บทที่ 5.1: สภาขุนนาง (2)

บทที่ 5.1: สภาขุนนาง (2)

บรรยากาศมันหนักอึ้ง

ไม่ใช่แค่คำเปรียบเปรย แต่เป็นความรู้สึกจริง ๆ นี่คือคำเดียวที่ฉันสามารถใช้บรรยายบรรยากาศตอนที่ก้าวเข้าสู่ห้องประชุมได้

มันเป็นพื้นที่ที่ใหญ่กว่าที่จินตนาการไว้มากและยังมืดกว่าเล็กน้อยด้วย

สิ่งแรกที่เห็นคือโต๊ะกลมขนาดมหึมากลางห้องและผู้คนห้าคนที่นั่งล้อมอยู่รอบโต๊ะ...ไม่สิ เหล่าตัวตน

“ยินดีต้อนรับ ลอร์ดที่ห้าและหัวหน้าเสนาธิการ”

เสียงชรานุ่มนวลทำลายความเงียบดังขึ้นมา

เป็นเสียงของคนแคระที่นั่งอยู่ตรงหนึ่งในที่นั่งรอบโต๊ะกลมนั้น

เขาเตี้ย ผิวคล้ำเงาแดด มีเคราหนาแน่นทอดยาวลงไปใต้คาง

เหนือสิ่งอื่นใด ร่างกายอันแข็งแกร่งดั่งหินของเขายังสามารถมองเห็นได้ชัดแม้จากระยะไกล

สิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะเช่นนั้นได้มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น คนแคระ

และฉันก็รู้ว่าเขาคือใคร

ลอร์ดที่หนึ่ง นักปราชญ์ อาโกร

สายตาของเหล่าลอร์ดที่โต๊ะกลมรวมถึงเขาด้วย ต่างจ้องมายังพวกเรา

“โอ้ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ตาแก่อาโกร”

ลอร์ดคลั่งเดินเข้าไปนั่งยังที่ว่างตัวหนึ่งอย่างเงียบเชียบ

นอกจากนั้น ก็ไม่มีคำทักทายใดอีก

เพียงแต่สายตาเปี่ยมด้วยคำถามยังคงจับจ้องมาที่เดย์ฟอนและฉัน

ลอร์ดที่สามแห่งวังสวรรค์ ลอร์ดที่สองจ้าวสายฟ้า ลอร์ดที่หกทรราชและลอร์ดที่แปดจักรพรรดินีแห่งทะเลดำ ฉันหันไปมองใบหน้าของพวกเขาและพยายามจับคู่กับชื่อที่มีอยู่ในความทรงจำทีละคน

เหล่าลอร์ดแห่งคัลเดอริคต่างก็เป็นคนละเผ่าพันธุ์และมีลักษณะเฉพาะตนอย่างชัดเจน จึงสามารถแยกแยะได้ไม่ยากเลยว่าใครเป็นใคร

...จอมราชันยังไม่มา?

เธอยังไม่ถึงห้องประชุมงั้นเหรอ?

นอกจากจอมราชันแล้ว ลอร์ดที่สี่ เจ็ดและเก้ายังไม่ปรากฏตัวเลย

ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขายังมาไม่ถึงหรือว่าไม่ได้มาร่วมการประชุมเลยตั้งแต่แรก

“ว่าแต่ มนุษย์ที่อยู่ข้างเจ้าคือใครกัน?”

ลอร์ดที่หนึ่ง นักปราชญ์เอ่ยถามเดย์ฟอนขึ้นมา

เดย์ฟอนจึงแนะนำตัวฉันอีกครั้ง เหมือนเช่นตอนที่อธิบายให้ลอร์ดคลั่งฟังไปก่อนหน้านี้

“ท่านผู้นี้เป็นแขกผู้ทรงเกียรติที่ถูกพามาจากภายนอก จอมราชันทรงอนุญาตให้เข้าร่วมการประชุมในครั้งนี้ด้วยพระองค์เอง”

ปฏิกิริยาของเหล่าลอร์ดต่อคำพูดนั้นแตกต่างกันออกไป

“จอมราชัน…ทรงอนุญาตงั้นเหรอ?”

นักปราชญ์ผู้เป็นคนถามเมื่อครู่ พึมพำอย่างผสมผสานระหว่างความสงสัยกับความประหลาดใจ

“หา? สถานการณ์นี้มันอะไรกันเนี่ย?”

ลอร์ดที่แปด จักรพรรดินีแห่งทะเลดำ วางคางลงบนโต๊ะพลางแสดงความสนใจ

“ยังไงก็ตาม จอมราชันของเราก็ช่างเตรียมเรื่องน่าสนใจไว้จริง อย่างน้อยการประชุมครั้งนี้ก็ไม่ได้น่าเบื่อตั้งแต่เริ่มล่ะนะ”

ทรราชเองก็หัวเราะออกมาเหมือนกำลังสนุกสนานกับสถานการณ์

“…”

ลอร์ดที่สามแห่งวังสวรรค์ ยังคงเหม่อมองไปในอากาศอย่างไร้ความสนใจ

ตั้งแต่ต้นเขาก็ไม่ได้แม้แต่จะชายตามามองทางนี้เลยด้วยซ้ำ

“ทำไมจอมราชันถึงอนุญาตให้คนนอกเข้าร่วมการประชุมของลอร์ดกัน?”

ผู้เดียวที่แสดงความรู้สึกในแง่ลบออกมาคือ ลอร์ดที่สองจ้าวสายฟ้า

เอลฟ์หญิงผู้มีเส้นผมยาวสีฟ้าอ่อนและใบหูเรียวยาว จ้องมองฉันด้วยแววตาไม่ปิดบังความขุ่นเคือง

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องมาอยู่ที่นี่ เพราะงั้นอย่ามองฉันแบบนั้นสิ…

แล้วลอร์ดคลั่งก็หัวเราะคิกคัก ก่อนจะขัดขึ้นมา

“ก็เพราะว่าจอมราชันอนุญาตน่ะสิ ง่ายจะตาย ทำไมต้องทำเป็นจริงจังเถียงไปเถียงมาด้วยล่ะ ยัยเด็ก?”

ลอร์ดสายฟ้าหันขวับมากลอกตาใส่เธอด้วยแววตาอาฆาต

“ข้าบอกเจ้าแล้วใช่ไหม ว่าอย่าเรียกข้าว่ายัยเด็กน่ะ ลอร์ดที่ห้า”

“เหรอ? บอกแล้วเหรอ? เอ...สงสัยหูข้าคงจะมีอะไรอุดอยู่ล่ะมั้ง~”

ท่าทีแกล้งกระดิกหูของลอร์ดคลั่งทำให้ลอร์ดสายฟ้าได้แค่จิ๊ปากอย่างหงุดหงิด

ฉันได้แต่ยืนมองภาพตรงหน้าอยู่เงียบ ๆ

ขณะที่กำลังคิดอยู่ว่าควรจะยืนอยู่อย่างนี้ต่อไปดีไหม เดย์ฟอนก็เป็นฝ่ายเอ่ยนำ

“เชิญนั่งตรงนี้”

ฉันจึงเดินไปนั่งยังที่นั่งซึ่งจัดไว้รอบโต๊ะกลม

แน่นอนว่า ฉันไม่ได้แสดงความสนใจกลับไปยังเหล่าลอร์ดที่จ้องมาทางนี้เลยแม้แต่น้อย

...เกลียดชะมัด บรรยากาศแบบนี้

เหนือสิ่งอื่นใด ลอร์ดที่แปดจักรพรรดินีแห่งทะเลดำ ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกกดดันหนักขึ้นไปอีก

หนวดเส้นบางคล้ายเสาอากาศที่ยื่นออกมาจากหน้าผาก ปีกเยื่อโปร่งขนาดใหญ่ที่แผ่อยู่นอกแผ่นหลังและผิวหนังที่เป็นการผสมผสานกันระหว่างมนุษย์กับโครงร่างภายนอกแบบแมลง ลักษณะทั้งหมดนั้นช่างน่าสยดสยองจนไม่อยากแม้แต่จะมอง

ขอร้องล่ะ...อย่าพูดกับฉันเลย

ท่ามกลางเหล่าอสูรรอบตัว สิ่งที่ฉันทำได้มีเพียงแค่จ้องมองอากาศอย่างไร้จุดหมายและปั้นสีหน้าว่างเปล่าเอาไว้

ขณะที่ฉันกำลังเผชิญกับความกดดันนั้นอยู่ ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอีกครั้งและใครบางคนก็เดินเข้ามา

เป็นสาวใช้

“…?”

ไม่สิ…เมด?

หญิงสาวผู้เดินเข้ามาในห้องประชุมตามลำพังโน้มศีรษะทักทายอย่างนอบน้อม จากนั้นก็เดินมาถึงโต๊ะกลมและเริ่มวางถ้วยชาทีละใบ

...บรรยากาศกลับยิ่งประหลาดกว่าเดิมอีก

แค่สาวใช้ธรรมดานำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟก่อนเริ่มการประชุม ไม่ควรจะเป็นเรื่องให้น่ากังวลเลย

แต่ฉันกลับไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้

หรือจะพูดให้ถูก...คือตัวเลขที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเธอต่างหาก

[Lv. 98]