บทที่ 32: ฝนหนอน

บทที่ 32: ฝนหนอน

เทคโนโลยีของบริษัทไท่เค่อล้ำหน้าที่สุดในโลก พวกเขาเคยส่งจรวดขึ้นสู่อวกาศ มีความร่วมมือกับหลายประเทศ และกุมทรัพยากรมหาศาลไว้ในมือ

ที่อยู่ในเมืองเจียงเป่ยเป็นเพียงสาขาหนึ่งเท่านั้น แต่ถึงกระนั้น ในยุควันสิ้นโลกนี้ พวกเขาก็ยังคงไปได้สวย

“ประเมินดูแล้ว บริษัทไท่เค่อนี่น่าจะมีของดีอยู่ไม่น้อย...”

หลินตงคำนวณอยู่ในใจ

แต่บริษัทไท่เค่อมีผู้ปลุกพลังอยู่อย่างน้อยนับพันคน ถึงแม้หลินตงจะแข็งแกร่งมาก แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นไร้เทียมทานในปฐพี ลำพังตัวคนเดียวคงไม่สามารถกำจัดพวกมันทั้งหมดได้

ต่อให้พาแทงก์ เสี่ยวปา ด็อกเตอร์ และซอมบี้ชั้นยอดอีกสองพันตัว ก็อาจจะบุกเข้าไปไม่ได้ด้วยซ้ำ

เว้นเสียแต่ว่า...เขาสามารถบัญชาการกองทัพซอมบี้นับล้านได้ ถึงตอนนั้นอยากจะบุกใครก็บุกได้เลย!

บางที.....ก็อาจถึงเวลาที่ต้องขยายอาณาเขตบ้างแล้ว

ลูกน้องสองพันกว่าตัวของหลินตงเป็นเพียงซอมบี้ในบริเวณรอบๆ ตึกนี้เท่านั้น เหตุผลที่เขารับพวกมันมาในตอนแรก ก็แค่เพื่อจะได้ซ่อนตัวอยู่ในบ้านอย่างสงบ ไม่ถูกรบกวน

แต่ตอนนี้หลินตงมีความคิดที่จะรวบรวมกำลังพล ขยายอาณาเขตแล้ว

หลายวันต่อมา

หลินตงยังคงกินเนื้อดื่มเลือดอย่างต่อเนื่อง และดูดซับแกนผลึกทั้งห้าเม็ดจนหมด พลังความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นอีกขั้นใหญ่

ขอบเขตของอาณาเขตซากศพขยายกว้างขึ้น หากเปิดใช้งานเต็มกำลัง จะคงอยู่ได้นานถึงยี่สิบนาที และอานุภาพก็รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

ยามค่ำคืนมาเยือน

ความมืดมิดเข้าปกคลุมผืนดิน พระจันทร์สีเลือดลอยเด่นอยู่บนขอบฟ้า ย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีแดงคล้ำ นี่เป็นค่ำคืนแห่งการฆ่าฟันอีกครั้ง

ช่วงไม่กี่วันมานี้ บริเวณรอบตึกไม่ค่อยสงบนัก

เพราะมักจะมีซอมบี้จากอาณาเขตอื่นพลัดหลงมาแถวนี้อยู่เสมอ

พวกมันคำรามใส่กลุ่มลูกน้องของแทงก์ ท่าทางเต็มไปด้วยการยั่วยุ

ซอมบี้ทั้งสองกลุ่มมักจะกัดทึ้งกันเองอยู่บ่อยครั้ง

แน่นอนว่าแทงก์ไม่ใช่พวกที่จะตามใจใครอยู่แล้ว มันจัดการทุบหัวซอมบี้ต่างถิ่นเหล่านั้นจนเละ

ตอนนี้หลินตงยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ จ้องมองความมืดมิดภายนอก

บนถนนที่เละเทะและเกลื่อนกลาดไปด้วยซากปรักหักพัง จู่ๆ ก็มีเสียง ‘จี๊ดๆๆ’ ดังขึ้น ตามมาด้วยดวงตาสีเขียวเรืองแสงคู่แล้วคู่เล่า ที่ส่องประกายกระหายเลือด

จากท่อระบายน้ำข้างถนน มีหนูยักษ์ฝูงหนึ่งมุดออกมา พวกมันตัวใหญ่พอๆ กับลูกหมู

พวกหนูร้องเสียงประหลาด จมูกขยับฟุดฟิด ดูเหมือนกำลังมองหาเหยื่อ และในไม่ช้าก็เล็งเป้าไปที่ซอมบี้ที่อยู่ใต้ตึก จากนั้นก็กรูกันไปข้างหน้า กระโดดขึ้นไปบนตัวซอมบี้ แล้วใช้ฟันแหลมคมกัดทึ้ง

“โฮก——”

ร่างของซอมบี้ตัวนั้นห้อยเต็มไปด้วยหนูยักษ์ ร่างกายโงนเงนไปมา ปากส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด

มันทนอยู่ได้ไม่นาน

ก็ล้มลงกับพื้น

จากนั้นก็ถูกฝูงหนูรุมทึ้งกินจนหมดเกลี้ยง ราวกับละลายหายไปในฝูงหนู

สัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ สามารถกินซอมบี้เป็นอาหารอันโอชะได้

แต่เสียงกัดกินก็รบกวนซอมบี้ตัวอื่นๆ ในทันที พวกมันวิ่งกรูเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง โจมตีหนูยักษ์เหล่านั้น

แต่พวกหนูกลับมีร่างที่ปราดเปรียว วิ่งหลบหลีกไปมาอย่างคล่องแคล่ว จับตัวได้ยากมาก

ถึงขั้นกระโดดหลบไปมาซ้ำๆ เพื่อหยอกล้อซอมบี้เหล่านั้น

ทำเอาพวกมันโกรธจนร้องเสียงหลง

แต่ในขณะที่พวกหนูกำลังได้ใจอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นราวกับสายลม กรงเล็บแหลมคมห้าเล็บตวัดวาบ หั่นหนูเหล่านั้นออกเป็นหกท่อน

คือซอมบี้สาวเสี่ยวปานั่นเอง

ด้วยความเร็วของเธอ สามารถบดขยี้หนูพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย ใบหน้าของเธอยิ้มอย่างน่าขนลุก มองการฆ่าหนูเป็นเหมือนเกมสนุกเกมหนึ่ง

ไม่เพียงแค่นั้น

ภายใต้เงามืด ยังมีร่างกำยำปรากฏขึ้นอีกร่างหนึ่ง สองมือใหญ่ของเขาคว้าจับหนูตัวหนึ่ง ห้านิ้วเริ่มออกแรงบีบ ไม่ว่าหนูตัวนั้นจะดิ้นรนสี่ขาในอากาศ ส่งเสียงร้องแหลมแสบแก้วหูแค่ไหน ก็ล้วนไร้ประโยชน์ สุดท้ายก็ถูกบีบจนตัวแตกคาที่

แทงก์เลียเลือดหนูบนมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

จากนั้นก็พุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง ใช้เท้ากระทืบหนูตัวหนึ่งจนเละเป็นโคลน หรือไม่ก็จับหนูขึ้นมา สองมือบิดอย่างแรงจนร่างของมันขาดออกเป็นสองท่อน

ท่าทางของแทงก์ เหมือนกำลังหักแตงกวาไม่มีผิด....

หนูเหล่านั้นตกใจกลัวจนตัวสั่น เริ่มพากันวิ่งหนีแตกกระเจิง ไม่นานก็หายลับไปในความมืด ฝูงหนูทั้งฝูงกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง

“เฮะๆๆๆ~~~”

แทงก์หัวเราะซื่อๆ ถือหนูยักษ์ที่เลือดยังหยดอยู่สองตัว วิ่งเหยาะๆ ไปที่ซอยข้างๆ จากนั้นก็เริ่มกัดกินเหมือนกินแตงโม

เลือดสดสาดกระเซ็น เปื้อนหน้าเปื้อนตาไปหมด...

เขาไม่กล้ากินอย่างเปิดเผยริมถนน เพราะหลินตงเคยบอกว่า ให้กินของสกปรกน้อยๆ พวกนั้นมันอาหารขยะ

ถ้าท่านราชันย์เห็นเข้า อาจจะโดนรังเกียจได้

เหตุการณ์ทำนองนี้ ทั้งการบุกของหนู และการยั่วยุของซอมบี้ เกิดขึ้นบ่อยครั้งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หลินตงเห็นจนชินแล้ว และขี้เกียจจะสนใจด้วยซ้ำ

......

เช้าวันต่อมา

เมฆดำทะมึนปกคลุมท้องฟ้า มืดมิดราวกับหมึก ไม่นาน ฝนก็เทกระหน่ำลงมาซู่ๆ

แต่เม็ดฝนนี้ไม่ธรรมดา ในหยดน้ำ กลับมีหนอนสีดำตัวเล็กๆ ปะปนอยู่ ตกลงมาจากท้องฟ้า

นี่คือฝนหนอน

หนอนเหล่านั้นมีขนาดเท่านิ้วก้อย ตกลงมากระทบถนน หรือซากรถที่พังยับเยิน เกิดเสียงเปาะแปะๆ

ไม่นาน พื้นก็เต็มไปด้วยหนอนหนาแน่นไปหมด

“ซี๊ด.....”

ซูเสี่ยวโหรวที่อยู่ในห้อง อดสูดลมหายใจเย็นเยียบไม่ได้ รู้สึกขนหัวลุก เรื่องประหลาดในวันสิ้นโลกมีมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงขนาดมีฝนหนอนตกลงมา ไม่รู้ว่าต่อไปจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก...

หลินตงมองออกไปนอกหน้าต่าง ขมวดคิ้วเล็กน้อย

วันนี้อากาศแย่จริงๆ....

แต่ก่อนวันสิ้นโลก โทรทัศน์เคยรายงานข่าวว่า บางพื้นที่เคยมี ‘ฝนปลา’ ตกลงมา สาเหตุเกิดจากพายุทอร์นาโดพัดปลาขึ้นไปบนฟ้า แล้วก็ตกลงมา

คาดว่า ‘ฝนหนอน’ นี้ ก็น่าจะใช้หลักการเดียวกัน

เพียงแต่หนอนพวกนี้ไม่เหมือนหนอนธรรมดา ปากของพวกมันมีฟันแหลมคมเรียงเป็นวง และพวกมันจะไชเข้าไปในเนื้อหนังของซอมบี้

ซอมบี้ที่เดิมทีมีร่างที่ว่องไว พอถูกหนอนไชเข้าไป ก็กลับมาแข็งทื่ออีกครั้ง ราวกับร่างกายควบคุมไม่ได้

โชคดีที่ลูกน้องของหลินตงล้วนเป็นหัวกะทิ พวกมันมีสติปัญญาสูง ไม่รอให้หนอนไชเข้าไปในร่าง ก็รีบดึงมันออกมาโดยตรง ถึงขั้นจับใส่ปาก เคี้ยวกร้วมๆ อย่างเอร็ดอร่อย

โดยเฉพาะแทงก์ ที่หนังเหนียวเนื้อหนา ไม่กลัวหนอนพวกนี้เลย แถมยังคว้ามาเต็มกำมือ เหมือนตอนเด็กๆ กินขนมกรุบกรอบ เททั้งหมดเข้าปากไป

สงสัยว่ารสชาติคงจะเข้าที...

มันจึงเงยหน้าขึ้น อ้าปากกว้าง หันหน้าขึ้นฟ้า เหมือนกำลังดื่มน้ำฝน

“อ้า——”

“ขอบคุณสำหรับของขวัญจากธรรมชาติ...”

......

เพียงแค่ไม่กี่นาที ฝนหนอนก็หยุดตก ถนนด้านนอกเต็มไปด้วยหนอน

พวกมันไม่ชอบแสงแดด เพื่อหลีกเลี่ยงแสงอาทิตย์ ต่างก็พากันมุดเข้าไปในท่อระบายน้ำ ดิน หรือตามซอกกำแพง

ในซอยข้างตึก

ร่างกำยำของแทงก์นั่งยองๆ อยู่ริมกำแพง เอื้อมมือหยิบหนอนจากพื้นขึ้นมาหนึ่งกำมือ แล้วหยิบใส่ปากทีละตัวเหมือนกำลังกินเมล็ดทานตะวัน

เสี่ยวปากับด็อกเตอร์เดินเข้ามา เอียงคอสำรวจเขา

“นี่ ท่านราชันย์เคยบอกแล้วไง ว่าห้ามกินอาหารขยะ”

“ชู่ว์!”

แทงก์ทำท่าจุ๊ปาก เป็นสัญญาณว่าให้เงียบๆ อย่าเสียงดัง จากนั้นก็ยื่นหนอนในมือให้เสี่ยวปา

เสี่ยวปาเอียงคอ ดวงตาจ้องมองครู่หนึ่ง

ดูเหมือนจะรู้สึกว่ามันน่ากินอยู่เหมือนกัน

เธอจึงหยิบหนอนตัวหนึ่งใส่ปากลองชิม

“อืม อร่อยจริง!”

ทันใดนั้น เธอกับแทงก์ก็นั่งยองๆ ด้วยกันที่มุมกำแพง เริ่ม ‘กินเมล็ดทานตะวัน’ เหมือนเด็กๆ ที่แอบกินขนม

ด็อกเตอร์กอดอก พิงกำแพง รู้สึกพูดไม่ออกกับซอมบี้สองตัวนี้

“พวกแกต้องโดนท่านราชันย์จับได้แน่”

“ไม่หรอกน่า....ท่านราชันย์ชอบอยู่แต่ในห้อง ปกติไม่ค่อยออกมาข้างนอกอยู่แล้ว”

เสี่ยวปาพูด

ดูท่าทางเธอจะรู้จักหลินตงดี

แต่ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้นเอง ตรงทางเข้าซอย จู่ๆ ก็มีใบหน้าเย็นชาแฝงแววร้ายกาจโผล่ออกมา