บทที่ 31: ถิ่น

บทที่ 31: ถิ่น

เสียงนั้นราวกับเสียงเพรียกของยมทูต ทำให้ผู้คนหนาวสะท้านไปทั้งร่าง ขณะเดียวกัน ในใจก็มอดดับสิ้นหวัง

ซอมบี้สุดสยองจำนวนมากที่อยู่ด้านหน้าราวกับถูกปลุกให้ตื่น พวกมันคำรามอย่างดุร้ายอยู่ในลำคอ ดวงตาฉายแววกระหายเลือด

โดยเฉพาะแทงก์ สีหน้าของมันตื่นเต้นอย่างสุดขีด

วันนี้บอสจัดบุฟเฟต์ให้ มีเมนูตั้งสองร้อยกว่าอย่างแน่ะ...

“โฮก——”

แทงก์ร้องเสียงประหลาด พาลูกน้องพุ่งเข้าใส่ฝูงชนอย่างบ้าคลั่ง

ฝูงชนกรีดร้องโหยหวน เริ่มวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น แต่เหล่าซอมบี้ก็กระโจนเข้าใส่พวกเขาทีละคน กดลงกับพื้นแล้วฉีกทึ้งกัดกิน

สถานการณ์ตกอยู่ในความโกลาหลอย่างสมบูรณ์

ตั้งแต่วินาทีที่ผู้คนเปิดประตูใหญ่ออกมา พวกเขาก็ก้าวเข้าสู่ขุมนรกแล้ว

หลี่หนานสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

เพราะเมื่อครู่ใช้พลังจิตไปมากเกินไป เขาจึงไม่มีแรงพอจะต่อต้านแล้ว

ตอนนี้เองที่เขาตระหนักได้

ก่อนหน้านี้ก็คือฝูงซอมบี้ที่ถูกฝึกมาอย่างดีกลุ่มนี้นี่เอง ที่บุกยึดเรือนจำและฆ่าจางเสี่ยวหยวน

ส่วนหลินตงก็ได้เติบโตกลายเป็นราชาซอมบี้ไปแล้ว!

ราชาซอมบี้ที่มีอาณาเขตเป็นของตัวเอง แทบจะเป็นตัวตนที่ไม่มีทางรับมือได้เลย

“มนุษย์...จะเอาชีวิตรอดต่อไปได้ยังไงกันแน่?”

นี่คือความคิดสุดท้ายของหลี่หนานก่อนตาย

ความเจ็บปวดมหาศาลแล่นไปทั่วร่าง เขาถูกเสี่ยวปาแหวกอกผ่าท้องเสียแล้ว

หลังจากคนของบริษัทไท่เค่อตายหมด การต่อต้านใดๆ ของคนธรรมดาที่เหลือก็ไร้ประโยชน์ พวกเขาล้มลงทีละคน ทีละคน แล้วก็ถูกฝูงซอมบี้รุมทึ้งแบ่งกันกิน

นี่ต่างหากคือวันสิ้นโลกที่แท้จริง

มันเต็มไปด้วยเลือดและการฆ่าฟัน ทำให้ผู้คนรู้สึกสิ้นหวังและเคว้งคว้าง

ไม่นานนัก

เสียงกรีดร้องของผู้คนเงียบหายไปโดยสิ้นเชิง สิ่งที่มาแทนคือเสียงกัดกินและกลืนเนื้อของเหล่าซอมบี้

ห้างสรรพสินค้าทั้งแห่งตกอยู่ใต้อุ้งมือซอมบี้ ไม่มีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว!

หลินตงมีสีหน้าเรียบเฉย ก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอก

แทงก์ เสี่ยวปา และตัวอื่นๆ เดินตามหลังเขาไปอย่างเป็นระเบียบ

“ได้เวลากลับแล้ว...”

.......

หลังจากฆ่ากลุ่มของหลี่หนาน หลินตงก็ได้แกนผลึกมาห้าเม็ด เขากลืนกินไปสามเม็ดก็รู้สึกว่าพลังงานเปี่ยมล้น

ราวกับมาถึงขีดจำกัดของการวิวัฒนาการอีกครั้ง...

แต่พลังงานจากแกนผลึกสามเม็ดนั้นมหาศาล ต้องใช้เวลาดูดซับสักพัก เขาจึงเก็บสองเม็ดที่เหลือไว้ก่อนชั่วคราว

ระหว่างทางกลับ

ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อยแล้ว

หากเป็นก่อนวันสิ้นโลก นี่คงเป็นเช้าที่แสงอาทิตย์สดใสและเต็มไปด้วยความหวัง

แต่ภาพตรงหน้ากลับมีแต่ความเละเทะ ศพเกลื่อนกลาดไปทั่ว

ทั้งเมืองไม่ต่างอะไรกับซากปรักหักพัง

ตอนนี้ หลินตงพาลูกน้องเดินผ่านสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ในสวนเต็มไปด้วยคราบเลือดที่แห้งกรังและกลิ่นเหม็นเน่าที่ฉุนจมูก

รอบๆ มีซอมบี้กระจายตัวอยู่ประปราย บางตัวถึงกับยังคงรักษานิสัยตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ไว้

เช่น ชายชราคนหนึ่ง กำลังใช้หลังกระแทกต้นไม้เพื่อออกกำลังกาย

ตอนนี้เนื้อหนังของเขากระแทกจนเละไปหมดแล้ว แต่ก็ยังคงทำต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทิ้งรอยเลือดน่าสยดสยองไว้บนเปลือกไม้ที่แห้งแตก

ยังมีหญิงชราอีกคน เข็นรถเข็นด้วยท่าเดินแข็งทื่อ เดินวนเป็นวงกลมอยู่ในลานกว้างอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ซ้ำไปซ้ำมา

หลินตงเหลือบมองไป

ก็พบว่าบนรถเข็นนั้น ที่แท้คือหนูยักษ์ตัวหนึ่ง สองขาหน้าของมันกำลังกอดอะไรบางอย่างไว้ และกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย

ไม่นานนัก

ด้านหน้าก็มีซอมบี้วัยรุ่นปรากฏตัวขึ้นอีกสองสามตัว แต่พวกนี้ไม่แข็งทื่อเหมือนพวกก่อนหน้า เห็นได้ชัดว่าเคยกินเลือดเนื้อมาแล้ว

“โฮก——”

ซอมบี้ตัวหนึ่งอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นฟันแหลมคม แล้วคำรามใส่หลินตง

“หืม?”

หลินตงเหลือบมองไป

ไม่คิดว่าแค่ซอมบี้กระจอกตัวหนึ่ง จะกล้ามาคำรามใส่เขา

แต่ว่า

จากเสียงคำรามของซอมบี้ตัวนั้น มีข้อมูลหนึ่งส่งผ่านมา

“ที่นี่เป็นถิ่นของบอสข้า ไม่อนุญาตให้ใครย่างกรายเข้ามา...”

เห็นได้ชัดว่ามันสังกัดอยู่กับหัวหน้าอีกกลุ่มหนึ่ง บริเวณนี้เป็นอาณาเขตของราชาซอมบี้อีกตน

ไม่น่าแปลกใจที่มันกล้าคำรามใส่เขา...

หลินตงเข้าใจแล้ว

ส่วนแทงก์นั้นอารมณ์ร้อน พอเห็นซอมบี้คำรามใส่บอส ก็ก้าวพรวดๆ เข้าไป คว้าคอซอมบี้ตัวนั้น ยกขึ้นมาราวกับลูกเจี๊ยบ แล้วฟาดลงกับพื้นอย่างแรง

“แผละ!”

ซอมบี้ตัวน้อยถูกฟาดจนร่างแหลกเหลว เลือดสาดกระเซ็นไปไกล

แทงก์เอามันมาเล่นเป็นประทัดกระเทียมเลย...

แต่แทงก์ยังรู้สึกไม่สะใจ เลยจัดการซอมบี้ตัวอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ ด้วยหมัดและเท้าไม่กี่ทีจนเละเป็นโจ๊กไปหมด

จากนั้นถึงกลับมาหาหลินตง ทำหน้าภูมิใจสุดๆ ราวกับจะบอกว่า...ชมฉันเร็วเข้าสิ

“ไปเถอะ กลับกันได้แล้ว”

หลินตงไม่ได้ใส่ใจอะไร พาลูกน้องทั้งกลุ่มเดินจากไป

แต่ทว่า

บนเนินเขาไกลๆ ในสวนสาธารณะ มีซอมบี้กลุ่มหนึ่งกำลังจับจ้องมาทางนี้

ซอมบี้ที่เป็นหัวหน้าตัวสูงใหญ่ สูงถึงสองเมตร

ผิวหนังของมันเป็นสีแดงซีด

บนใบหน้ามีเส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นมาเป็นเส้นๆ เห็นลวดลายได้ชัดเจน ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ที่คอของมันยังมีอะไรบางอย่างสีดำๆ ขนฟูๆ พันอยู่ ดูเหมือนผ้าพันคอผืนใหญ่

“ท่านราชันย์ มนุษย์ในห้างสรรพสินค้านั่น ถูกพวกมันฆ่าตายหมดแล้ว”

ซอมบี้ตัวหนึ่งข้างกายมันส่งสัญญาณ เห็นได้ชัดว่ามีสติปัญญาที่พัฒนาขึ้นไม่น้อย

ระดับสติปัญญาน่าจะพอๆ กับเสี่ยวปา

“หึ——”

ราชาซอมบี้ที่เป็นหัวหน้าส่งเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอเป็นระยะ

มันถือว่าห้างสรรพสินค้านั้นเป็นอาณาเขตของตน เดิมทีมมนุษย์ข้างในนั้นสามารถค่อยๆ จับกินได้

แต่ตอนนี้กลับถูกซอมบี้กลุ่มอื่นล่าไปเสียแล้ว!

ดังคำกล่าวที่ว่า ‘เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้’ การฆ่าฟันคือสัญชาตญาณของซอมบี้ พวกมันสามารถกลืนกินแกนผลึกของกันและกันเพื่อดูดซับพลังงานได้

“ถึงเวลา...ขยายอาณาเขตแล้วสินะ...”

ราชาซอมบี้ตนนี้เผยแววตากระหายเลือด มองกลุ่มของหลินตงเป็นเหยื่อไปแล้ว

และถ้าหากอยากให้ฝูงซอมบี้แข็งแกร่งขึ้น

ก็จำเป็นต้องล่าราชาซอมบี้ตนอื่น

“จี๊ด—จี๊ดๆๆ——”

‘ผ้าพันคอผืนใหญ่’ ที่มันพันอยู่ จู่ๆ ก็ส่งเสียงร้องจี๊ดๆ ประหลาด ที่แท้มันคือหนูยักษ์ตัวหนึ่ง! และที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือ มันมีหัวเป็นมนุษย์ ใบหน้าเต็มไปด้วยขนสีดำละเอียด ดูน่าสยดสยองอย่างที่สุด!

........

หลินตงกลับถึงบ้าน หลังจากอาบน้ำเสร็จก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด

ซูเสี่ยวโหรวทำงานคล่องแคล่ว เก็บกวาดบ้านจนสะอาดเอี่ยมไม่มีฝุ่นสักนิด ข้าวของต่างๆ จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แม้แต่คนเจ้าระเบียบยังรู้สึกสบายตา

เพราะถ้าเป็นคนรับใช้คนอื่นทำงานหย่อนยาน อย่างมากก็แค่โดนหักเงินเดือน แต่ถ้าเธอทำความสะอาดไม่ดี สิ่งที่จะโดนหักคือชีวิต...

พอเห็นหลินตงเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอก็รีบหยิบไปซักทันที

ในห้างสรรพสินค้า แม้หลินตงจะไม่ได้สัมผัสถูกตัวใคร แต่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาก็ยังติดกลิ่นคาวเลือดจางๆ มา

ซูเสี่ยวโหรวได้กลิ่นชัดเจน

“บะ...บอสคะ คุณออกไปกินข้าวนอกบ้านอีกแล้วเหรอคะ?”

“อืม บุฟเฟต์น่ะ”

หลินตงตอบส่งๆ

“ซี๊ด.....”

ซูเสี่ยวโหรวห่อคอ ดูเหมือนครั้งนี้คงเป็นเรื่องใหญ่ แต่เธอก็ไม่กล้าถามอะไรมาก รีบก้มหน้าก้มตาซักผ้าต่อไปอย่างเงียบๆ

หลินตงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

ตรวจสอบข้อมูลในอินเทอร์เน็ต

แต่ ‘คดีใหญ่’ ที่เขาเพิ่งก่อยังไม่ถูกบริษัทไท่เค่อค้นพบ

บนเว็บไซต์ทางการยังคงประกาศว่า ‘ปฏิบัติการล่าราชา’ กำลังเตรียมการอย่างราบรื่น และใกล้จะเริ่มดำเนินการแล้ว...

ข้างล่างมีคอมเมนต์อยู่ไม่น้อย

“ถ้ากำจัดซอมบี้ได้ก็ดีที่สุด พวกเราจะได้สร้างบ้านเมืองขึ้นมาใหม่ หวังว่าปฏิบัติการครั้งนี้จะสำเร็จนะ!”

“เหอะ! บริษัทไท่เค่อทำการทดลองกับมนุษย์ ไม่ได้คิดถึงมนุษยชาติเลยสักนิด ที่พวกมันล่าซอมบี้ก็แค่เพื่อพัฒนาตัวเอง เพื่อสนองความต้องการส่วนตัวเท่านั้นแหละ”

“ไม่รู้ว่าปฏิบัติการครั้งนี้จะเป็นยังไง พวกเรารอดูต่อไปแล้วกัน!”