บทที่ 17.2: เวิร์กช็อปอัลคิมัส (4)

บทที่ 17.2: เวิร์กช็อปอัลคิมัส (4)

วาเรียเริ่มรู้ตัวแล้วว่า ทำไมลอร์ดลำดับที่เจ็ดถึงเรียกตัวเขากับสการ์เล็ตมา

ฝั่งของเขานั้น อัศวินปฏิบัติต่อสการ์เล็ตอย่างสุภาพต่างจากเขาอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งท่าทีของลอร์ดก็เหมือนว่าพวกเขารู้จักกันอยู่ก่อนแล้ว…

วาเรียสั่นหัวด้วยความสิ้นหวัง เป็นครั้งแรกในชีวิตที่รู้สึกถึงวิกฤตและความหวาดกลัวอย่างแท้จริง แล้วเขาควรตอบอะไรออกไปล่ะ?

ในที่สุด วาเรียก็ทรุดลงคุกเข่าและกล่าวออกมา

“ข้าได้ก่อบาปร้ายแรงไว้ขอรับ ท่านลอร์ด”

ทันใดนั้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องโถง

วาเรียก้มหน้าจรดพื้น รอคอยคำตอบอย่างนิ่งงัน

ครู่ต่อมา ลอร์ดลำดับที่เจ็ดจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

“เจ้าก่อบาปอะไร?”

“ข้าโลภในพรสวรรค์และแรงงานของเวิร์กช็อปอัลคิมัสและได้ใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกสารพัดกับพวกเขา ข้าขัดขวางการส่งวัตถุดิบ ต่อรองลูกค้าทีละรายและข่มขู่ทั้งเจ้าของเวิร์กช็อปและผู้อาวุโส เหมือนอย่างที่ข้าทำในวันนี้”

วาเรียสารภาพบาปออกมาราวสายน้ำไหล

เขาเริ่มต้นจากคนที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากสัญชาตญาณเรื่องเงินและค่อย ๆ สร้างกองคาราวานการค้าให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

ไม่ว่าเขาจะคิดหาวิธีรอดอย่างไร นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดอยู่ดี เพราะถึงยังไงลอร์ดก็คงล่วงรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว

สการ์เล็ตที่ยืนอยู่ข้างวาเรียมองลงมาที่เขาด้วยสีหน้าคล้ายกำลังตกตะลึงเล็กน้อย

คราวนี้ ลอร์ดลำดับที่เจ็ดจึงหันมาถามเธอบ้าง

“เป็นความจริงใช่หรือไม่ เจ้าของเวิร์กช็อป”

“อะ…ใช่ค่ะ…”

“เจ้าต้องการจะจัดการกับกองคาราวานวาเรียอย่างไร?”

สายตาของสการ์เล็ตกับวาเรียประสานกัน

วาเรียเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาจริงใจที่สุดเท่าที่เขาเคยมีมา

“ข้า...ขออภัยจากใจจริง เจ้าของเวิร์กช็อป ข้าจะขอโทษอย่างเป็นทางการสำหรับทุกสิ่งที่ข้าเคยทำและข้าจะชดเชยทุกอย่างอย่างเหมาะสม ข้าสาบานว่าจะไม่หลงใหลในความโลภหรือใช้เล่ห์กลใด ๆ กับเวิร์กช็อปอีกต่อไป”

สการ์เล็ตมองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อนขณะที่เขากล่าวออกมาด้วยความรู้สึกสำนึกผิด

จากนั้นเธอก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพยักหน้า

“เข้าใจแล้ว”

แม้ว่าในใจลึก ๆ จะรู้สึกเคียดแค้นวาเรียจนแทบข่มอารมณ์ไม่ไหว แต่เธอก็ไม่ได้ต้องการถึงขนาดเอาหัวเขามาแลก

เรื่องราวจบลงอย่างเรียบง่ายเช่นนั้น แล้วลอร์ดลำดับที่เจ็ดก็มองวาเรียก่อนจะกล่าว

“หวังว่าจะไม่ต้องเรียกเจ้ามาที่นี่อีก”

“…”

“ไปได้”

วาเรียสะดุ้งขึ้นจากที่นั่ง แล้วเดินตามฟลอโตออกจากห้องโถงไปด้วยสีหน้าหมดเรี่ยวแรง

เมื่อเหลือเพียงลำพัง สการ์เล็ตยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าสับสน

ลอร์ดลำดับที่เจ็ดหันไปมองเธอแล้วกล่าว

“เจ้าคงสงสัยว่าทำไมข้าถึงช่วยเวิร์กช็อปนี้”

“…ใช่ค่ะ ข้าสงสัย”

ปัญหาที่เคยตามหลอกหลอนเธอมาโดยตลอด ถูกลบล้างได้ด้วยคำพูดสั้น ๆ จากลอร์ดเพียงไม่กี่คำ ซึ่งมันแทบจะเกินความเป็นจริง

แม้จะรู้สึกขอบคุณอย่างมาก แต่สการ์เล็ตก็ไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเขาทำไปเพื่ออะไร?

“เหตุผลมันง่ายมาก”

“คุณสมบัติของเจ้าที่เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุนั้นโดดเด่นจนข้ามองข้ามไม่ได้”

“…?”

“โพชั่นสการ์เล็ตนั่นทำออกมาได้ดี ข้าหวังว่าเจ้าจะมุ่งมั่นกับการวิจัยและพัฒนาโพชั่นนั่นให้ดียิ่งขึ้นไปอีก นั่นแหละคือเหตุผลที่ข้าจัดการกับปัญหาน่ารำคาญให้”

สีหน้าของสการ์เล็ตยิ่งแสดงความไม่เข้าใจยิ่งกว่าเดิม

“ท่านลอร์ดหมายความว่า ท่านไม่ได้คาดหวังสิ่งใดตอบแทนแต่เป็นเพียงเพราะท่านเห็นว่าข้ามีความสามารถอย่างนั้นเหรอ?”

“ถูกต้อง”

“…”

“ถ้าเจ้ารู้สึกไม่เข้าใจ ก็คิดซะว่าเป็นหนี้บุญคุณแล้วกัน วันหนึ่งอาจมีเวลาที่ข้าจำเป็นต้องพึ่งพาความสามารถของเจ้า ตอนนั้นเจ้าค่อยชดใช้ให้ข้าก็ได้”

สำหรับสการ์เล็ต คำพูดนั้นยิ่งฟังดูประหลาดเข้าไปใหญ่

ลอร์ดอย่างเขาจะต้องการความช่วยเหลือจากนักเล่นแร่แปรธาตุอย่างเธอไปเพื่ออะไรกัน?

“หากไม่มีคำถามอื่น เจ้าไปได้แล้ว”

สการ์เล็ตเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะก้มหัวอย่างลึกซึ้ง

“ข้าได้รับพระกรุณาอย่างสูงจากท่านลอร์ด หากวันหนึ่งถึงเวลาที่ท่านลอร์ดต้องการใช้ความสามารถของข้า...ข้าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อช่วยเหลือท่าน”

หลังกล่าวลาเสร็จ สการ์เล็ตก็เดินตามฟลอโตที่เพิ่งกลับเข้ามาออกไปจากห้อง

เธอคิดในใจว่าลอร์ดลำดับที่เจ็ดผู้นี้ ช่างลึกลับเสียจริง

......

หลังจากส่งทั้งสองคนกลับไปแล้ว ฉันก็ดื่มชาที่เหลือในถ้วยจนหมด

หมอนั่น...เคลื่อนไหวเร็วทีเดียว

ฉันหวนคิดถึงภาพที่วาเรียคุกเข่าขอโทษ แล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

เขายอมก้มหัวและสารภาพออกมาเช่นนั้น การสอบสวนกองคาราวานวาเรียจึงหมดความจำเป็น บทสนทนาในครั้งนั้นใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที

อย่างไรก็ตาม นี่คือจุดจบของปัญหาเรื่องเวิร์กช็อป

วาเรียรับรู้แล้วว่าฉันเกี่ยวข้องกับเวิร์กช็อป ดังนั้นเขาจึงไม่อาจแสดงความทะเยอทะยานใด ๆ ได้อีก เขาถึงกับพยายามปรับความสัมพันธ์กับสการ์เล็ตให้ดีขึ้น

แน่นอนว่าฉันยังไม่ได้ต้องการความสามารถของเธอในทันที

แต่หากฉันค่อย ๆ สร้างความสัมพันธ์กับเหล่า NPC ที่ปรากฏตัวในเกมในฐานะตัวละครฝ่ายดีแบบนี้ไปทีละคน พวกเขาอาจกลายเป็นผู้ช่วยสำคัญในยามคับขันที่ไม่คาดคิดก็เป็นได้

จากนั้น สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือ…

ฉันหันไปมองแผนที่ที่วางไว้บนโต๊ะ แล้วกอดอกครุ่นคิด

ยิ่งออกจากที่นี่เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ฉันจะได้ไปตามหาพลังลี้ลับถัดไป

แต่สิ่งที่น่ากังวลก็คือ เส้นทางที่จะเลือกเดินไปยังจุดหมายนั้น

เป้าหมายหลักของฉันในตอนนี้คือการรวบรวมพลังลี้ลับทั้งหมดภายในเขตแดนของคัลเดอริค

และในบรรดาพลังเหล่านั้น สิ่งที่จำเป็นมากที่สุดก็คือความสามารถในการป้องกัน

ดังนั้น จุดหมายต่อไปจึงถูกกำหนดไว้แล้ว นั่นคือม่านลอยฟ้า

แต่เส้นทางที่จะเดินทางไปยังที่นั่นยังไม่แน่นอน ฉันจำเป็นต้องวางแผนอย่างรอบคอบในการเดินทางภายในคัลเดอริค

“ท่านลอร์ด”

ขณะที่ฉันกำลังคิดอยู่นั้น ฟลอโตก็กลับเข้ามาแล้วเอ่ยเรียก

ฉันคิดว่าอาจจะมีเรื่องใดตกค้างเกี่ยวกับเวิร์กช็อปหรือกองคาราวาน แต่สิ่งที่เขาพูดต่อมากลับเกินความคาดหมายไปมาก

“มีแขกมาพบขอรับ”

“…?”

“ลอร์ดลำดับที่สี่มาเอง เขากล่าวว่าต้องการมาพบท่านลอร์ด”

…ชาแทบพุ่งออกจากปากฉันทันที

ใครนะ?