บทที่ 17.1: เวิร์กช็อปอัลคิมัส (4)

บทที่ 17.1: เวิร์กช็อปอัลคิมัส (4)

บาร์กใช้มือที่สั่นเทาคว้าอกที่โชกเลือดของตัวเองไว้แน่น

วาเรียที่ยืนดูสถานการณ์อยู่ ในที่สุดก็สามารถตั้งสติได้แล้วเอ่ยปากพูดออกมา

“...ข้าขออภัยในความหยาบคายทั้งหลาย โปรดเมตตาด้วยเถิด ท่านอาคิน”

หากไม่ยอมก้มศีรษะขอขมา อาจไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนักถ้าหัวของใครสักคนจะหลุดจากบ่า

แม้แต่วาเรีย ผู้มีอิทธิพลครอบคลุมทั้งแดนเหนือ ก็เป็นเพียงแค่เศษฝุ่นไร้ความหมายต่อหน้าพลังอำนาจของลอร์ด

อัศวินผู้ฟันบาร์กจนบาดเจ็บก็คือ อาคิน เครเดล รองหัวหน้าหน่วยอัศวินเลือดเหล็ก

ตั้งแต่ชายผู้ยิ่งใหญ่ระดับนี้ปรากฏตัวด้วยตนเอง วาเรียก็พอเดาได้แล้วว่าคงมีเรื่องผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น ทว่าคำพูดที่ออกจากปากของอีกฝ่ายกลับเกินจินตนาการไปไกลนัก

คำสั่งจากท่านลอร์ดอย่างงั้นเหรอ ทำไมกัน...

ทำไมลอร์ดลำดับที่เจ็ดผู้เพิ่งได้รับตำแหน่งถึงเรียกตัวเขากับสการ์เล็ต? ทั้งที่อีกฝ่ายเพิ่งมาถึงเมืองหลวงเมื่อวานนี้เองไม่ใช่เหรอ?

สิ่งที่ทำให้เขาสับสนยิ่งกว่าคือท่าทีของรองหัวหน้าหน่วยผู้นั้น

ต่อให้มองด้วยตาเปล่า ก็เห็นชัดว่าอีกฝ่ายแสดงความแข็งกร้าวต่อพวกเขา ทว่ากลับสุภาพอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดกับสการ์เล็ต

ในขณะที่ความคิดภายในปั่นป่วน วาเรียก็ไม่อาจละความรู้สึกไม่สบายใจที่ก่อตัวขึ้นในอกได้เลย

...ราวกับกำลังมีหายนะบางอย่างคืบคลานเข้ามาอย่างช้า ๆ

รองหัวหน้าหน่วยที่ชักดาบออกมาก่อนหน้านั้น ก้าวเข้าไปยืนข้างสการ์เล็ตโดยไม่แม้แต่จะชายตามองบาร์กที่ล้มอยู่บนพื้น

“ถ้าอย่างนั้น เราจะออกเดินทางทันที”

สการ์เล็ตหันไปมองเทนและเหล่าผู้อาวุโสด้วยสีหน้าลำบากใจ ในขณะที่ทุกคนก็หันไปจ้องมองเหล่าอัศวินด้วยความตึงเครียดไม่แพ้กัน

“เอ่อ...ทำไมถึงต้องพาท่านหัวหน้าตระกูลไปด้วย...”

ผู้อาวุโสคนหนึ่งเอ่ยขึ้นโดยไม่ตั้งใจ แต่ก็รีบเงียบปากลงทันที

เขาไม่มีทางเลือก เพราะเพียงแค่บาร์กพูดอะไรลักษณะเดียวกันออกมา ก็กลายเป็นอย่างที่เห็นไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม คราวนี้รองหัวหน้าหน่วยกลับตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ไม่ต้องเป็นห่วง ท่านลอร์ดแค่ให้เรามารับตัวเจ้าของเวิร์กช็อปไปเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดไม่ดีเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”

“…”

เหล่าผู้อาวุโสได้แต่ยืนเงียบอย่างจนปัญญา

แม้จะกังวลว่าทำไมลอร์ดลำดับที่เจ็ดถึงเรียกตัวหัวหน้าตระกูล แต่ก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของอัศวินได้เช่นกัน

“พะ...พี่สาว”

เทนที่กุมแขนซึ่งบาดเจ็บไว้แน่น ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น

สการ์เล็ตเห็นดังนั้นจึงตั้งใจจะพูดกับรองหัวหน้าหน่วย แต่แล้วผู้อาวุโสอีกคนก็ยืนออกมาขวางไว้ก่อนพร้อมกล่าวว่า

“ท่านหัวหน้าตระกูล ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราจะดูแลแขนของเทนให้เรียบร้อยเอง”

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

อัศวินสองนายเข้ามายืนประกบข้างสการ์เล็ตทันที ขณะเดียวกันก็มีอัศวินบางส่วนตรงเข้าไปหาวาเรีย

วาเรียถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันไปทางบาร์ก

“รักษาบาดแผลของเจ้าซะ”

เหล่าอัศวินนำตัวทั้งสองออกเดินทางมุ่งตรงไปยังปราสาทของลอร์ดทันที

......

เมื่อผ่านประตูใหญ่ของปราสาทเข้าสู่เขตด้านใน สการ์เล็ตก็เหลียวมองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้าที่แฝงไปด้วยความประหม่า

เพียงแค่ได้เห็นเหล่าอัศวินที่ยืนรักษาการณ์กระจายอยู่ทั่วทั้งบริเวณ ก็พอจะรับรู้ได้ถึงความเคร่งเครียดของสถานการณ์

สำหรับเธอซึ่งเป็นเพียงบุคคลภายนอกแล้ว การได้เข้ามายังพื้นที่ลึกถึงเพียงนี้ นับว่าเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้

เมื่อเดินทางมาถึงอาคารขนาดใหญ่ใจกลางพื้นที่ ก็เห็นพ่อบ้านชราผู้หนึ่งยืนรออยู่ตรงทางเข้า

เขาก้มศีรษะลงอย่างสุภาพก่อนจะกล่าวต้อนรับสการ์เล็ต

“ข้ามีนามว่าฟลอโต เป็นหัวหน้าพ่อบ้าน ท่านลอร์ดกำลังรอท่านอยู่ เชิญตามข้ามาทางนี้”

จากนั้นเขาก็เหลือบตามองวาเรียครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินนำทางไปด้านหน้า

พวกเขาเดินผ่านโถงทางเดินกว้างยาวและบันไดหลายชั้น จนกระทั่งมาถึงชั้นสูงสุดของอาคารหลังนั้น

เมื่อเดินมาถึงห้องโถงกลางบนชั้นสูงสุด ก็เห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ กำลังมองบางสิ่งในมืออยู่และมีอัศวินหญิงยืนอยู่ด้านหลังเขา

“…?”

ทันทีที่เห็นภาพนั้น ใบหน้าของสการ์เล็ตก็ฉายแววสับสนและตกตะลึง

ก็แน่ล่ะ เพราะเธอจำใบหน้าทั้งสองคนนั้นได้ดี

ชายแปลกหน้าผู้ที่มาเยือนเวิร์กช็อปเมื่อเช้านี้ ซื้อโพชั่นสการ์เล็ตไปขวดหนึ่งแล้วจ่ายด้วยเหรียญแพลตินัมสามเหรียญราวกับมันไม่มีค่าอะไรเลย

แต่ว่าทำไมคนพวกนี้ถึงมาอยู่ที่นี่…

“ท่านลอร์ด”

ฟลอโตเอ่ยขึ้นพร้อมก้มศีรษะลง

สการ์เล็ตที่ยังมึนงงอยู่ก็หันไปมองชายคนนั้นด้วยสีหน้าตกใจ

แล้วบทสนทนากับเทนที่เคยพูดถึงลอร์ดลำดับที่เจ็ดซึ่งเพิ่งขึ้นรับตำแหน่งก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างฉับพลัน

“ตามที่ท่านสั่ง ข้าได้นำเจ้าของเวิร์กช็อปอัลคิมัสและหัวหน้ากองคาราวานวาเรียมาแล้ว”

ชายคนนั้นวางของในมือลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะหันหน้ามามองสการ์เล็ตแล้วเอ่ยปากพูด

“เราได้พบกันอีกแล้วนะ เจ้าของเวิร์กช็อป”

เมื่อสการ์เล็ตเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดในที่สุด เธอก็ถึงกับจิตหลุดไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบก้มศีรษะลงในที่สุด

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับท่านลอร์ดลำดับที่เจ็ด…”

จากนั้นลอร์ดลำดับที่เจ็ดก็หันสายตาไปยังวาเรียต่อ

วาเรียไม่กล้าสบตาแม้แต่น้อย รีบก้มศีรษะลงทันที

“เป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตที่ได้พบกับท่านลอร์ดลำดับที่เจ็ด…”

“เจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงเรียกพวกเจ้ามา?”

น้ำเสียงเย็นชาและไร้อารมณ์ของเขาทำให้หัวใจของวาเรียแทบหยุดเต้นในทันที