บทที่ 18.1: ราชาแห่งความตาย แอสทรา

บทที่ 18.1: ราชาแห่งความตาย แอสทรา

ลอร์ดลำดับที่สี่ ราชาแห่งความตาย แอสทรา

ในฐานะหน้าใหม่และลิชผู้เป็นอมตะ เขาช่างเหมาะสมกับตำแหน่งราชาแห่งความตายอย่างยิ่ง

แต่ทำไม...

ทำไมเขาถึงมาหาฉันอย่างกะทันหันแบบนี้?

“เขารอท่านอยู่ที่ทางเข้าปราสาทขอรับ”

ฉันถอนหายใจยาว เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วจมดิ่งสู่ห้วงความว้าวุ่นใจในชั่วขณะ

ฉันอยากหลีกเลี่ยงการพบกับลอร์ดคนอื่นไปจนกว่าจะถึงการประชุมครั้งหน้าแท้ ๆ แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้เร็วขนาดนี้กันล่ะ?

...แต่จะเพิกเฉยก็ไม่ได้

ลอร์ดถึงกับมาเยือนด้วยตัวเอง

เขายังพูดด้วยว่ามาเพื่อพบฉันโดยเฉพาะ เพราะฉะนั้นฉันก็ไม่มีทางปฏิเสธได้อยู่แล้ว นั่นแหละถึงได้ยากนักที่จะบอกปัดไป

ที่นี่คือฐานของฉันและมันคงเสียมารยาทเกินไปถ้าจะปฏิเสธไม่พบเขา ยิ่งไปกว่านั้นความสัมพันธ์ของฉันกับลอร์ดสายฟ้าก็ไม่ค่อยดีนักอยู่แล้ว

ลอร์ดลำดับที่สี่กลับตรงข้ามกับทรราชโดยสิ้นเชิง เขาเป็นลอร์ดที่รักษาความสัมพันธ์อันราบรื่นกับลอร์ดคนอื่นทุกคน ฉันไม่อยากเป็นศัตรูกับเขาเลยจริง ๆ

ที่จริงแล้ว การพบกันระหว่างลอร์ดด้วยกัน ไม่ได้หมายความว่าจะต้องมีความเสี่ยงร้ายแรงอะไร

เพราะฉันเองก็เป็นลอร์ดเหมือนกัน อีกฝ่ายย่อมไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามแน่นอน

แต่ถึงอย่างนั้น ด้วยความที่ฉันอ่อนแอมาก การต้องติดต่อกับใครสักคนที่แข็งแกร่งกว่าก็ยังรู้สึกเป็นภาระอยู่ดี

ไม่มีทางที่เขาจะมาที่นี่โดยไม่มีเหตุผลแน่...

ถึงกระนั้น ราชาแห่งความตายก็ยังถือว่าเป็นลอร์ดฝ่ายปกติในบรรดาลอร์ดทั้งหลาย

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ฉันก็พูดกับฟลอโต

“พาเขามาที่นี่”

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าควรจะออกไปต้อนรับเขาด้วยตัวเองหรือไม่ แต่ก็คิดว่าไม่มีความจำเป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นคนที่มาเยือนเอง

ใช้เวลาพักหนึ่งก่อนที่ฟลอโตซึ่งก้มหัวแล้วถอยไปจะกลับมาพร้อมกับแขกคนนั้น

เสื้อคลุมสีดำขลิบทองและหัวกะโหลกที่มองเห็นได้ภายใต้ฮู้ด...

ดวงตาซึ่งควรจะอยู่ในเบ้าตานั้นกลับว่างเปล่า มีเพียงแสงสีน้ำเงินจาง ๆ ลอยเรืองอยู่ในความว่างเปล่านั้นเท่านั้น

เมื่อสิ่งมีชีวิตตรงหน้านั้นก้าวเข้าสู่ห้องโถง บรรยากาศเงียบงันรอบตัวก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก

เขาหยุดลงที่ทางเข้าห้องโถงและสบตากับฉัน

[Lv. 95]

...หัวกะโหลกนี้คือลอร์ดลำดับที่สี่ ราชาแห่งความตาย

รูปลักษณ์ของเขาแตกต่างจากสิ่งที่ฉันเคยเห็นในเกมโดยสิ้นเชิง

ราชาแห่งความตายถือไม้เท้าไม้ขนาดใหญ่สูงท่วมหัวไว้ในมือข้างหนึ่ง มันคือไม้เท้าเดียวกับที่เขาถืออยู่ในเกมนั่นเอง

“ยินดีที่ได้พบ ลอร์ดลำดับที่เจ็ด”

เสียงแปลกประหลาดที่ไม่ได้ฟังดูเหมือนหลุดออกมาจากลำคอ ดังแว่วอยู่ในโสตประสาทของฉัน

ว่าไปแล้วสิ่งมีชีวิตที่เป็นเพียงโครงกระดูกโดยไร้เส้นเสียงจะพูดออกมาได้อย่างไรกันนะ? หรือทุกอย่างเป็นเวทมนตร์ทั้งหมด?

“ขออภัยที่มาหาอย่างกะทันหันโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ข้าแค่อยากมาคุยด้วยนิดหน่อย พอจะให้ข้านั่งได้หรือไม่?”

ฉันผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

ราชาแห่งความตายเดินเข้ามาด้วยก้าวที่มั่นคง แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทันที ความเงียบก็ปกคลุมทั่วห้องในพริบตา

เมื่ออยู่ใกล้เขาเช่นนี้ ฉันรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

หากแรงกดดันจากการเผชิญหน้ากับลอร์ดคลั่งนั้นรู้สึกเหมือนร่างกายถูกถ่วงไว้จนแทบหายใจไม่ออกแล้วล่ะก็ สิ่งที่ฉันรับรู้จากราชาแห่งความตายก็คือ ความเย็นเยียบชวนขนลุก ราวกับว่าความตายได้แปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างและมายืนอยู่เบื้องหน้า

ตอนนี้ฉันรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งต่อจิตวิญญาณแห่งราชันย์จริง ๆ

หากไม่มีมัน ร่างกายของฉันอาจจะสั่นไปแล้วโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

นี่เป็นอีกครั้งทีฉันรู้สึกซาบซึ้งกับทักษะป้องกันจิตใจในระดับสัมบูรณ์นี้อย่างแท้จริง

“มีธุระอะไร?”

ฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงเฉยชา พยายามแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ เพราะนี่เป็นการพบกันครั้งแรก ฉันก็นึกไม่ออกว่าเราจะคุยเรื่องอะไรกันได้

และยิ่งไปกว่านั้น ฉันอยากให้การสนทนานี้จบลงโดยเร็วที่สุด

แม้การพูดคุยกับเขาจะไม่ได้ชวนคลื่นไส้เท่าจักรพรรดินีแห่งทะเลดำ แต่การต้องเผชิญหน้ากับโครงกระดูกนาน ๆ ก็หนักหนาไม่แพ้กัน

ราชาแห่งความตายจ้องมองฉันด้วยดวงตาสีฟ้าที่เรืองแสงอยู่ภายใต้กะโหลก ก่อนจะเปล่งเสียงที่ฟังคล้ายเสียงหัวเราะออกมา

“ข้าประหลาดใจมากเลยล่ะ ตอนที่ได้ยินว่าจอมราชันแต่งตั้งลอร์ดใหม่ในที่ประชุมทันที ข้ารู้สึกเสียใจเลยนะที่ไม่ได้ไปร่วมประชุมครั้งก่อน”

ฉันไม่ได้ตอบอะไร

เมื่อเห็นว่าไม่มีคำตอบ เขาก็พูดต่อไปเรื่อย ๆ กับเรื่องไร้สาระที่แน่นอนว่าไม่ใช่เหตุผลที่เขามาที่นี่

“ลอร์ดลำดับที่เจ็ด ข้ามีความสนใจในตัวเจ้ามาก โดยเฉพาะหลังจากได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นในที่ประชุม เป็นครั้งแรกในรอบครึ่งศตวรรษที่มนุษย์ได้ขึ้นนั่งบัลลังก์ของลอร์ด…”

“ราชาแห่งความตาย”

ฉันขัดขึ้นกลางคัน

“ข้าไม่ชอบบทสนทนาอันไร้สาระ”

ราชาแห่งความตายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง

“เช่นนั้น ข้าจะเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน ศพของนักรบที่เจ้าฆ่าไปน่ะ ลอร์ดลำดับที่เจ็ด ข้ามาเพราะเรื่องนั้น”

คำพูดนั้นเรียกความทรงจำที่ฉันเผลอลืมไปแล้วหวนกลับคืนมาในทันที