บทที่ 36 มาสู้กันไหม?

ลู่หลี่มองลู่เจ๋อซึ่งเกือบจะเอาหน้าฝั่งพื้นด้วยความอายแล้วยิ้มเยาะ

“พี่ชาย หลี่จะเก็บบันทึกนี้ให้ปลอดภัย พี่คิดว่าพ่อจะมีปฏิกิริยายังไงถ้าฉันมอบสิ่งนี้ให้เขา”

มุมปากของลู่เจ๋อกระตุก ถ้าพ่อได้ยินมันจริง ๆ เขาอาจจะต้องเข้าโรงบาล!

“ลู่หลี่…เธอชั่วร้ายมาก!”

ลู่เจ๋อพูดอย่างขมขื่น ตอนนี้เขาอยู่ในตำแหน่งที่สามารถฉกโทรศัพท์จากเธอได้

ด้วยความเร็วของเขา มันต้องสำเร็จอย่างแน่นอน!

เมื่อลู่เจ๋อกำลังจะเตรียมตัว ลู่หลี่ก็ยิ้มแล้ววางโทรศัพท์ไว้บนหน้าอก

จากนั้นเธอก็กดโทรศัพท์ลงด้วยนิ้วเรียว ๆ ของเธอ จากนั้นโทรศัพท์ค่อย ๆ จมลงในร่องอก

ลู่เจ๋อ “???”

ไม่ดี…

นั่นคือหุบเขามิติที่ 4 หรือไม่!

เขาจะเอามันมาจากที่นั่นได้ยังไง!

ลู่หลี่มองลู่เจ๋อที่กำลังหดหู่ รอยยิ้มของเธอก็ยิ่งลึกขึ้น “แต่พี่ชายแข็งแกร่งมาก หลี่เลยต้องทำแบบนี้”

จากนั้นเธอก็แอ่นอกและยกคิ้วให้ลู่เจ๋อ “ถ้าพี่อยากเอามันไป หลี่จะไม่ขัดขืน”

ปากของลู่เจ๋อกระตุก พวกเขาไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ กัน แม้ว่าพวกเขาจะเป็น การค้นหาสมบัติในร่องอกน้องสาวก็เกินไป

อ่า…ช่างเถอะ

แค่ถูกส่งไปยังโรงพยาบาลเอง

เธอคงรอจนกว่าฉันจะสอบเสร็จ ใช่ไหม?

ไม่เป็นไร ฉันยังมีเวลาอีกหลายวัน!

ลู่หลี่ยิ้ม “อย่ากังวลไปเลยพี่ชาย ภายใต้สถานการณ์ปกติ หลี่จะไม่มอบสิ่งนี้ให้พ่อ”

สถานการณ์ปกติ?

ลู่เจ๋อมองลู่หลี่ด้วยสายตาระแวงที่เขามักใช้มองศัตรู

หัวใจของเธอดำสนิท!

เธอวางแผนจะทำอะไร?

ขู่เขา?

เขาเป็นลูกผู้ชาย!

เขาจะไม่ยอมจำนนต่อการคุกคาม!

เขาพูดหน้านิ่งว่า “แล้วอะไรคือตัวอย่างสถานการณ์ที่ไม่ปกติ?”

“อืม…” ลู่หลี่ใช้นิ้วแตะริมฝีปากและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้ม “ฉันยังไม่รู้ ดังนั้นพี่ชาย พี่ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับการถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลในตอนนี้ ไม่งั้นมันจะไม่น่าตื่นเต้น”

ไม่เลย!

ตอนนี้ฉันตื่นเต้นมาก!

ลู่เจ๋อพยายามทำหน้าขรึมขณะที่เขาเยาะเย้ยว่า “อย่าคิดว่าฉันจะให้อภัยการกระทำที่ชั่วร้ายของเธอ!”

ลู่หลี่ได้ยินก็จงใจแอ่นอกขึ้นขณะมองดูลู่เจ๋ออย่างน่าสงสารและพูดว่า "หลี่ยินดีจะให้พี่ชายนำมันไปเมื่อไหร่ก็ได้"

เอาตูดอะไร!

เขาจะทำได้ยังไง!

เขารู้สึกว่า แม้ร่างกายของเขาจะสมบูรณ์แบบ แต่หน้าเขาไม่หนาพอ

การเจรจาไร้ผล

ต่อมาทั้งสองก็เริ่มฝึกกันตามปกติ แม้ว่าลู่เจ๋อจะไม่พอใจกับสิ่งที่ลู่หลี่ทำ แต่เขาก็ยังสอนเธออย่างจริงจังเพราะเรื่องนี้เกี่ยวกับอนาคตของเธอ

เขาแค่หวังว่าโทรศัพท์จะไม่กันน้ำและเปียกเหงื่อ…

ลู่หลี่ได้รับผลกระทบจากลู่เจ๋อ เธอมุ่งเน้นไปที่เทคนิคท่าเท้าพื้นฐานและเทคนิคฝ่ามือ

เธอมีความภาคภูมิใจมาก เนื่องจากลู่เจ๋อสามารถทำได้ ไม่มีเหตุผลที่เธอจะทำไม่ได้

เทคนิคทั้งสองอยู่ในระดับเชี่ยวชาญแล้ว เธอต้องการแค่โอกาส

เธอโจมตีและลู่เจ๋อก็หลบ ขณะชี้ให้เห็นข้อบกพร่องของเธอ

ลู่เจ๋อค้นพบด้วยว่า เนื่องจากเขาสามารถควบคุมลมได้ในตอนนี้ เขาจึงสามารถสัมผัสได้ถึงการไหลของอากาศที่เกิดจากการโจมตีของลู่หลี่ และมันชัดเจนกว่าการใช้ตาดู

ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น ลู่เจ๋อไม่รู้ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนถ้าเขาใช้พลังเต็มที่

อย่างน้อยลู่หลี่ก็ไม่สามารถสัมผัสเขาได้แม้เขาจะหลับตา

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่หลี่นอนหอบอยู่บนพื้น ร่างกายเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ กางเกงขาสั้นและเสื้อกล้ามของเธอแนบไปกับร่างกายทำให้เธอดูน่าดึงดูดใจมาก

เธอเหลือบมองลู่เจ๋อและพูดว่า “พี่ชายไม่รู้วิธีถนอมเด็กผู้หญิงเลยจริง ๆ”

“ฮี่ฮี่ หลี่ก็พยายามทำตัวให้อ่อนโยนและใจดีมากกว่านี้สิ” ลู่เจ๋อเยาะเย้ยกลับ

เขาสงสัยว่าโทรศัพท์เสียรึยัง

ลู่เจ๋อเหลือบมองหน้าอกของลู่หลี่

“โทรศัพท์กันน้ำได้” ลู่หลี่ยิ้ม

ลู่เจ๋อ “…”

ลู่เจ๋อไม่ต้องการคุย ดังนั้นเขาจึงหันไปมองทางอื่น

หลังจากพักผ่อนสักพัก ลู่เจ๋อก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำ

…

เมื่อเห็นว่าลู่เจ๋อออกไปแล้ว ลู่หลี่ก็หยิบโทรศัพท์ออกจากร่องอกของเธออย่างระมัดระวังและกดเล่น

ในสนามซ้อมที่กว้างขวาง เสียงของลู่เจ๋อถูกเล่นซ้ำไปซ้ำมา

ริมฝีปากของลู่หลี่โค้งเป็นรอยยิ้มที่สวยงาม

หลังจากนั้นไม่นาน ลู่หลี่ก็ไปอาบน้ำและซ่อนโทรศัพท์ไว้กับเธออย่างระมัดระวัง

…

วันนี้เป็นวันจันทร์ หลังกินข้าวเช้าเสร็จ ลู่เจ๋อและลู่หลี่ก็ไปโรงเรียน

เขาเกลียดการไปโรงเรียนในวันจันทร์จริง ๆ คิดแล้วลู่เจ๋อก็รู้สึกมีแรงจูงใจในการคว้าจดหมายแนะนำมากขึ้น!

ด้วยสิ่งนี้เขาจะสามารถเล่นได้อีกเดือน!

แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว!

เนื่องจากการแข่งขันเมล็ดพันธุ์ แฟน ๆ ของลู่หลี่จึงมีทัศนคติที่เปลี่ยนไปอย่างมากต่อลู่เจ๋อ พวกเขาปฏิบัติต่อเขาเหมือนไอดอล

ภายนอกลู่เจ๋อไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่ภายในเขารู้สึกพอใจมากทีเดียว

มีสาวน่ารัก 2-3 คนในหมู่แฟนคลับด้วย

ในชั้นเรียน เป็นชั้นเรียนวิชาการตามปกติในช่วงเช้า และชั้นเรียนศิลปะการต่อสู้ในช่วงบ่าย ในชั้นเรียนศิลปะการต่อสู้ ส่วนใหญ่เป็นสวี่หยาง ซูเฟิง และลีโอที่รวมตัวกันรอบลู่เจ๋อขณะที่หลี่เหลี่ยงให้คำแนะนำจากด้านข้าง

หลี่เหลี่ยงรู้สึกอึดอัดใจมาก เพราะเขาไม่สามารถให้คำแนะนำใด ๆ แก่ลู่เจ๋อได้เลย

ในแง่ของเทคนิคการต่อสู้ ลู่เจ๋อนั้นสมบูรณ์แบบ ในขณะที่เขาอยู่ในขั้นเชี่ยวชาญเท่านั้น แม้จะผ่านมาแล้ว 2-3 ทศวรรษ

ในแง่ของความสามารถ เอ่อ…ช่างเถอะ…

เขาคิดว่าอย่างน้อยเขาก็สามารถให้คำแนะนำด้านประสบการณ์การต่อสู้ได้ แต่น่าเศร้าที่เขาพบว่าประสบการณ์การต่อสู้ของลู่เจ๋อนั้นยิ่งใหญ่กว่าเขา

ดูเหมือนว่ามีเพียงระดับของเขาเท่านั้นที่สูงกว่าลู่เจ๋อ

เขาจะเป็นครูแบบนี้ได้ยังไง!

เมื่อเห็นลู่เจ๋อตบทั้ง 3 คนที่รุมเขาได้อย่างง่ายดาย หลี่เหลียงก็ขมวดคิ้ว

ลู่เจ๋อแข็งแกร่งเกินไป การฝึกนี้ไม่มีจุดหมาย

“ลู่เจ๋อ มาสู้กันไหม”

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง หลี่เหลี่ยงก็ตัดสินใจได้ในที่สุด

-----------------------------