บทที่ 40 ผืนป่าหมื่นภูผาแปรปรวน

ระหว่างทางกลับสำนักหลิงซวี ทุกคนต่างเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว...

คล้ายกับอดใจไม่ไหวที่จะแจ้งข่าวแห่งชัยชนะอันน่าภาคภูมิใจให้สำนักได้รับรู้โดยเร็วที่สุด

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในงานประลองยุทธ์สี่สำนัก ซูเฟยเอ๋อร์ สวีซิน และฉีเหิงต่างรู้สึกกดดันจนแทบจะระเบิด ครานี้ ความอึดอัดในใจได้ถูกปลดปล่อยไปจนหมดสิ้น

ฉีเหิงนั่งอยู่บนหลังวิหคยักษ์ เผชิญลมแรงพลางกู่ร้องเสียงดังอย่างสะใจ คล้ายกับจะปลดปล่อยความคับข้องทั้งหมดออกไปพร้อมกับเสียงตะโกน

“พี่โม่หยาง เราชนะอีกสามสำนักได้สำเร็จ พี่ไม่ตื่นเต้นเลยหรือ?” ซูเฟยเอ๋อร์เห็นโม่หยางยังคงสีหน้าเรียบเฉย จึงอดถามไม่ได้

“ก็แค่ผลที่คาดไว้อยู่แล้ว จะตื่นเต้นทำไม!”

โม่หยางตอบอย่างสงบ แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ก็แค่เด็กๆ ตีกัน ข้าลงมือก็เหมือนรังแกคนอื่น ที่สำคัญคือไม่มีใครพอสู้ข้าได้เลย ช่างน่าเบื่อจริงๆ…”

ได้ยินดังนี้ แม้แต่ผู้อาวุโสสามก็เกือบตกจากหลังวิหคยักษ์ทันที…

ใบหน้าของเขาดำทะมึน ไม่ต้องพูดถึงศิษย์สำนักอื่น แค่เฉพาะคนที่อยู่ตรงนี้ นอกจากซูเฟยเอ๋อร์แล้ว โม่หยางอายุน้อยที่สุดเสียอีก

‘เด็กๆ ตีกันงั้นหรือ? นี่ใช้ปากพูดจริงๆ หรือ?’

สวีซินและคนอื่นๆ ต่างใบหน้าดำคล้ำ รู้สึกเหมือนถูกโม่หยางด่ากระทบเข้าอย่างจัง

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ครั้งนี้ที่สำนักหลิงซวีเอาชนะได้ ล้วนเป็นเพราะโม่หยาง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจพูดอะไรได้มากนัก

วิหคยักษ์บินรุดหน้าอย่างรวดเร็ว ผ่านไปสองชั่วยาม ทุกคนก็เห็นผืนป่ากว้างใหญ่ที่แน่นหนาไปด้วยแมกไม้เขียวชอุ่มทอดตัวยาวอยู่ทางใต้

เมื่อเห็นป่าเขียวชอุ่มสุดลูกหูลูกตานั้น โม่หยางพลันชะลอลง จิตใจรู้สึกหดหู่ขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

ที่นั่นคือผืนป่าหมื่นภูผาอันโด่งดังทางตะวันตกของแผ่นดินเสวียนเทียน

ได้ยินว่าป่าหมื่นภูผาเชื่อมต่อโดยตรงกับดินแดนป่าเถื่อนทางใต้ ไม่มีใครรู้ว่าภายในซ่อนสัตว์อสูรอันน่ากลัวไว้มากมายแค่ไหน จึงถือเป็นเขตต้องห้ามของเผ่ามนุษย์

หลายเดือนก่อน ผู้อาวุโสสี่ก็สิ้นชีพอยู่ในป่าแห่งนั้น แม้แต่ศพยังหาไม่พบ

“อาจารย์… ความคับแค้นจากงานประลองครั้งนี้ ข้าช่วยท่านปลดปล่อยแล้ว…”

ทุกคนต่างได้ยินเสียงรำพึงเบาๆ ของโม่หยาง สีหน้าจึงหม่นหมองลงตามกันไป

การจากไปของผู้อาวุโสสี่คือความสูญเสียครั้งใหญ่ของสำนักหลิงซวี ทุกคนต่างอัดอั้นอยู่ในใจ แต่ด้วยสำนักต้าต้าวที่แข็งแกร่งเกินไป ทำได้เพียงอดทนเก็บความแค้นไว้

“ผู้อาวุโสสาม สำนักต้าต้าวแข็งแกร่งแค่ไหนกันแน่?” โม่หยางถอนสายตากลับมากล่าวถามด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ผู้อาวุโสสามขมวดคิ้ว มองโม่หยางแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะตอบอย่างเคร่งเครียด

“แม้สำนักต้าต้าวจะตั้งอยู่ทางตะวันตกเหมือนเรา แต่ก็ห่างไปหลายหมื่นลี้ เป็นสำนักที่สืบทอดมานับพันปี พลังอำนาจลึกล้ำสุดหยั่ง ไม่อาจประมาณได้!”

จากนั้นเขากล่าวเตือนโม่หยางด้วยท่าทีจริงจัง “เจ้าอย่าได้คิดไปล้างแค้นให้ผู้อาวุโสสี่เด็ดขาด สำนักนั้นเราแตะต้องไม่ได้”

“ไม่นับว่าพวกเขาอาจมีผู้บรรลุขั้นเซียนยุทธ์ หรือสูงกว่านั้นประจำการอยู่ อีกทั้งได้ข่าวว่าเมื่อหลายร้อยปีก่อน พวกเขาได้รับสืบทอดส่วนหนึ่งจากจักรพรรดิโบราณ แค่ศิษย์หนุ่มสาวของพวกเขา ก็ไม่มีใครที่เราจะต่อกรได้แล้ว!”

โม่หยางฟังอย่างเงียบงัน ไม่พูดอะไรออกมาอีก บรรยากาศรอบด้านพลันอึมครึมลงทันที

ในใจโม่หยางรู้ดี สำนักต้าต้าวย่อมมีพลังอำนาจแข็งแกร่งมาก แต่ถึงกระนั้นเขากลับไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย เพราะไม่ว่าอย่างไร ความแค้นนี้ก็ต้องชำระให้ได้ในที่สุด!

ต่อให้สำนักนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน คัมภีร์เทพสังหารของเขาก็มิใช่ของธรรมดา คัมภีร์จักรพรรดิดาราก็ไม่ด้อยกว่าใคร

“เอ๊ะ พวกท่านดูนั่นเร็ว!”

ทันใดนั้น ซูเฟยเอ๋อร์อุทานขึ้นด้วยความตกใจ ชี้นิ้วไปยังผืนป่าหมื่นภูผา

ทุกคนรีบหันไปมอง เห็นแมกไม้ในป่ากำลังสั่นไหวรุนแรง ฝุ่นควันหนาทึบพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเป็นวงกว้าง ราวกับมีคลื่นขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนตัวมาจากใจกลางป่า!

“หรือว่ามีสัตว์อสูรในป่ากำลังจะบุกออกมา!” โม่หยางมองอย่างละเอียด ก่อนเอ่ยขึ้น

ผู้อาวุโสสามหน้าถอดสีทันที “เป็นไปได้มากว่าเป็นสัตว์อสูรคลั่งแล้ว!”

“รีบไปกันเถอะ ที่นี่อยู่ไม่ได้แล้ว!”

ขณะที่ทุกคนกำลังจะหนี ทันใดนั้นกลับเห็นเงาร่างสี่คนพุ่งออกมาจากป่า!

แม้อยู่ห่างไกล แต่พวกเขาต่างมองเห็นชัดเจน สองคนเหยียบบินบนกระบี่ ส่วนอีกคนหนึ่งบินกลางอากาศ แบกอีกคนไว้บนหลัง

ไม่ทันไร ป่าก็ถล่มลง กลุ่มสัตว์อสูรมหาศาลวิ่งทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง ฝูงนกอสูรหลายสิบตัวบินทะยานขึ้นฟ้าด้วยแรงสังหารรุนแรง

สัตว์พาหนะวิหคยักษ์ของพวกเขาเริ่มกระวนกระวาย พลังสังหารมหาศาลแผ่ซ่านเข้ามา ทุกคนเริ่มหายใจไม่สะดวกแล้ว

“รีบหนีเร็วเข้า!” โม่หยางรีบสั่งเสียงดัง

ขณะที่กำลังจะจากไป กลุ่มคนที่หนีจากป่ากลับตะโกนมาทางพวกเขา

“ท่านผู้ฝึกยุทธ์ด้านหน้า โปรดช่วยเราด้วย!”

“ให้ตายเถอะ จะช่วยยังไงกันเล่า...!”

โม่หยางสบถออกมาเบาๆ โดยไม่ลังเลอีก เขารีบบังคับวิหคยักษ์ทะยานหนีไปทันที!