บทที่ 18.2: ราชาแห่งความตาย แอสทรา

บทที่ 18.2: ราชาแห่งความตาย แอสทรา

ใช่แล้ว มันมีเรื่องนั้นอยู่

เดย์ฟอนไม่ใช่เหรอที่เอาร่างของนักรบไปก่อนจะหนีออกจากขบวน เพราะคิดว่าอาจจะมีใครบางคนที่ต้องการมัน?

ตอนนั้นฉันก็คิดว่า มีอยู่คนเดียวที่น่าจะต้องการร่างศพ นั่นก็คือราชาแห่งความตายและดูเหมือนว่าที่คิดไว้จะถูกต้อง

ก็แน่ล่ะ ถ้าเป็นร่างของยอดนักรบแบบนั้น มันก็คงมีค่าพอให้ใครบางคนอยากได้อยู่

เวทวิญญาณที่ควบคุมผู้ตายด้วยการชุบชีวิตพวกเขาขึ้นมาอีกครั้ง

ราชาแห่งความตายคือจอมเวทเนโครแมนเซอร์ผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งทวีป ไม่มีใครเทียบได้แม้แต่คนเดียว

เขาเป็นศัตรูที่น่ากลัวในเกมเลยล่ะ

ในหมู่ลอร์ดแห่งคัลเดอริค มีเพียงสองคนเท่านั้นที่มีกองทัพส่วนตัวขนาดใหญ่ที่แยกออกจากกองกำลังของจอมราชัน และสองคนนั้นก็คือ ราชาแห่งความตาย กับจักรพรรดินีแห่งทะเลดำ

กองทัพศพที่ราชาแห่งความตายนำทัพเองนั้น ใหญ่พอจะเรียกได้ว่าเป็นกองทัพหนึ่งคนได้เลย

แต่...ทำไมเขาถึงต้องมาที่นี่เพราะเรื่องนั้น?

ก็ในเมื่อเดย์ฟอนมีร่างของนักรบอยู่แล้ว เขาจะมาที่นี่เพื่อเอามันไปจากฉันทำไม?

ฉันสงสัยอยู่ แต่คำพูดถัดไปของเขาก็เป็นคำตอบสำหรับคำถามนั้นแล้ว

“ในเมื่อเจ้าคือคนที่สังหารนักรบลง สิทธิ์ในร่างของเขาก็ถือว่าเป็นของเจ้า ดังนั้น ข้าจึงมาเพื่อขออนุญาตในการรับมันไป”

“…”

อ้อ ใช่สิ เรื่องความเป็นเจ้าของ…

ลองคิดดูดี ๆ เดย์ฟอนเองก็เคยบอกว่าร่างของนักรบเป็นของฉัน

แสดงว่าราชาแห่งความตายถึงกับต้องมาหาฉันด้วยตัวเอง เพราะต้องการเข้าครอบครองสิทธิ์เหนือร่างนั้น

แต่ความจริงแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องมาถึงตัวฉันเพื่อขออนุญาตเลยด้วยซ้ำ

ถึงเขาไม่ถาม ฉันเองก็คงไม่คิดอะไรอยู่ดี

แต่มองจากมุมมองของราชาแห่งความตาย บางทีเขาอาจคิดว่าควรถามไว้ก่อน เผื่อในอนาคตฉันจะมาเรียกร้องอะไรทีหลัง

...แต่ถึงอย่างนั้น การที่เขาลงทุนมาถึงที่นี่แล้วเอ่ยขออนุญาตแบบนี้ มันก็ชวนให้รู้สึกว่าเปลืองแรงเกินไปหน่อย

ระหว่างที่ฉันกำลังจ้องเขาอยู่นั้น ราชาแห่งความตายก็พูดต่อ

“ข้าจะจ่ายค่าตอบแทนที่เหมาะสมให้”

ค่าตอบแทนที่เหมาะสม…

ในหัวฉันมีหลายสิ่งผุดขึ้นมาในทันที

เช่น ไอเทมเวทมนตร์ เพราะยังไงเขาก็เป็นจอมเวท การที่เขาจะมีไอเทมสายป้องกันที่ฉันต้องการมากที่สุดในตอนนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่ก็ยากจะพูดออกไปตรง ๆ…

เพราะมันก็เหมือนกับว่าฉันกำลังสารภาพกลาย ๆ ว่าตัวเองไม่มีสกิลป้องกันใด ๆ เลยน่ะสิ

แล้วพอคิดดูดี ๆ ฉันเองก็ยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองจะใช้งานไอเทมเวทมนตร์พวกนั้นได้หรือเปล่า

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉันจึงพูดออกไป

“ข้าไม่ต้องการสิ่งใดจากเจ้า”

จากนั้นราชาแห่งความตายก็กล่าวขึ้น

“งั้นจะให้ข้าเก็บไว้เป็นหนี้ก็ได้ ไว้ในภายหน้า หากเจ้าต้องการสิ่งใดจากข้า ข้าจะตอบแทนให้เท่ากับมูลค่าของร่างนักรบนั่น”

ฉันพยักหน้า ก็เพราะไม่ได้มีอะไรจะเรียกร้องทันทีอยู่แล้วและข้อเสนอแบบนั้นก็ไม่ได้เลวร้าย

คิดว่าคงจะดีกว่าถ้าจะจบเรื่องนี้แค่นี้โดยไม่ต้องยืดเยื้อ

“เจ้าต้องการสิ่งใดอีกไหม?”

“ไม่ ข้าเห็นว่าเจ้าคงไม่ได้สนุกที่ได้พบข้าเท่าไร ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เลยก็แล้วกัน”

พูดจบ ราชาแห่งความตายก็ลุกจากที่นั่งและเดินออกจากห้องโถงไปอย่างไม่เร่งรีบ

ฉันทิ้งตัวพิงเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง ทั้งที่เรื่องที่กังวลมาตลอดจบลงง่ายกว่าที่คิด แต่กลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก

ในวินาทีนั้น แอชเชอร์ที่ยืนอยู่ข้างหลังพลันถอนหายใจเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นไหว

ฉันเหลือบมองสีหน้าของเธออย่างแผ่วเบา แค่การปรากฏตัวของราชาแห่งความตายก็ส่งผลกระทบกับเธอได้ขนาดนี้เชียวเหรอ...

ฉันไม่เป็นไร เพราะมีจิตวิญญาณแห่งราชันย์คอยคุ้มครอง แต่ความหวาดกลัวที่ราชาแห่งความตายแผ่ออกมานั้น ดูจะเป็นภาระทางจิตใจอย่างมากสำหรับเธอ

อา...

หรือฉันต้องติดอยู่ท่ามกลางพวกสัตว์ประหลาดพรรค์นี้ไปตลอดเลยเหรอ?

บทสนทนากับราชาแห่งความตายแม้จะสั้นและเรียบง่าย แต่กลับทำให้รู้สึกหมดหวังต่ออนาคตมากขึ้นไปอีก

แต่...นี่คือเส้นทางที่ฉันเลือกเดินมาแล้ว

ต้องรีบสะสมชิ้นส่วนลับให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

...

อัศวินอันเดดในชุดเกราะสีดำที่รออยู่หน้าประตูปราสาทก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อมต่อราชาแห่งความตายที่เดินออกมา

‘ท่านกลับออกมาเร็วจัง’

จอมเนโครแมนเซอร์และบริวารของเขานั้นเชื่อมต่อกันทางจิต สามารถสื่อสารกันได้ผ่านทางจิตสำนึก รวมถึงแบ่งปันภาพที่มองเห็นได้ด้วย

อัศวินอันเดดรู้สึกสงสัยต่อความรู้สึกของราชาแห่งความตายที่แทบไม่เคยแสดงความพึงพอใจออกมาเลย

ราชาแห่งความตายหัวเราะอยู่ในจิต

‘ลอร์ดที่เจ็ดคนใหม่...ช่างน่าสนใจจริง ๆ’

ผู้นำกองทัพอันเป็นอมตะมานับร้อยปีในร่างอันเดด

ความตายไม่มีความหมายใดสำหรับเขาอีกแล้ว แต่ในทางกลับกัน มันกลับทำให้เขาสัมผัสถึงความตายได้ชัดเจนยิ่งกว่าผู้ใด

แต่...นานแค่ไหนแล้วนะ ตั้งแต่ที่เขารู้สึกแบบนั้น?

‘...ไม่คิดเลยว่าจะได้รู้สึกถึงความกลัวต่อความตายอีกครั้ง’

เขาไม่สามารถรับรู้พลังเวทหรือพลังชีวิตจากลอร์ดที่เจ็ดได้เลย

ไม่มีทั้งพลังเวทหรือพลังร่างกาย ราวกับเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีความสามารถใด ๆ

แต่สิ่งนั้นน่ะสามารถฆ่าเขาได้แน่

คนเดียวที่เขาเคยรู้สึกถึงสิ่งนี้หลังจากกลายเป็นลิชได้ ก็คือวีรชนแห่งซานเทียและแม้แต่จอมราชันเองก็ยังทำให้เขารู้สึกได้แค่เพียงเลือนราง

เขามาที่นี่ด้วยตัวเองเพื่อรับร่างของนักรบและเพื่อดูว่าลอร์ดที่เจ็ดคนใหม่เป็นคนเช่นไร แต่กลับกลายเป็นว่าน่าพอใจเกินคาด

‘ข้าอดใจรอไม่ไหวเลยว่าเขาจะร้องขออะไรในภายหน้า’

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขายินดีจะสร้างสายสัมพันธ์ผ่านหนี้บุญคุณขึ้นมา

ราชาแห่งความตายจมอยู่ในความรู้สึกของการตระหนักถึงความตายที่เขาไม่เคยสัมผัสมานาน พร้อมกับสลักตัวตนของลอร์ดที่เจ็ดลงไว้ในจิตใจอย่างแน่นแฟ้น