั้นแถมยังพาศิษย์หญิงบาดเจ็บมาด้วย มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่กล้าทำแบบนี้

หากเช่นนั้นแสดงว่าศิษย์หญิงคนนี้ต้องมีฐานะไม่ธรรมดาแน่!

เมื่อหันไปมองดูหญิงสาวที่สลบไสลอยู่ โม่หยางอดชื่นชมไม่ได้ ศิษย์จากสำนักใหญ่ช่างแตกต่างกับคนทั่วไปจริงๆ แม้นางจะใบหน้าซีดเซียวจากบาดแผลเลือดไหลเปรอะเปื้อน ทว่ายังงดงามราวเทพธิดาไม่เสื่อมคลาย

“สาวๆ ที่พบครานี้ล้วนงดงามเหนือผู้คนจริงๆ เห็นแล้วทำให้รู้สึกสดชื่นยิ่งนัก…” โม่หยางบ่นพึมพำ

“นางคงเป็นศิษย์สำคัญของแดนศักดิ์สิทธิ์ เจ้าคิดไม่ซื่ออยู่อย่าได้ฝันไปเลย หากนางฟื้นขึ้นมา เพียงโบกมือเดียวเจ้าก็ตายแล้ว!” สวีซินกล่าวอย่างเย็นชา

โม่หยางคิดอยู่แล้ว แต่เขากลับเริ่มวางแผนในใจ หากเขารักษานางจนหาย อาจเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้วิชาเคล็ดลับจากแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียน และยังอาจได้ข้อมูลเกี่ยวกับจักรพรรดิดาราด้วย!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ดวงตาของโม่หยางก็ทอประกายเจิดจ้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว