บทที่ 23 แก่ไปหน่อย

“ฮ่าฮ่า นี่ไม่ใช่ฉัน มันเป็นแค่สำเนาที่สร้างขึ้นจากจิตวิญญาณของฉัน เหมือนกับโคลนนิ่ง” หนานกงจิงเห็นความสับสนของลู่เจ๋อเลยอธิบาย

“เอาล่ะ ในเมื่อคอมพิวเตอร์เลือกฉันเป็นศัตรูของนาย แสดงว่านายแข็งแกร่งมาก อย่างน้อยนายก็มีศักยภาพ ให้ฉันเห็นพลังของนาย”

หนานกงจิงไม่เสียเวลา ร่างเล็กของเธอระเบิดแสงสีขาวอันทรงพลังขณะที่เธอพุ่งเข้าใส่ลู่เจ๋อ

ลู่เจ๋อสงบ ในเมื่อเขาไม่สามารถเอาชนะเธอในด้านความเร็วและพลัง เขาจึงต้องเอาชนะเธอด้วยประสบการณ์

ทันทีที่หนานกงจิงพุ่งเข้าใส่ลู่เจ๋อ ลู่เจ๋อก็หันไปด้านข้างราวกับว่าทำนายการโจมตีของเธอได้และหลบมัน ในเวลาเดียวกัน เขาก็ชกหมัดขวาไปที่เอวของเธอ

“ฮิฮิ…นายแก่ ระดับการฝึกฝนก็ต่ำ แต่ประสาทสัมผัสการต่อสู้ของนายไม่เลว” หนานกงจิงยิ้มขณะที่เธอยกมือเล็ก ๆ ของเธอขึ้นหยุดการโจมตีของลู่เจ๋อ เมื่อเธอต้องการจับมือเขาและสวนกลับ ลู่เจ๋อก็ถอยกลับไปหลายเมตร

“แก่…แก่เหรอ!” ลู่เจ๋อหน้าเขียวเมื่อได้ยินคำนี้ “ฉันอายุแค่ 18 เองนะ! ฉันเหมือนดวงอาทิตย์ตอน 8 โมงเช้า ฉันแก่ตรงไหน!”

“แต่ฉันอายุ 12” หนานกงจิงแอ่นอกแบน ๆ ของเธอแล้วยิ้ม “นายแก่กว่าฉัน 6 ปี แก่กว่าฉันถึงหนึ่งในสาม นี่ไม่เรียกว่าแก่เหรอ?”

ลู่เจ๋อ “…”

มุมปากของลู่เจ๋อกระตุก ผู้หญิงคนนี้พูดถูก

หนานกงจิงมองไปที่ท่าทางไร้จิตวิญญาณของลู่เจ๋อและโบกมือ "ไม่เป็นไร นายไม่ได้แย่ขนาดนั้น เราทั้งคู่เป็นนักรบป้องกันตัวระดับ 5 แต่นายสามารถหลบการโจมตีปกติของฉันได้ นายเป็นอัจฉริยะอยู่แล้ว”

“…การโจมตีปกติ?” ลู่เจ๋อหรี่ตาลง

ผู้คนที่ดูถ่ายทอดสดต่างพากันตื่นตระหนก การโจมตีเมื่อกี้เป็นเพียงการโจมตีปกติ? นักรบป้องกันตัวระดับ 9 อาจรับไม่ได้ด้วยซ้ำ

ที่สำคัญที่สุด พวกเขาอายุเท่ากันกับลู่เจ๋อ นี่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาแก่กันหมดเหรอ!

เชี่ย!

มีเพียงครูเท่านั้นที่รู้ว่าหนานกงจิงไม่ได้บลัฟ เธอไม่ได้ต่อสู้อย่างจริงจังเลยด้วยซ้ำ

“อยากเห็นหมัดจริงจังของฉันไหม” หนานกงจิงเท้าเอวขณะที่เธอยกนิ้วโป้งให้ลู่เจ๋อและยิ้มอย่างมีความสุข

ดวงตาของลู่เจ๋อจดจ่อ เขาพยักหน้า “ให้ฉันดู!”

เขาต้องการเห็นความแตกต่างระหว่างเขากับอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์มนุษย์!

“ฮิฮิ ระวังตัวไว้ให้ดี!” หนานกงจิงหัวเราะและขยับตัว “หมัดระเบิดเลเวลหนึ่ง”

ก่อนที่หมัดจะออกมา รูม่านตาของลู่เจ๋อก็ขยาย เขาขนลุกซู่ กล้ามเนื้อหดเกร็ง และเหงื่อก็เปียกแผ่นหลัง

เขาคุ้นเคยกับความรู้สึกนี้มาก

มันเป็นความรู้สึกของการเผชิญหน้ากับความตาย

เปรี้ยง!

หมัดน้อยบินออกมาโดยที่ไม่มีพลังจิตแฝงอยู่ มันเป็นพลังกายภาพล้วน ๆ แต่ก็ยังฉีกอากาศ สร้างร่องลึกขึ้นบนพื้นด้วยแรงหมัดเท่านั้น

ทั้งเวทีดังกึกก้อง

เขาไม่สามารถหลบมันได้

ลู่เจ๋อมองกำปั้นที่ใกล้เข้ามาและทำได้เพียงกัดฟัน ปิดกั้นหน้าอกด้วยแขน 2 ข้าง

ทันทีที่แรงหมัดปะทะแขนของเขา พลังที่น่ากลัวอย่างยิ่งก็พุ่งเข้าสู่ร่างกาย เขาไม่สามารถปิดกั้นได้เลย

เสียงกระดูกแตกดังขึ้น ลู่เจ๋อบินข้ามอากาศและลงจอดห่างออกไปนับสิบเมตร

“หืม! นายยังไม่ตายจากหมัดจริงจังของฉันเหรอ…บางทีเราอาจจะได้พบกันในอนาคต?” เสียงของหนานกงจิงดังขึ้น

“นายผ่านระดับนี้แล้ว” หนานกงจิงเดินไปหาลู่เจ๋อและก้มลง ใช้นิ้วจิ้มใบหน้าของเขา “มีคนไม่มากในระดับนักรบป้องกันตัวที่สามารถรับหมัดจริงจังของฉันโดยที่ไม่ตายได้”

ลู่เจ๋อยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ยังอ่อนไปนิดนะ”

หนานกงจิ่งได้ยินก็นิ่งไป แต่ไม่ช้าเธอก็ฟื้นและยิ้ม “ใช่ ยังอ่อนไปนิด พลังแบบนี้ไม่สามารถทำอะไรเพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้”

“ทำเพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์?” ลู่เจ๋อรู้สึกสับสน

เขาไม่เคยคิดเกี่ยวกับมันเลย เพราะมันไกลเกินไปสำหรับเขา

แต่จักรวาลนั้นวุ่นวาย คนอย่างหนานกงจิงจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง และปกป้องเผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งหมดใช่ไหม?

เขาไม่คิดเลยว่าเด็กหญิงอายุ 12 ปีจะมีอุดมคติเช่นนี้จริง ๆ…

เขาแพ้

“เอาล่ะ เมื่อเห็นว่านายไม่สามารถต่อสู้ได้อีกต่อไป นายจบระดับ 6 เมื่ออายุ 18 ปี นี่ถือว่าปานกลาง แต่ก็ไม่ได้แย่เกินไป! ฉันจะไปแล้ว และคอมพิวเตอร์จะส่งนายออกไปในไม่ช้า”

ไม่นานหลังจากที่หนานกงจิงพูด ร่างกายของเธอก็ค่อย ๆ หายไป

ขณะเดียวกัน ดวงตาของลู่เจ๋อก็เบลอเมื่อเขากลับมาสู่ความจริง

หนานกงจิงงั้นเหรอ?

ลู่เจ๋อรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นมาก แต่เขาจำไม่ได้ว่าเคยได้ยินที่ไหน

อย่างไรก็ตาม ความอวดดีเนื่องจากความก้าวหน้าอย่างรวดเร็วของเขาถูกหมัดเล็ก ๆ นั่นบดขยี้ เขาควรจะขอบคุณเธอสำหรับสิ่งนี้จริง ๆ

ครั้งหน้าเขาอยากจะสู้กับตัวจริงของเธอ!

ลู่เจ๋อถอนหายใจและออกจากพ็อด VR

ห้องเรียนเสมือนนั้นเงียบมาก ทุกคนมองลู่เจ๋อแปลก ๆ

ลู่เจ๋อมองทุกคนอย่างงง ๆ ทำไมพวกเขาถึงมองแบบนั้น?

ในที่สุดคนพวกนี้ก็มองเห็นความหล่อที่ซ่อนอยู่ของเขาเหรอ?

จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีผู้หญิงมาสารภาพรักเขา? เขาจะทำยังไง?

“ยินดีด้วยลู่เจ๋อ” ซูเฟิง ลีโอ และสวี่หยางเดินเข้ามาหาลู่เจ๋อ เป็นซูเฟิงที่พูดด้วยใบหน้าแดง ๆ

"ยินดี? ยินดีกับอะไร” ลู่เจ๋อถาม

“ขอแสดงความยินดีที่ผ่านระดับ 6 นายน่าจะเป็นอันดับหนึ่ง” ซูเฟิงชี้ไปที่หน้าจอแสดงอันดับ ตอนนี้ชื่อของลู่เจ๋อเป็นอันดับหนึ่ง

อันดับที่ 2 สร้างความเสียหายได้เพียง 30% ที่ระดับ 5 ความแตกต่างนั้นใหญ่มาก

แต่สองนักรบป้องกันตัวระดับ 9 หลานจ้านและหลินฮวนยังไม่ออกมา ผลลัพธ์ยังไม่แน่นอน

"ขอบคุณ" ลู่เจ๋อยิ้ม

“อืมม…” ซูเฟิงลังเล

ลู่เจ๋อสับสน ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อเขายิ้ม "มีอะไรเหรอ? เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ฉันจะช่วยเธอเท่าที่ทำได้”

“ไม่มีอะไร…โชคดีในการสอบปลายภาคนะ!” พูดแล้วเธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“อืม!” ลู่เจ๋อพยักหน้า

สวี่หยางมองทั้งสองแปลก ๆ และยิ้มอย่างขมขื่น “ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่านายเป็นคู่ต่อสู้ของฉัน แต่ดูเหมือนว่าฉันจะประเมินตัวเองสูงเกินไป”

ลีโอเกาหัว “ถึงจะแข่งกันด้วยพลังเพียว ๆ ฉันก็เอาชนะลู่เจ๋อไม่ได้...”

จากนั้นทั้ง 4 ก็เริ่มคุยกันถึงปัญหาบางอย่างเกี่ยวกับเทคนิคการต่อสู้ ลู่เจ๋อไม่ได้ปิดบังอะไรจากพวกเขาและสอนพวกเขาทีละน้อย ทำให้ทั้ง 3 คนตื่นเต้นมาก หากพวกเขาย่อยความรู้ทั้งหมดนี้ พลังของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นอีกระดับ

ในที่สุดหลานจ้านและหลินฮวนก็ออกมา

-----------------------------