บทที่ 24 ฉันเป็นที่ 1 ทุกครั้ง…เชี่ย!

หลานจ้านเป็นเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลหล่อเหลา ริมฝีปากของเขายกขึ้นนิด ๆ และมีท่าทางภาคภูมิใจ หลินฮวนเป็นเด็กสาวผมทองที่เงียบและเหมือนเด็กเรียนมาก

ทันทีที่เขาออกจากพ็อด VR หลานจ้านก็เห็นหลินฮวนออกมาพร้อมกัน เขายิ้มให้เธอ “หลินฮวน เธอแพ้อีกแล้ว ฉันจบระดับ 6 และสร้างความเสียหายได้ถึง 40%”

หลินฮวนมองหลานจ้านและอันดับข้างบน ดวงตาของเธอดูตกใจเล็กน้อย “แล้วไง”

“ฮ่าฮ่า การอยู่ที่สูง…ช่างเหงาจริง ๆ” หลานจ้านหัวเราะ มือของเขาไพล่หลัง จากนั้นมองขึ้นไปที่เพดานและถอนหายใจ

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

นักเรียนคนอื่น ๆ ได้ยินเขาพูดก็อดหัวเราะไม่ได้

หลานจ้านมองนักเรียนที่หัวเราะอย่างงุนงงแล้วขมวดคิ้ว “หัวเราะอะไรกัน?”

“พี่จ้าน ดู…” หนึ่งในนั้นชี้ไปที่บอร์ดจัดอันดับด้วยสีหน้าแปลก ๆ

หลานจ้านเลิกคิ้ว “มีอะไรให้ดู? ฉันเป็นที่ 1 ทุกครั้ง…เชี่ย!”

เขาถูกตบหน้าอย่างรวดเร็ว!

ชื่อแรกไม่ใช่เขา แต่เป็นคนที่ไม่รู้จักที่ชื่อลู่เจ๋อ ผลลัพธ์คือเขาผ่านระดับ 6…

หลานจ้านสับสน…ไม่ถูก!

คนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนจะยืนอยู่เหนือเขาได้ยังไง!

สีหน้าของหลานจ้านมืดครึ้ม “ใครคือลู่เจ๋อ?”

นักเรียนที่อยู่ข้าง ๆ ชี้ไปที่ลู่เจ๋อซึ่งกำลังคุยเรื่องเทคนิคการต่อสู้กับสวี่หยาง ลีโอ และซูเฟิงอย่างมีความสุข “คนที่หล่อที่สุดตรงนั้น”

หลินฮวนมองหลานจ้านที่เย็นชาและสงสัย แล้วมองลู่เจ๋อซึ่งกำลังพูดคุยอย่างมีความสุขและไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

หลินฮวนก็รู้สึกสนใจ เธอสงสัยว่าลู่เจ๋อคนนี้มีพลังมากขนาดนั้นจริงหรือ

ส่วนหลานจ้าน เขาตาเป็นประกาย และคิดว่าเขาควรไปทดสอบลู่เจ๋อดีไหม

ครูใหญ่เหลือบมองนักเรียน เมื่อพบว่าทุกคนออกมากันหมดแล้ว เขาก็ยิ้มและพูดว่า “โอเค ผลออกมาแล้ว และครูเชื่อว่าทุกคนได้เห็นแล้ว ครั้งนี้ผลงานของทุกคนค่อนข้างดี ดูเหมือนว่าทุกคนจะทำงานหนักมาก พวกเธอคือความภาคภูมิใจของโรงเรียนเรา”

จากนั้นเขาก็หยุดชั่วขณะก่อนจะพูดต่อ “แต่มีเมล็ดพันธุ์เพียง 20 คน ดังนั้นเราจะเลือก 20 อันดับแรก แต่ก่อนหน้านั้น ครูต้องแสดงความยินดีเป็นพิเศษกับลู่เจ๋อ เขาเป็นแค่นักรบป้องกันตัวระดับ 5 แต่ผ่านระดับ 6 ได้ ซึ่งเป็นผลสำเร็จจากการทำงานหนักของเขา ครูหวังว่านักเรียนทุกคนจะเก่งขึ้นจากการทำงานหนักเช่นกัน”

ลู่เจ๋อพูดไม่ออกเมื่อครูใหญ่ล้างสมองนักเรียนขณะประกาศผลการแข่งขัน

นี้กำลังดึงความเกลียดชังมาที่เขาชัด ๆ

“ยังไรก็ตาม เพื่อให้เมล็ดพันธุ์ทั้ง 20 คนได้อันดับที่ดีในการสอบปลายภาค พวกครูจึงได้ปรึกษากันและมอบรางวัลให้กับนักเรียนที่ทำผลงานได้ดี! ที่ 4-20 ทุกคนจะได้รับเซรุ่มการฝึกฝนระดับ 1 หนึ่งขวด ที่ 2-3 จะได้รับเซรุ่มการฝึกฝนระดับ 2 และสุดท้าย ที่ 1 จะได้รับเซรุ่มการฝึกฝนระดับ 3! นอกจากนี้ ทุกคนสามารถไปที่ห้องสมุดและเลือกเทคนิคท่าเท้าและเทคนิคโจมตีได้!”

ทันใดนั้นนักเรียนที่เพิ่งชื่นชมลู่เจ๋อก็อิจฉาเขาทันที

เซรุ่มการฝึกฝนระดับ 3 นั้นเหนือกว่ารางวัลอื่น ๆ อย่างขาดลอย

หลานจ้านตาเขียว เขายกมือขึ้นก่อนจะพูดว่า “ครูใหญ่ครับ ผมอยากรู้จริงๆ ว่าลู่เจ๋อผ่านระดับ 6 ได้ยังไงในฐานะนักรบป้องกันตัวระดับ 5 ผมหวังว่าจะได้ลองสู้กับเขาสักครั้ง”

“หลานจ้าน หยุด” ครูประจำชั้นของหลานจ้านขมวดคิ้ว

พวกเขาเห็นพลังของลู่เจ๋อแล้ว เขาสามารถรับหมัดจริงจังของหนานกงจิงได้โดยไม่ตาย นี่ไม่ใช่คนที่หลานจ้านสามารถท้าทายได้

หลานจ้านยิ้ม “ครูคริส ครูเข้าใจผิดแล้ว ผมแค่อยากลองสู้กับเขาเท่านั้น ครูพูดเองไม่ใช่เหรอครับว่าในฐานะนักรบ เราต้องมีใจที่ไม่ยอมแพ้เมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง?”

มุมปากของคริสกระตุก

เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าหลานจ้านคิดอะไรอยู่? ถ้าหลานจ้านชนะ เขาสามารถใช้สิ่งนี้เพื่อขอเซรุ่มการฝึกฝนระดับ 3 และให้ลู่เจ๋อใช้เซรุ่มการฝึกฝนระดับ 2 แทนเขา แต่หากหลานจ้านแพ้ มันจะไม่ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อเขาเลย

แต่เขาไม่มีเหตุผลที่จะตำหนิเขา

เมื่อเห็นว่าครูใหญ่แค่ยิ้ม ๆ และไม่คัดค้าน หลานจ้านก็ยกยิ้มและพูดกับลู่เจ๋อว่า “ลู่เจ๋อ ฉันไม่คิดเลยว่านายจะแข็งแกร่งขนาดนี้ นายอยากลองสู้กับฉันดูไหม”

ลู่เจ๋อรู้สึกหมดหนทาง เขายอดเยี่ยมเกินไป เป็นธรรมดาที่คนอื่นจะไม่มีความสุข แน่นอน เหตุผลที่สำคัญที่สุดน่าจะเป็นเพราะเซรุ่มการฝึกฝนระดับ 3

เขาแตะจมูกและพูดว่า “ดูเหมือนว่านายจะอยากได้เซรุ่มการฝึกฝนระดับ 3 มาก”

รอยยิ้มของหลานจ้านหยุดชะงัก “ฮ่าฮ่า…ครูใหญ่เป็นผู้มอบรางวัล ฉันจะกล้าออกความเห็นได้ยังไง ฉันแค่อยากรู้เกี่ยวกับพลังของนาย”

ลู่เจ๋อยิ้ม “ถ้าฉันแพ้ ฉันจะให้เซรุ่มการฝึกฝนระดับ 3 กับนายแล้วกัน”

เมื่อได้ยินนักเรียนทุกคนก็ตกตะลึง สมองของหมอนี่หายไปแล้วรึเปล่า?

หลานจ้านตาเป็นประกาย เขาบังคับตัวเองให้ทำหน้านิ่งแล้วพูดว่า “ฉันจะรับได้ยังไง? แม้ว่าพลังของนายจะอ่อนแอกว่าฉัน แต่ศักยภาพของนายก็ยิ่งใหญ่กว่า การมอบให้นายเป็นทางเลือกที่เหมาะสมแล้ว”

ลู่เจ๋อถอนหายใจ “ถ้าฉันแพ้ ฉันก็แพ้ นายได้มันไป แต่ถ้านายแพ้…”

ลู่เจ๋อหยุดชั่วคราว หลานจ้านจึงถามอย่างระมัดระวังเล็กน้อย “แพ้แล้วยังไง”

ลู่เจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแสดงรอยยิ้มเป็นมิตร “ฉันไม่ขออะไรจากนาย ยังไงเราก็เป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนกัน แต่ถ้านายแพ้ แสดงว่านายอ่อนแอกว่าฉัน ทุกครั้งที่นายเห็นฉัน นายต้องคำนับฉัน นี่ไม่มากเกินไปใช่ไหม”

"นี่นาย…!" สีหน้าของหลานจ้านเปลี่ยนไป

“ฉันจะให้เซรุ่มการฝึกฝนระดับ 3 กับนาย แล้วฉันก็ไม่ได้ต้องการอะไรจากนายเลยด้วยซ้ำ แค่ให้นายยอมรับความจริง ฉันคิดว่านายได้มากกว่าเสียนะ” ลู่เจ๋อขัดจังหวะ “แล้วนายยังต้องการสู้รึเปล่า? ถ้าไม่ก็ไม่เป็นไร”

สีหน้าของหลานจ้านเปลี่ยนไป ด้วยความภาคภูมิใจของเขา มันยากที่เขาจะก้มหัวให้ใครสักคนทุกครั้งที่เขาพบคน ๆ นั้น

แต่เขาไม่ต้องการทิ้งเซรุ่มการฝึกฝนระดับ 3 ตอนนี้เขากำลังลังเล

“ไม่เป็นไร ไม่สู้ก็…” ลู่เจ๋อส่ายหัว

เขาไม่ใช่ปีศาจ เขาคิดว่าเขาเป็นคนค่อนข้างดี

"เดี๋ยว! ฉันจะสู้!" หลานจ้านพูด

หลานจ้านไม่เชื่อว่านักรบป้องกันตัวระดับ 5 จะแข็งแกร่งกว่าเขา บางทีลู่เจ๋ออาจมีดวงในการสุ่มเลือกคู่ต่อสู้

เซรุ่มการฝึกฝนระดับ 3 ไม่ได้ปรากฏขึ้นบ่อยนัก

ความโลภอาจทำให้ผู้คนสูญเสียความคิดพื้นฐานในการตัดสิน หลานจ้านวางความหวังไว้กับความน่าจะเป็น

-----------------------------