บทที่ 25 เห็นเขาเป็นคนยังไงเนี่ย!

เมื่อเห็นว่าทั้งสองตกลงกันแล้ว ครูใหญ่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นก็เริ่มกันเลย”

เนื่องจากครูใหญ่เห็นด้วย ครูที่เหลือก็ไม่คัดค้าน ทั้งสองเข้าสู่โลกเสมือน

นักเรียนข้างนอกพูดคุยกัน

“เฮ้ นายคิดว่าใครจะชนะ”

“…จำเป็นต้องพูดด้วยเหรอ?”

"…จริง"

นักเรียนที่ออกมาจากโลกเสมือนทีหลังฟังอย่างอึ้ง ๆ ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่พวกเขาไม่รู้

ในโลกเสมือน หลานจ้านยกริมฝีปากขึ้นและพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ลู่เจ๋อ แม้ว่าฉันจะเป็นนักรบป้องกันตัวระดับ 9 และนายเป็นระดับ 5 แต่สิงโตยังใช้พลังเต็มเมื่อจับกระต่าย ฉันจะไม่ออมมือ!”

ลู่เจ๋อพยักหน้า “พยายามทำให้ดีที่สุด! ฉันเชื่อในตัวนาย!”

มุมปากของหลานจ้านกระตุก…

จากนั้นสีหน้าของเขาก็เข้มขึ้น “นายคิดว่านายแข็งแกร่งกว่าฉันจริง ๆ เพราะนายจบระดับ 6 รึเปล่า”

จากนั้นขาของเขาก็เตะพื้น ใช้เทคนิคท่าเท้า ขยับร่างไปทางซ้ายและขวา มุ่งหน้าเข้าหาลู่เจ๋อด้วยความเร็วสูง

เมื่อเขาวิ่งเข้ามา เขาก็เร่งความเร็วขึ้น และปรากฏตัวขึ้นข้างลู่เจ๋อก่อนจะตะโกนว่า "หมัดทลายภูผา!"

ขณะที่หลานจ้านต่อยออกไป ลู่เจ๋อก็ถอยหลังช้า ๆ หลบหมัดของหลานจ้าน เขายกมือซ้ายขึ้นแตะแขนของหลานจ้าน

ทันใดนั้น แขนของหลานจ้านก็ร่วงลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

จากนั้นลู่เจ๋อก็ชกหมัดขวาต่อยหน้าอกของหลานจ้าน พลังมหาศาลส่งร่างของหลานจ้านบินขึ้นไปในอากาศ หมุนติ๋ว 3 ครั้งก่อนที่ใบหน้าของเขาจะปักพื้นอย่างแรง

แล้วร่างของหลานจ้านก็ค่อย ๆ หายไป

เขาตายทันที

เมื่อเผชิญหน้ากับลู่เจ๋อซึ่งมีเทคนิคหมัดพื้นฐานและเทคนิคท่าเท้าพื้นฐานที่สมบูรณ์แบบ การโจมตีแฟนซีไร้ประโยชน์และเต็มไปด้วยจุดอ่อน

ที่จริงหลานจ้านสามารถประมือกับเขาได้ 2-3 หมัด แต่เขากลับใช้เทคนิคการต่อสู้ที่เขาไม่เชี่ยวชาญเพื่อเห็นแก่พลังโจมตีที่มากขึ้น ทำให้เกิดช่องโหว่มากมายจนลู่เจ๋อรู้สึกอายแทน

ครูใหญ่พยักหน้าแล้วยิ้มอย่างพอใจ นอกจากคริสแล้ว ครูคนอื่นยังยกย่องเขาด้วย “ลู่เจ๋อคนนี้ค่อนข้างแข็งแกร่ง เขาสามารถแบกชื่อของโรงเรียนเราในวันสอบได้”

นักเรียนมองหน้ากัน พวกเขาคิดว่าลู่เจ๋อแข็งแกร่งกว่าหลานจ้านเล็กน้อย แต่พวกเขาไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นการฆ่าทันที

อันดับ 1 เปลี่ยนไปแล้ว

เมื่อหลานจ้านออกจากพ็อด VR ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือก เขารับการโจมตีนั้นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาแพ้ยังไง

เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างกะทันหัน เขาหมุนติ๋วขึ้นไปบนฟ้า จากนั้นเขาก็ไม่รู้อะไรแล้ว

ตอนนั้นเอง ลู่เจ๋อก็เดินเข้ามาและยิ้มให้หลานจ้านที่กำลังหน้าซีด "ฉันชนะ"

ร่างกายของหลานจ้านแข็งทื่อ เขากัดฟันและโค้งคำนับลู่เจ๋อ

ลู่เจ๋อพูดยิ้ม ๆ ว่า “ไม่เป็นไร นายไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ พวกเรากำลังจะเรียนจบแล้ว”

ดวงตาของหลานจ้านเป็นประกาย เขาจ้องไปที่ลู่เจ๋ออย่างเย็นชา “นักรบทำตามที่พูดเสมอ ในการสอบ ฉันจะแซงหน้านายให้ได้!”

ลู่เจ๋องงแต่ก็พยักหน้า “งั้นก็ขอให้โชคดี! ฉันเชื่อในตัวนายนะ!”

“…”

โกรธมาก!

เมื่อเห็นว่าลู่เจ๋อไม่สนใจเขาเลย มุมปากของหลานจ้านก็กระตุก ผู้ชายคนนี้ไม่ได้คิดว่าเขาเป็นคู่ต่อสู้เลย

ครูใหญ่ยิ้ม “โอเค หลานจ้านทำงานหนักต่อไป ลู่เจ๋อก็อย่าหยิ่ง ตอนนี้เราจะเริ่มแจกรางวัลกัน”

จากนั้นเขาก็นำเซรุ่มการฝึกฝนออกจากแหวนเก็บของของเขา และมอบให้กับนักเรียน 20 อันดับแรก

หลี่เหลียงหน้าบานแฉ่ง นอกจากลีโอที่โชคไม่ดียังมีนักเรียน 3 คนจากห้องเขาที่เข้าสู่ 20 อันดับแรก

และหนึ่งในนั้นได้อันดับ 1

“นอกจากนี้นักเรียนแต่ละคน ยังสามารถเลือกเทคนิคท่าเท้าและเทคนิคการโจมตีของนักรบป้องกันตัวได้” ครูใหญ่กล่าว

จากนั้นเขาก็มองไปที่ลู่เจ๋อ “แต่ลู่เจ๋อคงไม่ต้องการมัน เทคนิคการต่อสู้ของนักรบป้องกันตัวไม่มีความแตกต่างหลังจากที่เทคนิคการต่อสู้พื้นฐานของเธอสมบูรณ์แบบ ครูเชื่อว่าเธอเข้าใจ”

ลู่เจ๋อพยักหน้า

เทคนิคการต่อสู้ของนักรบป้องกันตัวทั้งหมดมุ่งไปยังเป้าหมายเดียวกัน คือวิธีการใช้พลังของร่างกาย จุดเริ่มต้นอาจแตกต่าง แต่ทุกอย่างจบเหมือนกัน

“แต่ถ้าเธอสามารถไปถึงสภาวะหลิงหวู่ก่อนการสอบปลายภาค ครูสามารถให้เทคนิคการต่อสู้ของหลิงหวู่กับเธอได้”

ลู่เจ๋อหรี่ตาลง เทคนิคการต่อสู้ของหลิงหวู่ยังรวมถึงวิธีใช้พลังวิญญาณ นี่คือสิ่งที่เขาต้องการ

เขาพยักหน้า “ผมจะพยายาม”

ครูใหญ่เผยรอยยิ้มลึกลับ “ไป หากเธอได้รับเลือกจากมหาวิทยาลัยสหพันธ์จริง ๆ การแต่งงานกับไป๋ฟู่เหม่ย* และการไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตก็ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป”

(TL: 白富美 bái fù měi / ไป๋ ฟู่ เหม่ย คือผู้หญิงสวย ขาว หุ่นเพรียว อายุน้อย หน้าตาน่ารัก พูดจาไพเราะอ่อนหวาน หนุ่ม ๆ เห็นเป็นอันตกหลุมรัก)

ลู่เจ๋ออึ้ง ครูใหญ่คนนี้น่ากลัวมาก!

เขาใช้สาวงามมายั่วเขา!

เห็นเขาเป็นคนยังไงเนี่ย!

อีกอย่าง ทำไมครูใหญ่ท่านนี้ยิ้มมีเลศนัยให้เขาด้วย?

เขาเริ่มขนลุก

ลู่เจ๋อยิ้มแห้ง ๆ “ผมรู้ ผมจะพยายามครับ”

ครูใหญ่พยักหน้า “เอาล่ะ การแข่งขันคัดเลือกเมล็ดพันธุ์จบลงแล้ว ทุกคน ทำงานหนักต่อไป”

จากนั้นครูใหญ่ก็ออกจากห้องเรียนเสมือน นักเรียนก็กลับไปที่ห้องเรียนของตนกับครูของพวกเขา

คนในห้องเรียนลุกขึ้นอย่างสนุกสนาน

“ยินดีต้อนรับฮีโร่ของห้องเรา!”

“พี่เจ๋อ!!”

“พี่เจ๋อ ขอกอดขาพี่หน่อยได้ไหม”

ทันทีที่ลู่เจ๋อและคนอื่น ๆ กลับมา ทุกคนก็ต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่น โดยเฉพาะลู่เจ๋อ เขาถูกเพื่อน ๆ รุมล้อมทันที

ว่าแต่ ไอ้สารเลวตัวไหนพยายามจะซุ่มโจมตีร่างศักดิ์สิทธิ์ของเขา!

กางเกงเขาแทบหลุด!

สวี่หยางถูกล้อมด้วยเพื่อนที่เขาสนิทด้วย ซูเฟิงมีผู้ชายคนหนึ่งพยายามจะกระโดดใส่เธอ แต่ถูกกลุ่มสาว ๆ ทุบตีทันที หมอนั่นเลยวิ่งมาร้องไห้ข้าง ๆ ลู่เจ๋อ

ลู่เจ๋องง แกถูกผู้หญิงตีเลยวิ่งมาหาฉัน? อะไรวะเนี่ย!

ลีโอที่รู้สึกท้อแท้เพราะไม่ติด 20 อันดับแรกก็กลับมายิ้มอีกครั้งภายใต้ความอบอุ่นของทุกคน

ห้องเรียนเต็มไปด้วยความสุข

หลี่เหลียงไม่ได้หยุดพวกเขา เขายิ้ม 3 เมล็ดพันธุ์หมายถึงชื่อเสียงและรางวัล!

ถ้าเขาไม่จำเป็นต้องรักษาภาพลักษณ์ของครู เขาก็จะเต้นไปรอบ ๆ เหมือนพวกนักเรียนด้วย

ในที่สุดฉากนี้ก็คลี่คลายลงเมื่อโรงเรียนเลิก

-----------------------------