บทที่ 13: การฟื้นฟูเหนือมนุษย์ (4)

บทที่ 13: การฟื้นฟูเหนือมนุษย์ (4)

กระดูกที่หักประสานติดกัน ผิวหนังที่ฉีกขาดฟื้นคืนและเนื้อใหม่ก็เริ่มก่อตัวขึ้นมา

ใช้เวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที แขนที่ยับเยินก็ฟื้นกลับมาอย่างสมบูรณ์

ฉันกำมือแน่นเพื่อตรวจสภาพร่างกายตัวเอง

บาดแผลทั้งหมดฟื้นฟูกลับมาจนหมดสิ้น ทั้งบาดแผลบนศีรษะและข้อเท้าที่แพลงก็เช่นกัน

ร่างกายที่ยังเสียหายอยู่เมื่อครู่ กลับคืนสู่สภาพปกติได้ในพริบตา

“โกงชัด ๆ”

มันสมกับที่ถูกเรียกว่าการฟื้นฟูเหนือมนุษย์จริง ๆ

ทันใดนั้น ความสงสัยก็ผุดขึ้นมา ถ้าในระดับนี้แล้วล่ะก็ อวัยวะที่ถูกตัดขาดจะฟื้นฟูได้ไหมนะ?

ในการเล่นเกม พลังฟื้นฟูเหนือมนุษย์เป็นเพียงสกิลติดตัวที่เพิ่มความเร็วในการฟื้นฟู HP เท่านั้น ไม่ได้แสดงให้เห็นว่าอวัยวะที่ขาดจะงอกกลับมาได้หรือไม่

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะตัดส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายที่ยังดีอยู่เพื่อลองพิสูจน์ดู ฉันแค่สงสัยเท่านั้นเอง

อย่างไรก็ตาม พลังลี้ลับแรกก็ได้รับมาเรียบร้อยแล้ว

ฉันหยิบหินเรืองแสงขึ้นมา แล้วลุกขึ้นยืนด้วยความรู้สึกปลอดโปร่ง

แม้บาดแผลจะหายดีแล้ว แต่รอยเลือดยังเปื้อนอยู่บนเสื้อผ้า

ฉันจึงใช้น้ำจากกระติกล้างรอยเลือดออก เพราะไม่สามารถออกไปข้างนอกในสภาพแบบนี้ได้และผลก็คือเสื้อเปียกชุ่ม

ผนังและพื้นของโพรงแห่งนี้เต็มไปด้วยแมลงเหมือนทางเดินที่เข้ามา

ขณะมองพวกมัน ความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง

“…”

ฉันหรี่ตาลง มองสลับระหว่างคราบเลือดกับแมลงที่เกลื่อนอยู่บนพื้น

สังหารในพริบตา

สกิลโจมตีเพียงหนึ่งเดียวของฉัน

มันถูกอธิบายว่าเป็นสกิลที่สามารถสังหารเป้าหมายได้ทันทีเมื่อสัมผัส

คำถามที่ผุดขึ้นมาก็คือ…

แท้จริงแล้วการสัมผัสที่ว่า มันหมายถึงอะไรกันแน่?

ก่อนหน้านี้ ฉันก็แค่คิดว่ามันจะออกฤทธิ์เฉพาะตอนที่มีการสัมผัสทางผิวหนังโดยตรงเท่านั้น

แต่ถ้าคิดให้ดี ก็ควรพิจารณาว่าร่างกายที่ว่าในที่นี้ มันครอบคลุมแค่ไหนกันแน่

เลือดเองก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเช่นกัน

ถ้าอย่างนั้น เป้าหมายที่สัมผัสกับเลือดของฉัน จะนับเป็นเงื่อนไขของสกิลสังหารในพริบตาหรือไม่?

...ดูท่าฉันต้องทดลองดูจริง ๆ แล้วล่ะ

ฉันหยิบแมลงตัวหนึ่งที่กำลังคลานอยู่ใต้เท้าขึ้นมา

แล้ววางมันลงตรงบริเวณที่เลือดของฉันหยดไว้ก่อนหน้านี้ ก่อนจะลองใช้สังหารในพริบตา

แต่แมลงก็ยังไม่ตาย มันยังคลานต่ออย่างสบายใจ

ผลลัพธ์ที่ออกมาไม่ตรงตามที่คาด ทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย แล้วก็เริ่มคิดถึงความเป็นไปได้อื่น

บางทีอาจเป็นเพราะเลือดนั้นหลุดจากร่างกายมานานเกินไป

“งั้นก็ลองใหม่”

ฉันหาเศษหินแหลม ๆ จากพื้น แล้วหยิบมันขึ้นมา

ในเมื่อกระดูกที่หักยังรักษาได้ในพริบตา แผลเล็กน้อยแบบนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา

ฉันกดใบมีดหยาบ ๆ นั้นลงบนฝ่ามือ เลือดก็พุ่งออกมาทันทีและแผลก็สมานตัวกลับมาอย่างรวดเร็วในพริบตา

จากนั้น ฉันหยดเลือดสดใหม่ของตัวเองลงไปบนพวกแมลงที่กำลังคลานอยู่กับพื้น

แล้วใช้สังหารในพริบตาอีกครั้ง

ผลที่ได้ก็คือ...

“หึ…”

แมลงทั้งหมดหยุดไหวติง ไม่มีตัวไหนขยับอีกเลย แม้จะใช้ปลายนิ้วจิ้มก็ไม่มีปฏิกิริยา

คราวนี้คือตายจริง ๆ

ฉันทดลองซ้ำอีกหลายครั้งกับแมลงต่างชนิดกัน เพื่อความแน่ใจและผลก็ออกมาเหมือนเดิมทุกครั้ง

จนในที่สุด ฉันก็มั่นใจได้ว่า...

ไม่จำเป็นต้องสัมผัสผ่านผิวหนังโดยตรงก็สามารถใช้สกิลนี้ได้ ขอแค่เลือดของฉันสัมผัสกับเป้าหมายก็พอแล้ว

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าจะมีข้อจำกัดเรื่องเวลาอยู่ด้วย เพราะเลือดที่ไหลออกจากร่างกายมานานแล้วจะไม่มีผลใด ๆ

แม้จะยังไม่รู้ว่าขอบเขตเวลานั้นคือเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้น นี่ก็ยังถือว่าเป็นการค้นพบที่น่าทึ่งมาก

ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าตัวเองจะใช้มันแบบนี้ได้...

ถ้าเลือดสามารถใช้เป็นสื่อกลางในการใช้สังหารในพริบตาได้จริงล่ะก็ วิธีการนำไปใช้งานก็จะหลากหลายขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ฉันหมุนตัวกลับ พลางคิดว่าเมื่อไปถึงเอนล็อคเมื่อไหร่ จะต้องหาทางทดลองเพิ่มเติมอย่างแม่นยำอีกครั้งแน่นอน

เมื่อเดินย้อนกลับมาตามทางแล้วออกจากถ้ำ ก็เห็นแอชเชอร์กับคานยืนรออยู่ที่ทางเข้า

ทั้งสองคนหันมามองฉันด้วยสีหน้าตกใจ

ฉันรู้สึกเขินเล็กน้อย เพราะรู้ตัวดีว่าตอนนี้สภาพฉันดูยับเยินแค่ไหน เสื้อผ้าขาดเปรอะเปื้อน คราบเลือดและฝุ่นเกาะเต็มไปหมด

ฉันพยายามพูดออกไปให้สงบที่สุด

“กลับกันเถอะ”

...

แอชเชอร์เดินตามหลังลอร์ดที่เจ็ดอยู่ห่าง ๆ เธอเหลือบมองแผ่นหลังของเขา โดยเฉพาะที่แขนซ้าย

แขนเสื้อขาดและเปื้อนเลือดจนแดงฉาน

แต่กลับไม่เห็นบาดแผลชัดเจนหรือร่องรอยการบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

...เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

คนที่เปลี่ยนสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ราวกับมังกรให้กลายเป็นซากศพเย็นเฉียบในพริบตา จะมีสภาพแบบนี้เพราะการต่อสู้ดุเดือดธรรมดา ๆ ได้ยังไง?

พลังที่เหนือกว่าความสมเหตุสมผลอย่างแท้จริง

แต่ถ้าอย่างนั้น ภายในถ้ำนั้นคืออะไร? เกิดอะไรขึ้นถึงทำให้เขาต้องอยู่ในสภาพแบบนี้?

แม้จะคิดว่ามันเป็นแค่ความอยากรู้อยากเห็นโดยไร้ประโยชน์ แต่เธอก็อดที่จะสนใจไม่ได้

ลอร์ดที่เจ็ดเป็นคนที่ยากจะเข้าใจอยู่แล้ว

และการปีนเขาครั้งนี้...ก็ยิ่งทำให้เธอไม่เข้าใจว่าเขาทำทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไร

อาจมีเพียงอย่างเดียวที่เธอพอจะเรียนรู้เกี่ยวกับเขาได้บ้างก็คือนิสัยของเขาเท่านั้นเอง

จากการที่เขาพูดคุยกับคานซึ่งเป็นแค่ไกด์อย่างเป็นกันเอง ก็พอจะเห็นได้ว่าเขาไม่ใช่คนที่ให้ความสำคัญกับยศหรือสถานะอะไรมากนัก

อีกทั้งยังดูเหมือนไม่ชอบเคลื่อนไหวร่างกายหนัก ๆ ด้วย

คิดดูแล้วก็จริง ทุกครั้งที่มีโอกาส เขามักจะหยุดพักและชมวิวอย่างสบายใจ

โดยเฉพาะตอนที่ต้องปีนหน้าผา ถึงขั้นขอให้เธอช่วยแบกขึ้นไป ไม่สิ ถึงจะคิดอีกกี่รอบ เธอก็ยังไม่เข้าใจเหตุผลของเขาอยู่ดี

เขาเป็นคนที่ชวนให้งงจริง ๆ

เมื่อกลับมาถึงหน้าผาที่ปีนขึ้นมาก่อนหน้านี้ ลอร์ดที่เจ็ดก็หันกลับมามองเธอ

“แอชเชอร์”

“ค่ะ”

“อุ้มข้าลงไปที”

“…”

เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

สุดท้าย แอชเชอร์ก็ตัดสินใจว่าจากนี้ไปจะไม่พยายามทำความเข้าใจพฤติกรรมประหลาดของเขาอีกแล้ว

...

การเดินทางกลับเข้าเมืองใช้เวลาน้อยกว่าตอนปีนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

แน่นอนว่ามันเร็วขึ้นเพราะเป็นทางลงเขา แต่สาเหตุอีกอย่างก็คือพลังการฟื้นฟูเหนือมนุษย์ด้วย

เพราะพลังนี้ไม่ได้แค่เพิ่มความสามารถในการฟื้นฟูของร่างกายเท่านั้น แต่ยังช่วยเพิ่มพละกำลังด้วย ทำให้ฉันแทบไม่รู้สึกเหนื่อยเลย สรุปแล้ว ปัญหาเรื่องความอึดก็ถูกแก้ไขไปโดยปริยาย

หลังจากกลับถึงเมือง คานก็ได้รับค่าจ้างก้อนโตตามสัญญาและฉันก็แจ้งเจ้าเมืองเรื่องมอนสเตอร์

“งูยักษ์ปรากฏตัวในภูเขาทางเหนือ”

“อ๋อ ข้าก็กำลังจะจัดทีมสืบสวน เพราะได้ยินข่าวลือมาเหมือนกัน...”

“มันตายแล้วน่ะ แค่ไปจัดการกับซากมันก็พอ”

“…ว่าไงนะ?”

หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรต้องทำอีก ฉันจึงออกจากเมืองเจนิกซ์ทันที

ไม่นานหลังจากนั้น รถม้าก็เข้าสู่เขตแดนของลอร์ดที่เจ็ดเอนล็อคและมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงโดยผ่านเมืองหลายแห่งระหว่างทาง

และในที่สุด...

ก็มาถึงแล้ว!

ฉันจ้องมองกำแพงเมืองขนาดมหึมาที่ปรากฏอยู่ลิบ ๆ ด้านหน้า

หากไม่นับปราสาทของจอมราชันแล้ว กำแพงเมืองแห่งนี้ก็ถือว่าสูงและใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา

เมืองหลวงของเขตแดนลอร์ดที่เจ็ด บัคฮอร์น

เรามาถึงจุดหมายของการเดินทางเสียที