บทที่ 37 หลี่เหลียง: อัจฉริยะตายในมือฉัน

“หืม?”

ทุกคนตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

สู้ ไม่สอน?

ทุกคนมองลู่เจ๋อราวกับเขาเป็นพระเจ้า

“โอ้พระเจ้า นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินว่านักเรียนจะสู้กับครู”

“พวกเรามาโรงเรียนเหมือนกัน แต่ทำไมลู่เจ๋อถึงเก่งขนาดนี้?”

“บางทีเขาอาจมีติวเตอร์ลับ?”

“ฉันรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องของรูปลักษณ์ เขาดูหล่อกว่าพวกนาย” นักเรียนหญิงคนหนึ่งจ้องไปทางลู่เจ๋อและบ่นพึมพำ

“พล่ามอะไร! ฉันหล่อมาก! ไม่ใช่แค่นั้น ฉันยังยาวมาก!”

“อื้ม ๆ” สาว ๆ ส่วนใหญ่ตัดบทด้วยความรำคาญ

มีนักเรียนหญิงเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จ้องมองเขาด้วยแววตาสงสัย

บางคนสับสนนานมาก? อะไรยาวมาก? ทำไมทุกคนถึงดูเหมือนรู้? เธอจะดูโง่ไหมถ้าเธอถาม?

ลู่เจ๋อมองหลี่เหลี่ยง

พูดตามตรง หลี่เหลียงเป็นครูที่ดี ไม่ว่าจะมีรางวัลหรือไม่ เขาก็ทำหน้าที่ได้ดีและมีความรับผิดชอบต่อนักเรียนของตัวเองเสมอ

หลี่เหลียงยิ้ม “ฉันเดาว่าเธออาจไม่พบคู่ต่อสู้ในระดับนักรบป้องกันตัว อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในโรงเรียนของเรา เธออาจลองกับหลิงหวู่ระดับต่ำได้ ฉันเป็นหลิงหวู่ระดับ 6”

หลิงหวู่ระดับ 6?

ดังนั้นเหล่าหลี่แข็งแกร่งจริงหรือ?

นั่นทำให้ลู่เจ๋อมั่นใจ เขากลัวจะทุบเหล่าหลี่และทำให้เขาเสียหน้า

“ถ้างั้นโปรดชี้แนะผมด้วย” ลู่เจ๋อยิ้ม

“เฮ้ย เขายอมจริง ๆ! ทุกคนมาดู! เหล่าหลี่กำลังสู้กับพี่เจ๋อ!”

"จริง ๆ? พี่เจ๋อกำลังจะสู้กับเหล่าหลี่เหรอ”

ทุกคนมา

มันเป็นการแข่งขันที่น่าสนุก

บางคนก็หยิบกล้องออกมาเตรียมสตรีม

ขณะเดียวกัน สวี่หยาง ซูเฟิง และลีโอก็ชำเลืองมองกันและกันก่อนที่จะถอยออกมา

นักเรียนสร้างวงกลมรัศมีหนึ่งร้อยเมตรรอบทั้ง 2

หลี่เหลี่ยงมองลู่เจ๋ออย่างอ่อนโยน นี่คือนักเรียนที่ภาคภูมิใจที่สุดของเขา แม้เขาจะแสดงศักยภาพของเขาออกช้าไปหน่อย แต่บุคลิกของเขาก็สงบและถ่อมตัว

“ฉันจะจำกัดตัวเองให้เป็นหลิงหวู่ระดับ 1 เพื่อสู้กับเธอก่อน” หลี่เหลียงยิ้ม

ลู่เจ๋อไม่รู้ว่าตัวเองแข็งแกร่งแค่ไหน หลิงหวู่ระดับ 1 ไม่ใช่การเริ่มต้นที่แย่

เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า “ขอบคุณครับครู”

หลี่เหลียงยิ้มและเดินเข้ามา "ระวังตัว!"

จากนั้นบรรยากาศเชิงวิชาการของเขาก็หายไป

เขาใช้เท้าแตะพื้น ส่งร่างตัวเองกลายเป็นเส้นแสงมาปรากฏตัวต่อหน้าลู่เจ๋อทันที และฝ่ามือเขากดไปที่หน้าอกของลู่เจ๋อ

ลู่เจ๋อยิ้ม ความเร็วนี้ช้าเกินไปสำหรับเขา แต่เขาเลือกที่จะไม่หลบ เขากำหมัดขวาที่เปล่งแสงสีขาวแล้วต่อยออกไป

เขาเลือกที่จะปะทะกันแบบหมัดต่อหมัด

หลี่เหลี่ยงดูประหลาดใจ เขาไม่คิดจะให้ลูกศิษย์ของเขาต่อสู้แบบซึ่ง ๆ หน้ากับหลิงหวู่ระดับ 1

แต่เมื่อคิดว่านักเรียนของเขาได้ฆ่าเผ่าอสูรระดับ 8 ด้วยพลังของนักรบป้องกันตัวระดับ 5 อย่างไร เขาก็ไม่รู้สึกตกใจนัก

แต่ความแตกต่างระหว่างนักรบป้องกันตัวกับหลิงหวู่นั้นไม่สามารถมองข้ามได้ง่าย ๆ...

หลิงหวู่ระดับ 1 ธรรมดาสามารถเอาชนะนักรบป้องกันตัวระดับ 9 สิบคนได้อย่างง่ายดาย

ภายใต้สายตาของทุกคน หมัดและฝ่ามือปะทะกัน

เปรี้ยง!

คลื่นที่แผ่กระจายออกไปได้พัดนักเรียนที่อยู่ใกล้ปลิวออกไป มีเพียงสวี่หยางและคนอื่น ๆ เท่านั้นที่ยังทนได้

ในขณะเดียวกันหลี่เหลี่ยงก็ช็อก พลังของฝ่ามือเขาพังทลายขณะที่สัมผัสหมัดของลู่เจ๋อ

จากนั้นพลังจากหมัดก็พุ่งเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ ทำให้เขาต้องใช้พลังเต็มที่เพื่อรับมือโดยไม่รู้ตัว

สีหน้าของลู่เจ๋อเปลี่ยนไปหลังจากที่เขาทำให้ฝ่ามือของหลี่เหลี่ยงเป็นอัมพาต

เขาไม่คิดเลยวาพลังของหลิงหวู่ระดับ 1 จะอ่อนแอขนาดนี้!

นี่มันอ่อนเกินไปแล้ว!

เขาใช้พลังกายแค่ครึ่งเดียวเพื่อป้องกันตัวเองจากการสูญเสียพลังมากเกินไป แต่ความอ่อนแอของฝ่ามือนี้ทำให้เขาตกใจ

ในตอนนี้ เขาไม่สามารถถอนหมัดกลับมาได้

ลู่เจ๋อเริ่มกังวล

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาบังเอิญทำให้ครูบาดเจ็บสาหัส?

ทันใดนั้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุขึ้นจากฝ่ามือของหลี่เหลี่ยง

เชี่ย!

ลู่เจ๋อหน้าเขียว เขาไม่สามารถต้านทานพลังนี้ได้

ดังนั้นคลื่นกระแทกที่น่าตกใจมากขึ้นก็พัดออกไป สวี่หยางและคนอื่น ๆ ตกใจเกินกว่าจะขยับตัวและถูกพัดปลิว

ทุกคนสูดลมหายใจเข้าอย่างหนาวเหน็บ “หลิงหวู่ระดับ 1 น่ากลัวจริง ๆ!”

แม้จะใช้พลังเต็มที่ ลู่เจ๋อก็ไม่สามารถปิดกั้นพลังของหลิงหวู่ระดับ 6 ได้ เขาก็ถูกปลิวไปเหมือนกัน

แต่ในอากาศ เมื่อพลังของฝ่ามือกระทบกับผิวหนังของลู่เจ๋อมันก็อ่อนแอลง และเมื่อมันเข้าสู่ร่างกายของเขา มันก็ยิ่งอ่อนแอลงไปอีกเพราะกล้ามเนื้อ เมื่อมันไปถึงกระดูกและอวัยวะภายในของเขา มันก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเขาได้มากนัก

อืม แต่ก็ยังเจ็บมาก

ลู่เจ๋อหมุนติ้วในอากาศและตกลงบนพื้น

ขณะเดียวกัน หัวใจของหลี่เหลี่ยงก็หยุดเต้นไป 2 วิ

นั่นคือการโจมตีด้วยพลังของหลิงหวู่ระดับ 6

ไม่ว่าลู่เจ๋อจะแข็งแกร่งแค่ไหน การบาดเจ็บสาหัสก็เป็นผลลัพธ์ที่ถือว่าดีที่สุดแล้ว!

แม้ว่าอาการบาดเจ็บสาหัสจะเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด แต่ลู่เจ๋อคงไม่สามารถทำผลงานที่ดีในการสอบได้ มันอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น

เขา ลี่เหลียง บังเอิญทำลายอัจฉริยะ

บางทีอัจฉริยะคนนี้อาจจะหายไป…

หลี่เหลียงกังวลมาก

ความกังวลนี้ดำเนินไปเป็นเวลา 3 วิจนกระทั่งเขาเห็นลู่เจ๋อตกลงบนพื้นและไม่เป็นไร

หลี่เหลี่ยง “???”

-----------------------------