บทที่ 35 เริ่มต้นเป็นเด็กหนุ่มที่มีความสุขตั้งแต่วันนี้

พลังงานนี้แตกต่างจากลูกแก้วลูกอื่น ๆ ลมกระโชกแรงแผ่กระจายไปทั่วร่างกายของเขาอย่างช้า ๆ ราวกับหยดหมึกที่ตกลงไปในน้ำใส ลมเบา ๆ ค่อย ๆ แผ่ไปทั่วร่างของลู่เจ๋อ

ความคิดและแรงกระตุ้นอย่างฉับพลันทุกประเภทแวบเข้ามาในจิตใจของลู่เจ๋อ เขาเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่ไม่สามารถอธิบายได้

ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นแล้วหยิบลูกแก้วสีม่วงออกมา เขารีบกินมันและหลับตาลงอีกครั้ง

คราวนี้สมองเขาปลอดโปร่ง ลู่เจ๋อซึมซับความคิดและแรงกระตุ้นที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

จิตใจของเขาดูเหมือนจะกลายเป็นลมกระโชกที่หลอมรวมเข้ากับอากาศ เขารู้สึกถึงธรรมชาติของลมที่มองไม่เห็น

ในห้องมืด ลู่เจ๋อนั่งอยู่บนเตียง แสงสีเขียวอ่อนจางไหลผ่านผิวหนังของเขา หากมองให้ดี ๆ จะเห็นสายลมเอื่อย ๆ พัดอยู่รอบ ๆ

ทุก ๆ ชั่วโมง เขาจะหยิบลูกแก้วสีม่วงออกมากิน ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

หลังจากทำแบบนี้ไป 3 ชั่วโมง ลู่เจ๋อก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

มีแสงสีเขียวกระพริบอยู่ในดวงตาของเขา

ลู่เจ๋อสงบนิ่งมาก แต่ไม่นานมุมปากเขาก็ขยับขึ้น

มันยากเกินไปที่จะรักษาความสงบ

เขาอดไม่อยู่แล้วจริง ๆ

ดูเหมือนว่าเขาจะได้ของเจ๋ง ๆ มา

ลู่เจ๋อยกมือขวาขึ้นมา จากนั้นก็มีลมแผ่วเบาไหล่ผ่านนิ้วของเขา

ลมดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของเขา ความสามารถในการควบคุมลมนี้ดูเหมือนจะเป็นธรรมชาติมาก

เพียงแค่คิดลมก็พัดมา

แต่เขาได้เรียนรู้น้อยเกินไป ดังนั้นการควบคุมลมของเขาเลยไม่ค่อยแข็งแกร่งเท่าไหร่

ลู่เจ๋อโบกมือไปทางไลท์แบรนด์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ลมหมุนรอบไลท์แบรนด์ก่อนที่จะค่อย ๆ ยกมันขึ้น

จากนั้นลู่เจ๋อก็จับไลท์แบรนด์และลองยกโต๊ะ โต๊ะเหล็กสั่นเล็กน้อยและหยุดขยับ

นี่คือศาสตร์เทพใช่ไหม?

ลู่เจ๋อได้ทำวิจัยเกี่ยวกับศาสตร์เทพของหนานกงจิงเพราะความสนใจ ดังนั้นเขาจึงมีความเข้าใจเกี่ยวกับศาสตร์เทพ

การควบคุมธาตุ…ก็คือศาสตร์เทพจริงไหม?

“หมายความว่าตั้งแต่วันนี้ไป ฉันจะเป็นเด็กหนุ่มที่มีความสุข!”

“วิ่งไปกับสายลม!”

ลู่เจ๋อเล่นอย่างตื่นเต้น นี่คือความสามารถใหม่ของเขา ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเขาก็หยุด

ถึงเวลาบำเพ็ญต่อ!

เขาตัดสินใจว่าจะฆ่าหมาป่าเขียวอีก 2-3 ตัวในวันพรุ่งนี้ ด้วยวิธีนี้ ศาสตร์เทพของเขาจะแข็งแกร่งขึ้น!

เมื่อถึงตอนนั้น เขาก็จะมีความสุขมากขึ้นด้วย!

บำเพ็ญ! บำเพ็ญ!

ลู่เจ๋อควบคุมความตื่นเต้นของตัวเองก่อนจะหยิบลูกแก้วสีแดงที่หมาป่าเขียวดรอปออกมากิน

เมื่อเทียบกับลูกแก้วสีแดงขนาดใหญ่ที่กระต่ายตัวใหญ่ดรอป ลูกแก้วของหมาป่าเขียวมีพลังงานที่แข็งแกร่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ทันทีที่ลูกแก้วเข้าไปในปาก มันก็กลายเป็นกระแสพลังงานมหาศาลไหลผ่านร่างกายของเขา พลังงานพุ่งเข้าสู่เส้นลมปราณเหรินและตู้อย่างรุนแรง

เลือดในร่างกายของเดือดพล่าน และดูเหมือนว่าจะถูกกระตุ้นด้วยพลังงานนี้ ผิวหนังของลู่เจ๋อแดงก่ำและมีเหงื่อไหลออกมา

เส้นลมปราณที่หยาบดูเหมือนจะถูกทำให้บริสุทธิ์ด้วยผลของพลังงานนี้ พวกมันกว้างขึ้นและแข็งแรงขึ้น

ลู่เจ๋อขมวดคิ้ว ทำไมการปรับแต่งทุกครั้งต้องเจ็บปวดด้วย!

บางทีปริมาณพลังงานอาจมากเกินไป มันเป็นความรู้สึกที่อึดอัดมาก

ขณะที่การปรับแต่งร่างกายดำเนินต่อไป ใบหน้าของลู่เจ๋อก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ

ไม่ใช่ว่าไม่เจ็บ เขาแค่เจ็บจนชา

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่เจ๋อก็ลืมตาขึ้น เขาขมวดคิ้ว ลูกแก้วของหมาป่าเขียวลูกเดียวทำให้เขาปรับแต่งได้ 5%

ถ้าเขาใช้ลูกแก้วของกระต่ายตัวใหญ่ ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาเท่าไหร่

เขามองดูเวลา เพิ่งจะตี 2 สถานบันเทิงยามค่ำคืนเพิ่งจะเริ่มต้น

บำเพ็ญต่อ!

ลู่เจ๋อหยิบลูกแก้วหมาป่าเขียวออกมาอีกลูก

ด้วยลูกแก้วทีละลูก พลังของลู่เจ๋อก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อถึงเวลา 6 โมงเช้า ลู่เจ๋อก็ดูมิติเล็ก ๆ ในใจของเขา เขาใช้ลูกแก้วของหมาป่าเขียวหมดแล้ว มันมีเพียง 4 ลูกเท่านั้น…

เขาเลยหยุดฝึก

“การบำเพ็ญทำให้ฉันมีความสุข การที่ไม่สามารถบำเพ็ญได้นั้นเป็นอะไรที่เหลือทนจริง ๆ!”

ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น ลู่เจ๋อไปอาบน้ำทำความสะอาดสิ่งสกปรกทั้งหมดออกจากร่างกายตามปกติ หลังจากนั้นเขาก็ลงไปที่สนามฝึก

เขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เขาเพิ่งเรียนรู้วิธีควบคุมลม เขาแทบรอไม่ไหวที่จะทดสอบ

ริ้วลมปรากฏขึ้นบนผิวหนังของลู่เจ๋อ

จากนั้นลู่เจ๋อก็ใช้เท้าแตะพื้น ก่อนจะหายตัวไปจากจุดนั้น เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็อยู่ห่างออกไปร้อยเมตรแล้ว

นี่เร็วราวกับลมจริง ๆ!

เหมือนว่าเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของสายลม ถ้าเขาวิ่ง แม้แต่อากาศก็ยังเคลื่อนตัวไปหลบเขา แรงต้านมีน้อยมาก

ความเร็วของเขาเร็วกว่าก่อนอย่างน้อย 40%

ลู่เจ๋อยิ้มอย่างบ้าคลั่ง

“ฉัน ลู่เจ๋อ สายลมที่ไล่ตามเยาวชน!”

จากนั้นร่างของลู่เจ๋อก็หายไปและปรากฏขึ้นอีกครั้งในสนามฝึก

ดิน อากาศ และกำแพงล้วนแต่มีรอยเท้าแห่งความสุขของเขา

เมื่อเขากำลังบ้า ลู่หลี่ก็เดินเข้ามา เมื่อเธอเห็นร่างของลู่เจ๋อแวบไปแวบมาจนมึนหัว

จากนั้นเธอก็ยิ้ม “ผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว…”

สักพัก ลู่หลี่ที่เห็นว่าลู่เจ๋อยังไม่รู้ว่าเธอมาถึงแล้ว อดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มอันเป็นลายเซ็นของเธอ

เธอพูดเบา ๆ “ลู่เจ๋อ นี่พี่กำลังโชว์เทคนิคของพี่ให้ฉันดูเหรอ?”

"หืม?" ลู่เจ๋อที่จมอยู่ในโลกแห่งความสุขหยุดทันที

น้ำเสียงนี้คุ้นมาก…น้ำเสียงที่เกียจคร้านและอ่อนโยนของลู่หลี่ทำให้ลู่เจ๋อรู้สึกหนาว

ทุกครั้งที่เธอใช้น้ำเสียงที่นี้ ความเลวร้ายบางอย่างจะต้องเกิดขึ้น!

เขาได้รับความทุกข์ทรมานจากน้ำเสียงนี้มาหลายครั้งแล้ว!

เขามองลู่หลี่ก่อนจะอธิบายอย่างรวดเร็วว่า “น้องสาว หลี่ที่สดใสและน่ารักของพี่ ในฐานะพี่ชาย พี่ต้องรู้นานแล้วสิ พี่จะไม่เห็นเธอได้ยังไง”

“อย่างงั้นเหรอ...”

ลู่หลี่ถอนหายใจ

จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาและกดปุ่ม

เสียงของลู่เจ๋อดังออกมาจากโทรศัพท์ “น้องสาว หลี่ที่สดใสและน่ารักของพี่ ในฐานะพี่ชาย พี่ต้องรู้นานแล้วสิ พี่จะไม่เห็นเธอได้ยังไง”

ลู่เจ๋อ “?!”

เมื่อได้ยิน ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ เขามองลู่หลี่อย่างไม่เชื่อสายตา

ลู่หลี่รู้สึกว่ามันยังไม่พอ เธอจึงเล่นอีก 3 ครั้ง

ลู่เจ๋อที่กำลังขนลุก ร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง “หยุดดด!”

เขาอยากตาย!

-----------------------------