ตอนที่ 49: ความตะลึงของซู่เจิ้นกั๋ว

ตอนที่ 49: ความตะลึงของซู่เจิ้นกั๋ว

แต่ลู่หยู่กลับไม่มีสีหน้าเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยเมื่อได้ยินคำว่า “นิวเคลียร์”

อาวุธนิวเคลียร์…สุดยอดพลังทำลายล้างของมนุษยชาติ

เป็นดั่งไพ่ตายที่ทำให้มนุษย์กล้ายืนเผชิญหน้ากับสิ่งใดก็ตามบนโลกนี้

ในชีวิตก่อนของเขาก็เช่นกัน

แม้มนุษย์จะตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำหลังการฟื้นคืนของพลังสวรรค์และโลกแต่ในใจลึก ๆ แล้ว พวกเขากลับไม่เคยยอมรับว่า “อสูร” คือผู้เหนือกว่า

เพราะถ้าจวนตัวขึ้นมา ก็แค่กดปุ่มเดียวใช้ ‘นิวเคลียร์ถล่มมันให้ราบ!’

ความเชื่อนั้นมั่นคงมาก..จนกระทั่งอสูรระดับ B ปรากฏขึ้น!

เมื่อครั้งนั้น อสูร B ขั้นแรกได้เปิดฉากโจมตีใส่มนุษย์อย่างเปิดเผย

กองทัพมนุษย์สูญเสียอย่างหนัก สุดท้ายจึงตัดสินใจใช้ระเบิดนิวเคลียร์เพื่อยุติภัย

เจ้าสัตว์ร้ายนั่นยังไม่ทันเข้าใจด้วยซ้ำว่าอะไรคือ “นิวเคลียร์”

มันโดนพลังทำลายล้างระดับโลกถล่มใส่ตรง ๆ

แต่ผลลัพธ์กลับน่าตกใจ…มันไม่ตาย

แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่มันก็ยังมีชีวิตรอดออกมาได้!

จากวันนั้นเป็นต้นมา

อสูรระดับ B ทุกตนจึงเริ่มระมัดระวังตัวพวกมันเรียนรู้ที่จะหลบหลีก ไม่ยอมให้โดนถล่มตรง ๆ อีก

และเมื่อมนุษย์หมดไพ่ตาย…ความหวังทั้งหมดก็พังทลาย

โลกเข้าสู่ยุคมืดภายใต้การปกครองของอสูร

ในเมื่ออาวุธนิวเคลียร์ยังทำอะไรพวกมันไม่ได้..มนุษย์จะเหลืออะไรอีก?

ดังนั้น… วันนี้ ลู่หยู่ในร่างของอสูรระดับ B

จึงมาพบซู่เจิ้นกั๋ว เพื่อเปิดฉากการเจรจาระหว่างเผ่าพันธุ์เป็นครั้งแรก

“ท่านซู่” ลู่หยู่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ข้ารู้ดีถึงพลังทำลายล้างของนิวเคลียร์

แต่ท่านคิดว่า…ท่านจะใช้มันเพื่อหยุดข้าได้จริงหรือ?”

เมื่อเห็นว่าซู่เจิ้นกั๋วยังไม่เชื่อ

ลู่หยู่ก็ไม่พูดเปล่า เขากลับลงมือแสดงให้เห็นชัด ๆ

ในพริบตาเดียว

สายฟ้าสีทองคำพวยพุ่งลงจากท้องฟ้า พลังอำนาจปานเทพเจ้าฟาดกระหน่ำลงสู่พื้น

แม้เพียงชั่วแวบหนึ่ง…แต่ “แรงกดดันจากฟ้าดิน” ที่ปลดปล่อยออกมานั้นช่างน่าสะพรึงกลัว

ซู่เจิ้นกั๋วหน้าซีดเผือด

“ท่านซู่” ลู่หยู่พูดอย่างสงบ

“ท่านเคยสัมผัสพลังของนิวเคลียร์มาแล้วสินะ งั้นบอกข้าหน่อยว่า..สิ่งที่ข้าเพิ่งใช้ไป เทียบกับนิวเคลียร์แล้วเป็นอย่างไร?”

ซู่เจิ้นกั๋วเงียบงัน ในใจเต้นระรัว

เขาเคยอยู่ในรัศมีของระเบิดนิวเคลียร์มาก่อน รู้ซึ้งดีถึงแรงอัด เสียงสะท้อน และความตายที่มาเยือนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่เมื่อครู่…ความรู้สึกนั้นกลับมาชัดเจนยิ่งกว่า

แรงกดดันจากพลังฟ้าผ่าเมื่อครู่นั้น…ทำให้เขารู้สึกเหมือนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง

เขาไม่แน่ใจว่าอะไรรุนแรงกว่ากัน

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นอีกต่อไป

สิ่งที่แน่นอนก็คือ…หากลู่หยู่ใช้พลังนี้ในเจียงโจว เมืองทั้งเมืองจะล่มสลายทันที

ซู่เจิ้นกั๋วสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกล่าวด้วยเสียงแน่วแน่

“ท่านลู่หยู่…ข้ายอมรับว่าท่านแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน”

“แต่ถึงอย่างไร เราก็ไม่มีทางยกเจียงโจวให้กับอสูรเด็ดขาด! มนุษย์จะไม่มีวันยอมจำนน! จะไม่มีวันยอมเป็นทาสของอสูร!

ขอให้เจ้าตัดความคิดนี้เสียเถอะ!”

คำพูดตรงไปตรงมานั้น

แต่ไม่ได้ทำให้ลู่หยู่โกรธแม้แต่น้อย

เขาพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้ต้องการ ‘กดขี่’ มนุษย์สิ่งที่ข้าต้องการ…มีเพียงอย่างเดียว…ขอให้ทุกคนในเจียงโจว ยอมรับข้าเป็นผู้ปกครอง”

“และเพื่อแลกกับสิ่งนั้น ข้าจะปกป้องเมืองนี้จากอสูรตนอื่น…จะไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามา”

เมื่อเห็นว่าซู่เจิ้นกั๋วเป็นพวกหัวแข็งไม่ฟังเหตุผล

ลู่หยู่ก็ไม่รอให้เขาเอ่ยปฏิเสธ

“ท่านไม่ต้องรีบตอบปฏิเสธในตอนนี้หรอกเพราะไม่ว่าคำตอบจะเป็น ‘ตกลง’ หรือ ‘ปฏิเสธ’…ท่านก็ไม่มีอำนาจตัดสินใจอยู่ดี”

“หน้าที่ของท่าน…มีเพียงอย่างเดียวคือรายงานเจตนาของข้าไปยังผู้มีอำนาจสูงสุด”

หลังพูดจบ ลู่หยู่ก็เรียกพญาเหยี่ยวแห่งขอบฟ้าทมิฬเข้ามา แล้วออกคำสั่งอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“ทหารสิบคนใต้บัญชาของท่านซู่กำลังเดินทางมาทางนี้ เจ้าไปเลือกพรรคพวกมาสักกลุ่ม พาพวกเขาไปส่งที่เจียงโจวให้ถึงที่”

“และจำไว้…เจ้าต้องเป็นคนพาท่านซู่กลับไปด้วยตนเอง”

ซู่เจิ้นกั๋วยังอยากจะพูดอะไรอีก

“ลู่หยู่… ผมขอย้ำอีกครั้ง มนุษย์จะไม่มีวัน…”

แต่ลู่หยู่ไม่สนใจและโบกมือไล่เขาออกไปอย่างไม่เหลือเยื่อใย

มองร่างของซู่เจิ้นกั๋วที่ถูกบังคับให้จากไป

ลู่หยู่ก็หัวเราะเบา ๆ

“ท่านซู่… ท่านควรจัเข้าใจไว้ง่าในหมู่มนุษย์ ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนท่าน”

“ผู้คนส่วนมาก…ยิ่งมีอำนาจ ยิ่งโลภ ยิ่งหิวกระหาย”

“ความหวัง ข้าจะฝากไว้กับพวกเขา…ไม่ใช่กับท่าน”

อีกด้านหนึ่ง พญาเหยี่ยวแห่งขอบฟ้าทมิฬพาซู่เจิ้นกั๋วออกจากเขตของลู่หยู่

มันพาเขากลับมาที่อาณาเขตของตนเอง

พญาเหยี่ยวเปล่งเสียงร้องเบา ๆ เรียกพรรคพวกออกมา

ไม่นาน…นกอสูรสิบตัวปรากฏตัวตรงหน้า

ต่างสายพันธุ์กัน แต่ล้วนแข็งแกร่งระดับปลาย E ขั้นสูงสุด

จากนั้น พญาเหยี่ยวก็พาทั้งหมดมุ่งหน้าไปหากลุ่มทหารของมนุษย์ที่กำลังต่อหนรงหาท่านซู่

เมื่อพบกัน ฝ่ายมนุษย์เป็นฝ่ายตะโกนก่อน

“ท่านผู้บัญชาการ! ท่านปลอดภัยหรือไม่?!”

รองผู้บัญชาการตะโกนด้วยความดีใจ แต่เมื่อเห็นเหล่านกอสูรที่ตามหลังมา ใบหน้าก็ซีดเผือด

โดยเฉพาะเมื่อเห็นท่านซู่มากับพญาเหยี่ยวอย่าง “สนิทสนม”

ใจของรองผู้บัญชาการถึงกับสะท้าน!

หรือว่า… ท่านซู่จะทรยศแล้ว?

“ศัตรูบุก! เตรียมพร้อมปะทะกับศัตรู!!!”

เขาตะโกนสั่งการทันที

ซู่เจิ้นกั๋วรีบตะโกนห้าม

“ไม่ต้องสู้! พวกเขาไม่ได้มีเจตนาร้าย!”

แต่เสียงเขากลับถูกมองข้าม

ในสนามรบ คำสั่งที่ไม่ชัดเจน ไม่มีค่าอีกทั้งสายตาของเหล่าทหารก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย

สงครามเล็ก ๆ จึงปะทุขึ้น

สิบต่อสิบ

แต่ทางฝั่งมนุษย์..เป็นเพียงระดับ E ขั้นต้น

ผลลัพธ์ย่อมไม่ต้องเดาให้มาก

พ่ายแพ้ยับเยิน

เหล่าทหารถูกจับตัวเอาไว้ คนละตัวกับนกอสูร

หมดเรี่ยวแรง ไม่มีใจจะสู้ต่อ

ระหว่างที่พวกเขากำลังบินกลับไปยังเจียงโจว

ทุกคนก็มองท่านซู่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

เมื่อมาถึงฟากฟ้าเหนือเจียงโจว

สิ่งที่พวกเขาเห็นเบื้องล่างกลับทำให้ขนลุกขนพอง

นกอสูรยักษ์ร่างกายลุกเป็นไฟ

บินฉวัดเฉวียนอยู่เหนือเมืองอย่างโอหัง

ด้านล่าง—ทหารมนุษย์ประจำการแน่นหนา ปืนกล ปืนใหญ่ พร้อมรบทุกทิศทาง

ซู่เจิ้นกั๋วเห็นดังนั้นก็รีบพยายามดิ้นรน จะเข้าไปช่วย

แต่ก็ไม่อาจหลุดจากกรงเล็บของพญาเหยี่ยวได้

ระหว่างที่เขาร้อนใจอย่างหนัก

พญาเหยี่ยวกลับส่งเสียงร้องเบา ๆ ไปทางวิหคเพลิงยักษ์นั้น

และแล้ว ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น…

วิหคเพลิงที่แสนดุร้าย…กลับดับเปลวเพลิงลงทันที

แล้วบินเข้ามาหาอย่างสงบนิ่ง

“เจ้าคือลูกน้องของ ‘นายผู้ยิ่งใหญ่ท่านผู้ยิ่งใหญ่’ ใช่ไหม?”

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่? แล้วคนพวกนี้คือใคร?”

เสียงของวิหคเพลิงเปี่ยมไปด้วยอำนาจ

แต่พญาเหยี่ยวกลับก้มหน้าต่ำ พูดด้วยท่าทีเคารพ

จากนั้นก็บอกทุกอย่างตามที่ลู่หยู่สั่งมา

เมื่อฟังจบ วิหคเพลิงก็หัวเราะเยาะหยันหันไปมองซู่เจิ้นกั๋วด้วยแววตาเหยียดหยาม

“นายท่านผู้ยิ่งใหญ่ของข้า…ช่างให้เกียรติพวกมันเสียจริง”

“จะปกครองเมืองๆ หนึ่ง…จำเป็นอะไรต้องถามความเห็นพวกมนุษย์ด้วยเหรอ”

“รู้ไหม…เมื่อครู่นี้ ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของท่านลู่ ข้าคงเผาเจียงโจวให้เหลือแต่เถ้าไปแล้ว!”

“แต่ในเมื่อนายท่านผู้ยิ่งใหญ่มีคำสั่ง…ข้าก็จะไม่ฝ่าฝืน แต่เจ้าจำไว้ให้ดี…ถ้ามนุษย์กล้าปฏิเสธไมตรีที่ท่านยื่นให้”

“ข้าจะเป็นคนแรก…ที่จะเผาเมืองพวกเจ้าทั้งเป็น!!”