บทที่ 6.2: สภาขุนนาง (3)

บทที่ 6.2: สภาขุนนาง (3)

“…”

หลังจากพูดไปแค่สองประโยค ความเงียบเย็นยะเยือกก็ปกคลุมทั่วห้องประชุม

แรงกดดันอันน่าสะพรึงตามมาและแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

“เจ้ากล้าดียังไง…”

ครืด ครืด ครืด

ลอร์ดสายฟ้ามีประกายไฟไหลเวียนทั่วร่าง เธอจ้องมองฉันด้วยสายตาอาฆาตราวจะฆ่าฟัน

ความรู้สึกเสียวซ่าซัดซ่านไปทั่วร่าง

ฉันยอมรับเจตนาฆ่าฟันของลอร์ดสายฟ้าอย่างสงบนิ่งและยังคงรักษาสีหน้าไร้อารมณ์เอาไว้

แรงกดดันนั้นสัมผัสได้ชัดเจน แต่ด้วยจิตวิญญาณแห่งราชันย์ จิตใจของฉันจึงไม่หวั่นไหวหรือปั่นป่วนใด ๆ เลย

การไม่หลีกเลี่ยงการต่อสู้ไม่ใช่เพราะฉันอยากสู้ แต่เพราะมีเหตุผลบางอย่างที่ฉันต้องทำให้บรรยากาศมันดุเดือดเช่นนี้

เป้าหมายของฉันคือให้จอมราชันเข้ามาแทรกแซง

ฉันพูดว่าจะยอมรับการประลองก็ต่อเมื่อสามารถฆ่าคู่ต่อสู้ได้และคำยั่วยุนั้นก็ทำให้ลอร์ดสายฟ้าเดือดปุดยิ่งกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีก

หากมันกลายเป็นการประลองที่มีแต่ใครสักคนต้องพังพินาศ ก็ไม่มีทางที่จอมราชันจะยอมให้การต่อสู้เกิดขึ้น...จริงไหม?

รีบเข้ามาห้ามการประลองทีสิ

บรรยากาศตอนนี้รู้สึกราวกับสายฟ้าจะฟาดลงมาตรงที่นั่งของฉันได้ทุกเมื่อ

แล้วจอมราชันก็เปิดปากขึ้น ในน้ำเสียงมีแววเสียดายอยู่บ้าง เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเธอเองก็ใจร้อนไปหน่อย

“หยุด”

ต่างจากก่อนหน้านี้ เสียงของจอมราชันแฝงด้วยความจริงจังอยู่เล็กน้อย

หลังจากนั้น ลอร์ดสายฟ้าก็สงบลง แม้เธอยังคงจ้องมองฉันด้วยสายตาอาฆาตไม่เปลี่ยน

“มันช่วยไม่ได้หรอกใช่ไหม? เพราะถ้ามีการประลอง มันก็คงไม่ใช่แค่การดวลเบา ๆ อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ?”

จอมราชันเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ราวกับจะเปลี่ยนบรรยากาศให้ผ่อนคลายลง

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

อย่างน้อยเรื่องก็คลี่คลายอย่างที่ฉันคาดไว้

เหล่าลอร์ดคนอื่น ๆ ที่ต่างก็ดูเหมือนลึกซึ้งเกินหยั่งถึง ต่างก็มีท่าทีเสียดายราวกับกำลังพลาดชมการแสดงสนุก ๆ ไป

“อื้ม ข้าไม่เห็นจะแคร์เท่าไหร่เลยนะ”

ลอร์ดคลั่งยิ้มพลางพูดขึ้น

“เขาก็ไม่ได้ดูหยาบคายเหมือนเจ้าแวมไพร์นั่นนี่นา การแต่งตั้งลอร์ดเป็นสิทธิ์ของจอมราชันอยู่แล้วนี่ ไม่เห็นจะต้องมาขอความเห็นจากพวกเราสักหน่อย?”

“แล้วทำไมข้าต้องโดนพาดพิงอีกล่ะ?”

ทรราชบ่นพึมพำพลางจิ๊ปาก

นักปราชญ์ที่นั่งฟังอยู่ก็เหลือบตามองมาทางฉันก่อนจะช่วยกล่าวเสริม

“แม้จะดูรวดเร็ว แต่ข้าเองก็ไม่สงสัยในสายตาของจอมราชัน อีกอย่าง ที่นั่งของลอร์ดที่เจ็ดก็ปล่อยว่างไว้ไม่ได้ตลอดไปเสียด้วย หัวหน้าเสนาธิการเองก็ไม่ได้คัดค้านอะไรกับการตัดสินใจครั้งนี้”

นอกจากลอร์ดสายฟ้าแล้ว ลอร์ดคนอื่นไม่มีใครเอ่ยคัดค้าน

จะเรียกว่าเห็นด้วยก็ไม่เชิง...น่าจะเรียกว่าพวกเขายอมรับโดยไม่สนใจมากกว่าหรืออาจเพราะความต้องการของจอมราชันนั้นเด็ดขาดจนไม่มีใครกล้าขัด

แต่ฉันน่ะ...ยังไม่ได้พูดเลยว่ายอมรับตำแหน่งซะหน่อย

...นี่มันเหมือนกับว่าเรื่องทั้งหมดถูกตัดสินไปเรียบร้อยแล้วงั้นเหรอ?

เธอคือผู้ปกครองสูงสุดแห่งคัลเดอริค

เธออยู่ ณ จุดสูงสุดของอำนาจแห่งคัลเดอริค หนึ่งในสี่มหาอำนาจของทวีป แล้วใครกันจะกล้าปฏิเสธตำแหน่งที่เธอเสนอมา?

ปัญหาก็คือ...ฉันไม่ได้มีความสามารถที่เหมาะสมกับตำแหน่งลอร์ดเลยแม้แต่น้อย

จนถึงตอนนี้ ทุกคนต่างก็เข้าใจผิดเกี่ยวกับความสามารถของฉัน เพราะสถานการณ์มันดันพาให้เข้าใจเช่นนั้น แต่เอาเข้าจริง แม้แต่ทหารยามชั้นต่ำสุดที่เฝ้าประตูปราสาทก็ยังสามารถฆ่าฉันได้

โชคชะตาที่เป็นใจเช่นนี้จะคงอยู่ได้นานแค่ไหนกัน?

ถ้าฉันตอบรับข้อเสนอของจอมราชันและกลายเป็นลอร์ดที่เจ็ดจริง ๆ นั่นก็เท่ากับก้าวข้ามแม่น้ำที่ไม่มีวันหวนกลับ

แต่หากฉันปฏิเสธ...

มันก็เสี่ยงไม่แพ้กัน

แม้จะไม่ใช่ความตั้งใจของฉัน แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็มาที่ปราสาทของจอมราชันและเข้าร่วมการประชุมของเหล่าลอร์ด เพียงเพราะไม่อยากสร้างศัตรูในคัลเดอริค

และจอมราชันก็ยื่นเงื่อนไขที่ดีที่สุดให้แล้ว

ถ้าฉันปฏิเสธต่อหน้าสายตาเหล่านั้นล่ะ?

บุคลิกที่ดูเป็นมิตรของจอมราชันอาจพลิกกลับกลายเป็นศัตรูในพริบตาก็ได้ ฉันจะกล้าเสี่ยงขนาดนั้นไหม?

ไม่รู้เลยว่านั่นจะถือเป็นความบ้าระห่ำที่ไม่เข้าท่าหรือเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่าเพื่อลดความเสียหาย

ควรถามไปก่อนดีไหมว่า ขอเวลาไตร่ตรอง?

หัวสมองของฉันรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับมีอะไรอุดตันอยู่เต็มไปหมด

จะดีกว่าไหม...ถ้าฉันจะเลื่อนการตัดสินใจนี้ออกไปก่อน?

จากนั้นลอร์ดคลั่งก็หันมามองฉันก่อนจะเปิดปากพูดขึ้น

“ยังไงก็เถอะ น่าเสียดายนะ ข้าให้สัญญาไว้หน้าห้องประชุมว่าจะลองดวลกันสักครั้ง”

…ให้ตอนไหนกัน?

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันจะเป็นลอร์ดด้วย? แต่ไม่นานฉันก็เข้าใจ

ถ้านึกให้ดี ๆ คัลเดอริคเคยมีการตั้งกฎไว้อย่างชัดเจนว่าการต่อสู้ระหว่างลอร์ดถือเป็นสิ่งต้องห้ามเด็ดขาดไม่ใช่เหรอ?

มันเป็นข้อปฏิบัติขั้นต่ำเพื่อให้ลอร์ดแต่ละคน ซึ่งมีความเป็นตัวของตัวเองสูงมาก สามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่เกิดความขัดแย้งใหญ่โต

“ข้าเองก็เกลียดการจบแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ สุด ๆ เลยนะ อย่างน้อยก็ควรจะต่อสู้กันจนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายนั่นแหละ ถึงจะเรียกว่าดวลจริง ๆ ใช่ไหมล่ะ?”

“…”

เสียงหัวเราะที่ชวนให้รู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดทำให้ฉันนึกถึงความเป็นไปได้ที่น่าสะพรึงกลัว

ถ้าฉันปฏิเสธตำแหน่งลอร์ด หลังการประชุมจบลง อสุรกายบ้าคลั่งนั่นอาจจะอารมณ์คึกแล้วกระโจนเข้าใส่ฉันก็เป็นได้

แค่เจอกันครั้งแรก เธอก็ชักดาบจ่อคอฉันโดยไม่ลังเล แบบนั้นมันก็มีโอกาสเป็นไปได้อยู่หรอก

แต่แค่นั้นน่ะเหรอ? แม้แต่ตอนนี้ ลอร์ดสายฟ้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ยังจ้องฉันเขม็งด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

ถ้าฉันปฏิเสธ ฉันคงต้องมาคอยกังวลว่าหลังจบการประชุมจะมีอะไรตามมาอีกบ้าง

รับ...หรือปฏิเสธ

ไม่ว่าจะทางไหน มันก็คือการเลือกว่าจะเผชิญกับหายนะที่ใหญ่...หรือเล็กกว่ากันนิดหน่อย เหมือนกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นบนเรือขนนักโทษนั่นไม่มีผิด

ฉันเริ่มรู้สึกเสียใจ ที่ปล่อยให้สถานการณ์มันไหลมาถึงจุดนี้

สุดท้ายแล้ว ฉันก็แค่ต้องหาทางหนีออกจากปราสาทบ้าบอนี่ให้ได้ เพื่อหลุดพ้นจากเงื้อมมือของจอมราชัน

…แต่จะเสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว

“ตอนนี้...ก็เหลือแค่คำตอบของท่านรอนเท่านั้น”

นี่คือคำประกาศสุดท้ายจากปากของจอมราชัน

“ในฐานะจอมราชันแห่งคัลเดอริค ข้าขอเสนออย่างเป็นทางการ...ท่านจะรับตำแหน่งลอร์ดที่เจ็ดหรือไม่?”

ความเงียบอันนิ่งสงัดปกคลุมทั่วห้องประชุมและสายตาของเหล่าลอร์ดทั้งหมดที่อยู่รอบโต๊ะกลมก็หันมาจับจ้องที่ฉันเป็นจุดเดียว

ในที่สุด ฉันก็ตัดสินใจด้วยใจที่กึ่ง ๆ จะยอมแพ้

“…ข้ารับตำแหน่ง”