บทที่ 12.1: การฟื้นฟูเหนือมนุษย์ (3)

บทที่ 12.1: การฟื้นฟูเหนือมนุษย์ (3)

ร่างของเบลวาโกร่าห์ทรุดฮวบลงกระแทกพื้น

ฉันเกือบล้มเพราะแรงสะเทือนจากเหตุการณ์นั้น แต่ก็ประคองตัวเองไว้ได้

เมื่อมองดูงูที่ล้มลงอยู่ตรงหน้า รู้สึกเหมือนกับว่าเพิ่งรอดกลับมาจากขุมนรกอย่างหวุดหวิด

มันตายไปทันทีทั้งที่ยังลืมตา เหมือนกับว่าจิตวิญญาณของมันหลุดลอยไป ทิ้งไว้เพียงเปลือกอันมหึมา

แค่เฉียดไปนิดเดียวจริง ๆ…

แค่ขนาดตัวก็เปรียบได้ราวมนุษย์กับมดแล้ว

ถ้าเบลวาโกร่าห์แค่แลบลิ้นมาแตะโดนล่ะก็ ฉันคงปลิวไปตายแบบไร้ศักดิ์ศรีแน่นอน ต้องบอกว่าครั้งนี้โชคดีสุด ๆ

พอสัมผัสร่างมันได้อย่างปลอดภัย ความรู้สึกปีติยินดีก็พุ่งทะยานเกินกว่าจะบรรยายได้

แม้ตอนอยู่ในสถานการณ์เสี่ยงตาย ก็ยังมีสติแบบนั้นได้อีก ความคิดของฉันต้องเพี้ยนไปเพราะจิตวิญญาณแห่งราชันย์แล้วแน่ๆ

“อึก…อือ…”

ได้ยินเสียงครางแผ่วเบาแบบนั้น ฉันก็หันไปทางต้นเสียง

เห็นคานทรุดนั่งอยู่กับพื้น ใบหน้าซีดเซียวราวกับจิตวิญญาณถูกสูบออกไป

ส่วนแอชเชอร์ก็ยืนอยู่ ดวงตาเบิกกว้าง มองฉันนิ่งงันราวกับยังตั้งสติไม่ได้ เธอเพิ่งหลุดพ้นจากผลของความหวาดกลัวไปได้

บรรยากาศเงียบงันปกคลุมไปทั่ว ฉันจึงไม่ได้พูดอะไรออกไป

“มันเป็นมอนสเตอร์ที่ไม่ควรจะอยู่ในที่แบบนี้เลย”

“…”

ไม่มีคำตอบที่ชัดเจนกลับมา

คานดูเหมือนจะหมดแรงเพราะทั้งความตกใจและความหวาดกลัว เขาจึงพักอยู่สักครู่ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวต่อ

“ขอโทษค่ะ”

ในขณะที่ฉันนั่งอยู่บนก้อนหินและจ้องมองศพของเบลวาโกร่าห์ แอชเชอร์ก็เอ่ยขึ้นมาลอย ๆ

ฉันหันไปมองเธอ

โดยพื้นฐานแล้ว สีหน้าของแอชเชอร์ที่ไร้อารมณ์นั้นทำให้ยากจะอ่านความรู้สึกของเธอออก แต่ครั้งนี้ฉันเห็นได้ชัดว่าเธอกำลังแสดงสีหน้าหม่นหมอง

หลังจากลองคิดว่าเธอขอโทษเรื่องอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็พอจะเข้าใจ

เธอกำลังพูดว่า ตัวเองล้มเหลวในการคุ้มกันฉันสินะ?

แต่นี่มันเป็นหายนะที่ไม่มีใครคาดคิดเลยด้วยซ้ำ

มันเกินกว่าความสามารถของเธอไปมาก จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องตำหนิเธอ

จะให้เธอไปรับมือกับมอนสเตอร์ที่แม้แต่ลอร์ดถึงจะจัดการได้หรือไม่ก็ต้องเป็นคนระดับเดียวกันน่ะเหรอ?

แต่เธอกลับไม่อาจยอมรับได้กับความจริงที่ว่าเธอไม่ได้ทำหน้าที่ของตนให้สมบูรณ์ เพราะเธอเป็นคนแบบนั้น

แอชเชอร์เป็นคนที่มีความมุ่งมั่นแบบนั้น จริงจังกับทุกสิ่งและเคร่งครัดกับตัวเองอย่างที่สุด

อา...หรือว่าเป็นเพราะแบบนั้นกันแน่นะ?

บางทีอาจเป็นเพราะความตกใจที่ไม่สามารถต่อต้านได้แม้แต่นิดเดียวต่อหน้าเบลวาโกร่าห์

ฉันจึงเอ่ยปากขึ้น

“มอนสเตอร์หรือสิ่งมีชีวิตบางประเภทที่ปล่อยความหวาดกลัวออกมาได้นั้น ถือว่าหายากมาก”

แอชเชอร์กระพริบตาปริบ

เป็นปฏิกิริยาที่แสดงว่าเธอไม่เข้าใจว่าฉันกำลังจะสื่ออะไร เธออาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความหวาดกลัวคืออะไร

ความหวาดกลัวเป็นความสามารถประเภทหนึ่งที่มีข้อมูลอยู่น้อยมากเพราะมอนสเตอร์ที่มีความสามารถนี้นั้นหายากสุด ๆ

ในระดับของเธอ ต่อให้เคยพบเจอมอนสเตอร์ตัวอื่นที่ปล่อยความหวาดกลัวได้ ก็คงไม่เคยได้รับผลกระทบเลย

เพราะงั้น ถ้านี่เป็นครั้งแรกที่เธอเผชิญกับประสบการณ์แปลกประหลาดนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหากมันจะกระทบต่อความภาคภูมิใจของเธอ

“มันเป็นความสามารถที่ทำให้เกิดความกลัว โดยเฉพาะกับศัตรูที่อ่อนแอกว่า โดยทั่วไปแล้ว เป้าหมายจะสูญเสียเจตจำนงในการต่อสู้และตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก”

“…อา”

ในตอนนั้นเอง แอชเชอร์ก็หันไปมองศพของเบลเลวาโกร่าห์ด้วยสีหน้าราวกับตกใจ

“เจ้าไม่เคยประสบกับมันมาก่อนสินะ”

“ค่ะ”

“เจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นแข็งแกร่งมาก ขนาดที่ว่าหาได้ยากแม้แต่ในแดนอสูรก็ตาม”

เมื่อได้ยินคำปลอบใจ แอชเชอร์ก็ดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อย

เธอพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็เม้มปากเงียบไปอีกครั้ง จนทำให้ไม่รู้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ไม่นานนัก คานก็ได้สติกลับมา

“ถ้ารู้สึกไม่ดี ก็พักต่ออีกหน่อยก็ได้นะ”

“อ๊ะ ไม่เป็นไรขอรับ ข้าเสียมารยาทมากจริง ๆ”

คานดูเหนื่อยล้า แต่ดูเหมือนจะฟื้นตัวพอให้ขยับตัวได้แล้ว

ในเมื่อเขาเพิ่งโดนความหวาดกลัวจากมอนสเตอร์ระดับ 90 เล่นงานเข้าไป แค่นี้ก็ถือว่าเก่งมากที่ไม่สลบไป

บางทีมันอาจจะเป็นแค่การปีนเขาครั้งหนึ่งในชีวิตของนักผจญภัย แต่สำหรับเขาแล้ว มันอาจจะกลายเป็นการผจญภัยที่น่าจดจำที่สุดเลยก็ได้

“ถ้าเจ้าสิ่งนั้นลงไปถึงเมืองจริง ๆ เมืองคงพังพินาศแน่นอน…”

คานพึมพำอย่างเหม่อลอยพลางมองศพของเบลวาโกร่าห์ ราวกับยังไม่สามารถรับรู้ความเป็นจริงตรงหน้าได้

จากนั้นเขาก็หันหน้ามาทางนี้และเมื่อสายตาสบกับฉัน เขาก็สะดุ้งเฮือกอย่างแรงแล้วรีบก้มหน้าทันที

…สีหน้านั่น มันก็เหมือนตอนที่เขาเห็นเบลวาโกร่าห์ครั้งแรกเลยไม่ใช่เหรอ?

นี่นายกำลังมองฉันเป็นมอนสเตอร์อยู่รึเปล่า?

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะรู้สึกแบบนั้น

ในสายตาพวกเขา ฉันคงดูเหมือนฆ่ามอนสเตอร์ตัวยักษ์นั่นได้แค่ด้วยการสัมผัสเท่านั้น

ถึงแม้แอชเชอร์จะแสร้งทำเป็นปกติ แต่เธอก็ยังคอยเหลือบมองศพนั่นอยู่เป็นระยะ

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อผ่านพ้นวิกฤตมาได้อย่างปลอดภัย ก็ถึงเวลาไปทำตามเป้าหมายที่มาที่นี่

“ไปกันเถอะ”

โดยรอบนั้นมีต้นไม้สีดำหนาทึบปกคลุมป่าให้มืดสลัว

ชิ้นส่วนลับนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว