[เซียนเนิร์ด]_บทที่6_เมืองชิงเฉา

บทที่ 6 – เมืองชิงเฉา

"ข้าขอทราบนามของท่าน?" ศิษย์ผู้หนึ่งที่ประจำอยู่หน้าประตูใหญ่ของสำนักเอ่ยถาม ช้ากวาดสายตามองศิษย์ที่เฝ้าหน้าประตูคร่าว ๆ พลางเห็นว่าผู้นั้นน่าจะมีอายุพอ ๆ กับฉันสวมอาภรณ์สีน้ำเงินอันเป็นเครื่องหมายของศิษย์สายใน ถือสมุดไม้เล่มหนึ่งพร้อมพู่กันอยู่ในมือ

"หลิวเฟิง" ฉันตอบเสียงเรียบ

เบื้องหน้าคือประตูขนาดมหึมาของสำนัก เงารูปทรงของมันราวกับถูกสรรค์สร้างมาเพื่อต้อนรับยักษ์ใหญ่โดยเฉพาะ ผนังหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์สูงตระหง่านทอดตัวยาวสุดสายตา ล้อมรอบภูผามหึมาซึ่งเป็นที่ตั้งของ สำนักตะวันเพลิง

"เหตุใดจึงออกจากสำนัก?" ศิษย์ผู้นั้นถามต่อ

"ข้ามีธุระต้องไปยังเมืองมนุษย์" ฉันตอบตามตรง

ศิษย์สายในพยักหน้า ก่อนจะยื่นป้ายไม้ขนาดเท่ากำปั้นมาให้ฉัน "ท่านสามารถออกจากสำนักได้ตามสะดวก แต่ขอเตือนว่าหากท่านหายตัวไปนานเกินหนึ่งเดือนโดยไม่มีการรายงาน สำนักจะถือว่าท่านเสียชีวิต และจะลบชื่อออกจากบัญชีศิษย์ของสำนักทันที"

เงื่อนไขเช่นนี้ก็มีด้วยหรือ? สำนักเซียนเช่นนี้ล้วนมีมาตรการเคร่งครัดกว่าที่ฉันคาดคิด ทว่าก็นับว่าไม่เกินความเข้าใจนัก หากคิดว่าสำนักตะวันเพลิงแห่งนี้ดำรงอยู่มาเป็นพันปีตามคำร่ำลือ การระมัดระวังย่อมเป็นสิ่งจำเป็น

ทันทีที่เท้าของฉันก้าวพ้นพรมแดนของสำนัก ความรู้สึกเย็นวาบพลันแล่นผ่านกระดูกสันหลัง

เมื่อก้าวออกจากสำนัก ฉันรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศโดยทันที มันเหมือนขาดกลิ่นอายบางอย่างที่เคยคุ้นราวกับแรงกดดันเลือนรางที่เคยอบอวลอยู่ได้จางหายไป ทว่าไม่อาจบอกได้ว่าความแตกต่างนั้นคือสิ่งใดกันแน่

ฉันส่ายหัวพยายามปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่านน่าจะเป็นเพราะฉันก้าวผ่านค่ายกลบางอย่างเข้าแล้ว ต่อให้ผนังหินอ่อนจะอลังการเพียงใด ก็ยากจะต้านทานสัตว์อสูรหรือผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสูงได้ จึงสมควรมีค่ายกลป้องกันที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ฉันหันกลับไปมองยังภูผาของสำนักตะวันเพลิงอีกครั้ง ดวงตาอดไม่ได้ที่จะเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ยอดเขาสูงเสียดฟ้าถึงกับทะลุผ่านกลุ่มเมฆครึ้มจนมองไม่เห็นปลายยอด

“ภูเขาเอเวอเรสต์ยังต้องหลบให้เลยขอบอก” ฉันพึมพำก่อนจะหันกายกลับเดินไปตามทางหินที่ทอดยาวสู่โลกภายนอก

หลิวเฟิงจดจำเส้นทางรอบนอกของสำนักตะวันเพลิงได้เพียงเลือนราง แต่เขารู้ดีว่าหากติดตามเส้นทางหลวงสายหลักไปเรื่อย ๆ ย่อมต้องพาไปถึงเมืองมนุษย์ หรือดินแดนที่ผู้คนตั้งถิ่นฐานอยู่แน่นอน

หากกล่าวกันตามตรงการที่สำนักสามารถยึดครองภูเขาใหญ่เช่นนี้ได้ ย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดาเมื่อก่อนคงรุ่งเรืองกว่านี้เป็นแน่โดยเฉพาะเมื่อผู้ก่อตั้งอย่าง “มหานักพรตหมื่นตะวัน” ยังคงมีชีวิตอยู่

แม้ประวัติศาสตร์จะไม่เร้าใจเท่าเคล็ดวิชายุทธ์แต่ก็มีเสน่ห์ในตัวของมันเอง เช่น ปริศนาเกี่ยวกับชะตากรรมของมหานักพรตหมื่นตะวันที่ยังไม่เคยมีใครล่วงรู้

ที่นี่ต่างจากโลกเก่าของฉันตรงที่ประวัติศาสตร์ไม่ถูกบันทึกไว้ในตำราทุกเรื่อง เพราะผู้มีอายุยืนหลายร้อยปียังมีชีวิตอยู่ให้ถามได้โดยตรง

ประหนึ่งถามยูดาสถึงพระเยซู…

ยิ่งไปกว่านั้นผู้บำเพ็ญเพียรในขั้น “จิตกำเนิด” ต่างมีความเห็นไม่ลงรอยกันในเหตุการณ์เมื่อพันปีก่อน ซึ่งนั่นก็ให้มุมมองอันหลากหลายเกี่ยวกับอดีตที่แสนไกล

หากวันหนึ่งฉันได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของเส้นทางเซียน ไม่ต้องหวาดกลัวเหล่าอสูรโบราณผู้สามารถปัดฉันให้สลายไปในพริบตา ฉันจะไปถามเหล่าผู้อาวุโสด้วยตนเอง แต่ก็นั่นแหละ... ยังอีกไกลนักแม้แต่จะมีชีวิตรอดไปถึงจุดนั้นไหมฉันก็ยังไม่แน่ใจนัก

ฉันล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบถุงใส่เหรียญทองขนาดเท่ากำปั้นออกมาตรวจดู ภายในยังเต็มเปี่ยมด้วยเหรียญทองซึ่งหลิวเฟิงได้รับจากครอบครัวก่อนออกเดินทางเข้าสู่สำนัก

หากวันใดฉันขัดสนแค่ส่งข่าวไปก็จะมีถุงทองอีกใบตามมาโดยไร้คำถามใด ๆ

หลิวเฟิงผู้นี้ไม่เคยให้ค่าแก่ทรัพย์สมบัติเช่นนั้น เพราะในฐานะคนของตระกูลใหญ่ทรัพย์สินของมนุษย์ย่อมเป็นเรื่องสามัญ ทว่าเขากลับใช้เงินน้อยนักส่วนใหญ่จะใช้เพียงหินวิญญาณซึ่งเป็นสกุลเงินของผู้บำเพ็ญเพียร

ขณะฉันสวมร่างเขา เขามีเพียงหินวิญญาณเม็ดเดียวทั้งที่จริงครอบครัวของเขามอบให้ถึงสิบสองเม็ด ทว่าเขากลับใช้มันหมดไปกับการเร่งบำเพ็ญเพียรจนก้าวจากระดับ “หลอมกายห้าดาว” เป็น “หลอมกายเจ็ดดาว” ภายในหนึ่งปี

นั่นมันสูญเปล่าโดยแท้หากเป็นฉัน ฉันจะนำสิบเม็ดนั้นไปซื้อสิทธิ์เข้าอ่านตำราบนชั้นสองของหอคัมภีร์โดยไม่ลังเล แต่หลิวเฟิงกลับคาดหวังว่าตนจะได้เป็นศิษย์สายในในไม่ช้าและสิทธิ์เช่นนั้นก็จะตามมาเองโดยไม่ต้องเสียหินวิญญาณ เขาจึงเห็นว่าการซื้อสิทธิ์นั้นคือการสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ

หนึ่งชั่วยามผ่านไป ฉันเดินอยู่บนเส้นทางสายหลักโดยไร้ผู้คน เงาภูเขาแห่งสำนักตะวันเพลิงยังคงตั้งตระหง่านอยู่ไกลโพ้น

ทำไมถนนสายนี้ถึงว่างเปล่าปานนี้? เหตุใดจึงไม่มีแม้แต่พ่อค้าหรือขบวนเกวียนบรรทุกเสบียงเสื้อผ้าปรากฏให้เห็น? ผู้บำเพ็ญเพียรในแดนมนุษย์มิใช่ล้วนมีทรัพย์มากมายดั่งสายน้ำหรอกหรือ?

แม้ภูเขาจะใหญ่โตเพียงใดก็ไม่น่าจะพึ่งตนเองได้โดยลำพัง

หรือว่า... พวกเขาใช้มิติย่อยในการเพาะปลูกพืชผลกันหมดแล้ว?

ถึงในความทรงจำของฉันไม่มีอะไรแบบนั้น นอกจากแหวนเก็บของที่ยังใช้งานได้... แต่มิติเช่นนั้นก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่จริงเสียทีเดียว

ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังสงสัย ทำไมไม่มีป้ายบอกทางเลยล่ะ? แล้วศิษย์ทั้งหลายเดินทางกันอย่างไร?

ฉันจึงเร่งฝีเท้าจนกลายเป็นวิ่งเหยาะ ๆ ผ่านผืนป่ารกทึบและในที่สุดก็พบกับเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

***

เหมาจื่อรับหน้าที่เป็นทหารยามประจำเมืองชิงเฉามาเกือบสิบปีแล้ว ตลอดช่วงเวลานั้นเขาได้พบเห็นผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนที่ผ่านเข้าออกประตูเมืองแห่งนี้… นั่นนับเป็นทั้งเรื่องที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุด และก็เป็นสิ่งเลวร้ายที่สุดในหน้าที่ของเขาเช่นกัน

บางคนหยิ่งยโสราวเทพเหนือโลก บางคนโหดร้ายไร้มนุษยธรรม ขณะบางคนกลับเปี่ยมด้วยเมตตา ใจดีดั่งนักพรต นอกจากนี้ยังมีผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรบางคนที่พยายามสร้างภาพลักษณ์ลึกลับเกินตัว ซึ่งเหมาจื่อก็ได้แต่ส่ายหน้าในใจโดยมิได้กล่าววาจาใดออกมา พวกเขาเหล่านั้นล้วนยังเยาว์วัยเป็นเพียงศิษย์นอกสำนักแห่งสำนักตะวันเพลิง ซึ่งยังถือว่าเด็กนักในสายตาของเขา

แต่ครั้งนี้ต่างออกไป — ศิษย์ผู้มาเยือนมิได้หยิ่งผยองกลับเอ่ยถามเรื่องราวของชีวิตทหารยามราวกับสนทนากับสหายเก่า เหมาจื่อจึงไม่อาจหักใจไม่ตอบโต้ด้วยไมตรี บรรยากาศจึงแปรเปลี่ยนเป็นเป็นกันเองอย่างน่าแปลกแม้จะสนทนาอย่างสุภาพ แต่เหมาจื่อก็ยังไม่ลดความระวังลง แม้เพียงน้อยเพราะการข้องเกี่ยวกับผู้บำเพ็ญเพียรนั้นคือดาบสองคม เขาไม่มีวันยอมปล่อยให้ภรรยาเป็นหม้ายหรือบุตรสาวกลายเป็นกำพร้าเพียงเพราะความประมาท

กระนั้น เขาก็ไม่อาจมองข้ามท่าทีอ่อนน้อมของชายหนุ่มผู้นั้นได้เลย

"ว่าแต่…เหตุใดบริเวณนี้ถึงดูเงียบเหงานัก? มีผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรสัญจรผ่านที่นี่บ่อยหรือไม่?" ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างสงสัย

เหมาจื่อยักไหล่เบาๆ "โดยมากแล้ว ผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรจากนอกสำนักตะวันเพลิงจะไม่ผ่านมาทางนี้ แม้แต่การคัดเลือกศิษย์ก็ยังไปจัดในเมืองใหญ่ใกล้เคียง ทั้งนี้ก็เพื่อให้เรารักษามาตรการรักษาความปลอดภัยอย่างเคร่งครัด"

นับแต่ผู้นำสำนักคนใหม่ได้ขึ้นครองนั่งบัลลังก์เมื่อห้าร้อยปีก่อน สรรพสิ่งก็เปลี่ยนแปลงไป เขาวางกฎเกณฑ์ไว้ชัดเจนว่า หากศิษย์สำนักต้องการลงจากเขาไปสู่โลกมนุษย์ก็จะต้องมารวมตัวกันที่เมืองแห่งนี้ เพื่อลดความขัดแย้งกับผู้บำเพ็ญเพียรจากภายนอก

อย่างน้อยผู้คนก็บอกกันเช่นนั้น... ใช่ว่าเหมาจื่อจะอยู่มานานถึงขนาดเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นกับตาตนเอง

ผู้ปกครองเมืองชิงเฉาครองตำแหน่งมายาวนานตลอดศตวรรษที่ผ่านมา เคยเป็นผู้อาวุโสแห่งสำนักตะวันเพลิงและยังคงมีความสัมพันธ์อันแนบแน่นกับสำนักดังกล่าว ด้วยเหตุนี้ศิษย์จากสำนักตะวันเพลิงจึงไม่เคยก่อปัญหาหรือสร้างความวุ่นวาย หากเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นท่านอาวุโสผู้ดูแลจะเข้ามาดำเนินการจัดการอย่างทันที

ยิ่งเขาได้พูดคุยกับชายหนุ่มผู้นี้มากขึ้น ความลี้ลับที่เคยห่อหุ้มเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรและสำนักเซียน กลับดูห่างไกลน้อยลงกว่าที่คิด

"ถึงแล้วล่ะ ขออภัยแต่พวกยามอย่างพวกฉันไม่อาจผ่านจุดนี้ไปได้เจ้าจะต้องไปต่อเพียงลำพัง"

เหมาจื่อกล่าวพลางชี้ไปยังอาคารที่ดูคล้ายวิหาร ซึ่งผู้คนในอาภรณ์หรูหราประดับเครื่องประดับทองคำแปลกตาเดินเข้าออกอยู่ไม่ขาดสาย

พ่อค้าหลายรายมองมายังหลิวเฟิงด้วยสายตาลอบเหลือ แต่พอเห็นอาภรณ์ของสำนักตะวันเพลิงที่เขาสวมใส่ก็มิกล้าแม้แต่จะคิดสิ่งใดต่อ

ในสายตาของผู้บำเพ็ญเพียรพ่อค้าในแดนมนุษย์นั้นเป็นเพียงผู้อยู่ในขอบเขตอำนาจของสำนัก จะมั่งมีเพียงใด หากคิดก่อเรื่องกับผู้บำเพ็ญเพียรก็มีแต่จะสูญเปล่า

"ขอบใจ" หลิวเฟิงกล่าว ก่อนจะหยิบเหรียญทองในมือโยนไปยังเหมาจื่อ

เหมาจื่อรับมันไว้ได้ทัน ใบหน้าแสดงความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

แม้ค่าจ้างยามในเมืองชิงเฉาจะนับว่ามั่นคง แต่นี่...เหรียญทองเพียงเหรียญเดียว กลับมากกว่าค่าจ้างทั้งเดือนของเหมาจื่อเสียอีก

ยังไม่ทันได้เอ่ยขอบคุณ หลิวเฟิงก็ลับสายตาเข้าไปในหอการค้า ต่อมาเขาก็เดินกลับออกมาพร้อมถุงใส่เหรียญทองแดงและเงินเต็มมือ

"ขอบคุณมาก" เหมาจื่อโค้งศีรษะอย่างจริงใจ แม้เวลาที่ได้พูดคุยกันจะสั้นนัก แต่เขาก็อยากแสดงความซาบซึ้งอย่างจริงใจ

หลิวเฟิงโบกมือราวกับไม่ใส่ใจนัก รอยยิ้มบนใบหน้าแฝงด้วยความขบขัน "ไม่ต้องคิดมากหรอก พวกเราเป็นสหายกันไม่ใช่หรือ?"

"ถ้าเช่นนั้นข้าก็ขอพูดในฐานะสหายคนหนึ่งว่า...เจ้าช่างแปลกนัก" เหมาจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาไม่เคยพบผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรที่เป็นกันเองถึงเพียงนี้มาก่อน ส่วนใหญ่ล้วนยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางสั่งการผู้อื่นราวกับไม่ใช่มนุษย์

"ข้าปฏิบัติต่อผู้อื่นเช่นไร ก็เป็นเช่นที่ข้าอยากให้ผู้อื่นปฏิบัติต่อข้าเช่นนั้น" หลิวเฟิงตอบด้วยท่าทีเป็นกันเอง

คำพูดและท่าทีของเขา ทำให้เหมาจื่อยิ่งสับสนในใจ... ชายหนุ่มผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ตระหนักเลยว่าการกระทำของตนนั้นแปลกประหลาดเพียงใด

หรือจะยังมีผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรเช่นเขาอยู่อีก? หรือเพียงแค่พวกเย่อหยิ่งเท่านั้นที่ผ่านมายังเมืองนี้?

แต่เหมาจื่อเลือกจะเก็บความสงสัยไว้ในใจ เขารู้ดีว่าหลิวเฟิงคงมีเป้าหมายของตนไม่ควรก้าวก่าย

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะสามารถหาซื้อเต่าได้ที่ไหน?" หลิวเฟิงเอ่ยขึ้นขณะทั้งสองมุ่งหน้าไปยังตลาด

"รู้สิ" เหมาจื่อตอบ

ระหว่างเดิน เขาก็อดถามไม่ได้ "ขออภัยที่ข้าถาม แต่เหตุใดเจ้าถึงต้องการเต่าด้วย?"

"มันเกี่ยวข้องกับเคล็ดวิชาที่ข้าฝึกอยู่หากเป็นเต่าวิญญาณจะดีมาก เพราะพวกมันรับรู้พลังปราณได้บ้าง มีศักยภาพในการฝึกตน ทว่าแม้แต่เต่าที่ฝึกเป็นอสูรขั้นต้นแล้วก็ยังมีราคาสูงลิ่วต้องใช้ศิลาวิญญาณนับสิบก้อนจึงจะแลกมาได้"

"เหตุใดจึงไม่ออกไปหาในธรรมชาติเล่า?" เหมาจื่อเสนอ

"หาเต่าอสูรที่ยังมีชีวิตในป่าธรรมชาติ… มันยากเย็นนัก" หลิวเฟิงกล่าวพลางซื้อเต่าตัวหนึ่งจากแผงขายอาหารสด เขาช้อนตัวมันขึ้นมาด้วยฝ่ามือสังเกตว่ามันมีขนาดเล็กนัก

"ข้าจะตั้งชื่อเจ้า…ว่า‘สปีดี้’(มันเป็นคำมาจากคำว่า speedy) ละกัน" หลิวเฟิงเอ่ยยิ้มขณะเอื้อมมือไปลูบกระดองเต่าตัวน้อย ทว่ากลับถูกมันอ้าปากงับเข้าใส่โชคดีที่หลิวเฟิงมีพื้นฐานบำเพ็ญเพียรมั่นคง จึงมิได้บาดเจ็บอันใด ขณะที่เต่าตัวน้อยกลับสะบัดหัวถอยหลังไปด้วยท่าทางเจ็บใจ

"ระวังปากหน่อยเจ้าหนู อย่าให้ฟันเจ้าหักก็แล้วกันนะ" หลิวเฟิงหัวเราะเบา ๆ

ว่าแต่มันมีฟันหรือเปล่านะ? อีกอย่างชื่อ ‘สปีดี้’ เมื่อนำมาพูดออกเสียง กลับฟังแปลกๆ ชอบกล

"ขอบใจสำหรับทุกอย่าง เหมาจื่อ" หลิวเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ มือข้างหนึ่งแตะลงบนบ่าของอีกฝ่าย แววตาเปี่ยมด้วยความจริงใจ "หากวันหนึ่งข้าก้าวไกลในเส้นทางแห่งผู้บำเพ็ญเพียรเจ้าก็มาทักข้าได้เสมอ"

"นี่เจ้ากำลังชวนข้าพึ่งบุญเพื่อนผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรไปตลอดชีวิตหรือไร?" เหมาจื่อแกล้งแหย่

"แน่นอน" หลิวเฟิงตอบกลับ ก่อนจะเริ่มก้าวจากไป "ไม่ต้องตามมาส่งหรอก ข้าจำทางได้แล้ว เอาเหรียญทองที่ให้เจ้าไปใช้พักผ่อนจากความน่าเบื่อของหน้าที่ยามเสียบ้าง"

เหมาจื่อมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยรอยยิ้ม มันน่าขันนัก... ตอนแรกเขายังหวาดกลัวอยู่เลย

ชายหนุ่มผู้นี้ช่างเป็นคนที่ดูหน้าค้นหาเหลือเกิน หลิวเฟิงเป็นคนประเภทที่สามารถผูกมิตรได้กับทุกผู้คน ไม่เหมือนผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรทั่วไปที่แยกตัวจากโลกภายนอก ปล่อยวางพันธะทางโลกจนสิ้น

"อ่าาา ท่านอาจารย์!" เสียงตะโกนดังลั่นปลุกเหมาจื่อจากภวังค์

เมื่อหันไป เขาพบชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกับหลิวเฟิง แต่แต่งกายยับยู่ยี่ใส่เสื้อคลุมสีดำพาดไหล่ ผมแดงเด่นสะดุดตาแม้ท่ามกลางฝูงชนแต่มีใบหน้าธรรมดาทั่วไปหากไม่ใช่เพราะเสียงอื้ออึงของเขา

เขากำลังพูดกับใครกัน? แล้วเหตุใดต้องมองข้างกายราวกับมีใครอยู่ตรงนั้น?

เหมาจื่อก้าวเข้าใกล้ชายหนุ่มผมแดง ในฐานะทหารยามเขามีหน้าที่ต้องจัดการเหตุรบกวนความสงบ

"ข้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมการคัดเลือกศิษย์สำนักตะวันเพลิงจึงไม่จัดในเมืองใกล้ ๆ มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย" ชายหนุ่มบ่นพึมพำ "แต่ก็ยังดีที่เราไม่มาเสียเที่ยว เพราะท่านอาจารย์เห็นเคล็ดวิชาระดับแผ่นดินนั่น"

อาจารย์? เขากำลังพูดกับใครกันแน่?

"เจ้าหนุ่ม อย่าพูดกับตัวเองเสียงดังนักเลย" เหมาจื่อเอ่ยเตือนเสียงของเขายังสุภาพอยู่ แต่ในใจเริ่มรู้สึกถึงความวุ่นวาย

เคล็ดวิชาระดับแผ่นดินงั้นหรือ? คิดไปเองหรือเปล่า?

ในที่อื่นหากพูดลอย ๆ เช่นนี้ คงมีเรื่องใหญ่แน่แม้เขาจะดูเหมือนป่วยทางใจก็ตามที

ใครเล่าจะบังเอิญพบเคล็ดวิชาระดับแผ่นดินได้ง่าย ๆ กัน?

"อ๋อ ขออภัยข้ายังไม่ชินกับมันน่ะ" ชายหนุ่มผมแดงตอบพร้อมเกาท้ายทอยด้วยท่าทีขี้เกียจ