ตอนที่ 30 ความลับใต้ปราสาทโชกุน

ใจกลางนครบุปผา ภายในคฤหาสน์ของโชกุน มีห้องลับชื่อว่า “ห้องโคเคชิ” ห้องส่วนตัวของโชกุนผู้ล่วงลับ โคสึกิ สุกี้ยากี้

ที่นั่นเองคือสถานที่ที่อเล็กซ์พาเชลยทั้งหมดมา โอโรจิรู้จักห้องนี้ดี มันเป็นห้องลับที่สร้างโดยโชกุนองค์ก่อนซึ่งเขาเคยหักหลังและ "ฆ่า" ไป โคสึกิ สุกี้ยากี้ แต่เมื่ออเล็กซ์พูดว่าพวกเขาจะได้ "พบใครบางคน" ความสงสัยก็เริ่มก่อตัวในใจของโอโรจิ

ห้องนั้นมีผนังล้อมรอบสามด้าน เต็มไปด้วยข้าวของแปลกตา—ตุ๊กตาโคเคชิเรียงเป็นแถว ดาบโบราณ และของสะสมมีค่าที่เคยเป็นของโชกุนคนก่อน

เหล่าโอนิวาบันชูเงียบงันเต็มไปด้วยความเครียด พวกเขากวาดตามองรอบ ๆ ด้วยความไม่มั่นใจ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำถาม อเล็กซ์ครอบครองห้องนี้อย่างสิ้นเชิง และทุกคนรู้ดีว่าควรอยู่เงียบ ๆ

อเล็กซ์ตรวจสอบห้อง ไล้มือไปตามตุ๊กตาและวัตถุต่าง ๆ เขาสังเกตความแตกต่างของฝุ่นระหว่างตุ๊กตากับดาบ—เป็นเบาะแสบาง ๆ ว่าบางอย่างยังถูกดูแลอยู่ ขณะที่ของบางชิ้นถูกทิ้งให้ฝุ่นจับมานานนับปี

“คนที่ข้าพาเจ้ามาพบ ยังคงมีลมหายใจอยู่ในที่แห่งนี้” อเล็กซ์พูด พลางคุกเข่าวางมือบนพื้น เขาไม่ต้องเสียเวลาค้นหาทางลับ เพราะด้วยพลังของผลลอยตัว เขายกแผ่นหินขนาดใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นทางลับใต้ดิน

ดวงตาของโอโรจิเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำพูดของอเล็กซ์ สมองของเขาเริ่มประมวลผล แม้ประชาชนจะเชื่อว่าโคสึกิ สุกี้ยากี้เสียชีวิตด้วยโรคภัย แต่โอโรจิรู้ดีว่าไม่ใช่ เขาและฮิกุระชิเคยจับสุกี้ยากี้ไปคุมขังไว้ที่โอนิกาชิมะ แต่แล้ววันหนึ่ง สุกี้ยากี้ก็หายตัวไปไร้ร่องรอย ทหารยืนยันว่าไม่มีใครเข้าออก และสุดท้ายเรื่องก็ถูกลืมเลือน

บัดนี้ เมื่อมองลงไปยังทางลับที่เพิ่งเปิดออก หัวใจโอโรจิก็เต้นระรัว เขาหวั่นเกรงว่าบางที...สุกี้ยากี้อาจยังมีชีวิตอยู่

อเล็กซ์เดินลงบันไดด้วยท่าทีสงบนิ่ง ขณะนั้นเอง เขาครุ่นคิดถึงประวัติศาสตร์ของวาโนะคุนิ ในอดีตอันห่างไกล วาโนะเคยเป็นเกาะที่ราบระดับน้ำทะเล เปิดกว้างสู่โลกภายนอก ปราศจากภูเขาสูงชันหรือม่านน้ำตก

จากนั้น เมื่อ 800 ปีก่อน เพื่อปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก—หรืออาจเพื่อปกป้องความลับบางอย่าง—กำแพงขนาดมหึมาถูกสร้างล้อมรอบเกาะ น้ำฝนที่สะสมมากว่าสองศตวรรษท่วมหุบเขา ประชาชนจึงต้องอพยพขึ้นที่สูง สร้างวาโนะคุนิในระดับสูงดั่งปัจจุบัน

ทางเดินที่พวกเขาเข้าสู่ตอนนี้ นำไปสู่ความลับที่มีเพียงโชกุนแห่งวาโนะเท่านั้นที่รู้ พวกโอโรจิที่สถาปนาตนเอง รวมถึงบริวารของเขา ไม่เคยล่วงรู้เลย ที่นี่ มีเพียงสองคนเท่านั้นที่รู้ความจริง—โคสึกิ สุกี้ยากี้ที่ซ่อนตัว... และอเล็กซ์ ผู้ถือครองความรู้จากเรื่องราวเดิม

ในห้องลับเบื้องล่างสุดของเส้นทางนั้น ซ่อนหนึ่งในความลับอันยิ่งใหญ่ของวาโนะคุนิ: โร้ดโพเนกลีฟ ก้อนหินแดงขนาดยักษ์ที่จารึกประวัติศาสตร์ และถัดไปคืออาวุธโบราณที่หลับใหล—พลูตัน

เพื่อปลดปล่อยพลังของพลูตัน กำแพงภูเขาทั้งรอบวาโนะต้องถูกทำลาย เป็นการ "เกิดใหม่" ทั้งในเชิงรูปธรรมและสัญลักษณ์ของแผ่นดินนี้

ในไทม์ไลน์ต้นฉบับแจ็คซึ่งอาศัยร่างกายของมนุษย์เงือกสามารถเข้าถึงที่นี่ได้ แต่ก็หลังจากสุกี้ยากี้ถูกสังหาร และโอโรจิเข้าปกครองแล้ว ทว่าเหตุการณ์ตอนนี้ต่างออกไป สุกี้ยากี้รอดชีวิต หนีออกมาทางเส้นทางนี้ และภายหลังแฝงตัวในชื่อ เท็งงุยามะ ฮิเท็ตสึ หลังจากการล่มสลายของโอเด้ง ความลับจึงยังคงปลอดภัยจากไคโดและโอโรจิ

สำหรับอเล็กซ์ ด้วยความทรงจำจากเรื่องเดิม มันคืออาวุธสำคัญในแผนของเขา

บันไดยาวเหยียดหลายร้อยเมตร ลาดชันลงสู่ฐานภูเขา ขณะที่พวกเขาเดินลึกลงไป อเล็กซ์สัมผัสได้ถึงคลื่นความรู้สึกจาง ๆ—ความหวาดกลัวและความกังวลที่ชัดเจนขึ้นทุกย่างก้าว

ในที่สุด พวกเขามาถึงประตูหินเบื้องล่าง ความรู้สึกที่อยู่เบื้องหลังก็พุ่งถึงขีดสุด แทบจะสัมผัสได้ด้วยอากาศที่นิ่งสนิท อเล็กซ์ผลักประตู เปิดเผยห้องขนาดใหญ่สลัวสว่าง ประดับด้วยเสาหินขนาดยักษ์

ใจกลางห้องนั้น คือโร้ดโพเนกลีฟ สีแดงสดขนาดมหึมา ผิวหินจารึกอักษรโบราณโดดเด่นเป็นสง่า

แม้ห้องจะดูไร้ผู้คน แต่มีร่องรอยของการใช้งานเมื่อไม่นานมานี้: ไม้คบเพิ่งใช้ไม่กี่อัน อุปกรณ์ตกปลาในมุมห้อง อเล็กซ์หยิบก้อนหินหนึ่งก้อน แล้วขว้างไปจุดไม้คบด้วยความแม่นยำ ไฟลุกโชน เติมแสงอบอุ่นให้ห้องบางส่วน

เขาจ้องมองไปยังโพเนกลีฟ พร้อมกล่าวหนักแน่น “ไม่ต้องซ่อนตัวแล้ว โคสึกิ สุกี้ยากี้ ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่”

หัวโอโรจิเงยขึ้นอย่างตกตะลึง ความกลัวสุดขีดฉายชัดในแววตา รอบข้างเหล่านินจาต่างอ้าปากค้าง ประหนึ่งได้พบกับศัตรูจากอดีตที่ฝังใจ สีหน้าทุกคนซีดเผือด เมื่อเห็นหินแดงก้อนนั้นตรงหน้า

ในที่สุด เมื่อถูกเปิดเผย โคสึกิ สุกี้ยากี้ก็ปรากฏกายออกจากเงามืด เขาดูเหมือนชายชราผู้ผ่านความยากลำบาก สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความระวัง ใต้แสงไฟ เขาอาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นขอทาน แต่ในแววตานั้น ยังมีเกียรติที่ถูกปิดซ่อนไว้

“สุกี้ยากี้?! เจ้ายัง...มีชีวิตอยู่?!” เสียงของโอโรจิสั่นไหวราวเห็นผี

โอนิวาบันชูอุทาน “โชกุนสุกี้ยากี้?!” ความตกตะลึงทำให้พวกเขานิ่งอึ้ง แต่ก็ห้ามความตื่นตะลึงไว้ไม่อยู่

สายตาสุกี้ยากี้ก็เบิกกว้างเมื่อเห็นโอโรจิและฟุคุโระคุจู แววตาแข็งกร้าว “โอโรจิ...ฟุคุโระคุจู...เป็นพวกเจ้าจริง ๆ…”

จากนั้น เขาหันไปมองอเล็กซ์อย่างพินิจพิเคราะห์ ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม เขาสงสัยว่า ชายแปลกหน้าคนนี้เป็นใคร รู้ความลับลึกที่สุดของตระกูลโคสึกิได้อย่างไร และทำไมเขาจึงพาโอโรจิและบริวารมาที่นี่…