บทที่ 3.1: หลบหนี (3)

บทที่ 3.1: หลบหนี (3)

ชายในชุดคลุมสีดำซึ่งยังไม่สามารถระบุตัวตนได้

แต่แวบแรกที่เห็น ท่าทีของเขาระมัดระวังอย่างยิ่ง

ฉันสังเกตเห็นได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเข้าใจสถานการณ์นี้ผิดไปอย่างสิ้นเชิง

...เป็นเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับนักรบคนนั้นหรือเปล่านะ?

หรือว่าเขาเห็นฉันฆ่านักรบคนนั้นเข้า?

งั้นชายคนนี้ก็มองว่าฉันเป็นสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าที่ควรจะเป็นสินะ?

...เข้าใจผิดไปเต็ม ๆ เลย ถ้าเป็นแบบนั้น การตอบสนองแบบนี้ก็พอเข้าใจได้อยู่

เพราะถ้าไม่ใช่แบบนั้น แล้วจะมีเหตุผลอะไรที่ทำให้คนแข็งแกร่งระดับใกล้เคียงกับนักรบถึงระแวดระวังต่อแค่นักโทษที่ถูกล่ามโซ่แบบนี้?

อย่างไรก็ตาม สำหรับฉันตอนนี้ ภาพลวงตานั้นถือเป็นสิ่งที่น่าขอบคุณสุด ๆ ฉันจึงพยายามควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเพื่อให้กลมกลืนไปกับจังหวะของสถานการณ์

อีกฝ่ายถามฉันว่าฉันเป็นใคร แต่เพราะไม่แน่ใจว่าจะตอบยังไงดี สุดท้ายก็เลยเลือกที่จะไม่พูดอะไรเลยดีกว่า

ถ้าเผลอแสดงความตื่นตระหนกหรืออารมณ์มากเกินไป มันจะยิ่งทำให้ฉันตกที่นั่งลำบากกว่าเดิม

“ข้าคือเดย์ฟอน หนึ่งในราชอาณาจักรคัลเดอริค ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับอาณาจักรล็อกนาร์หรือพันธมิตรแห่งจักรวรรดิซานเทีย”

ชายคนนั้นแนะนำตัวก่อน

“...ราชอาณาจักรคัลเดอริค?”

คัลเดอริคคืออะไร?

มันคือหนึ่งในสี่ขุมอำนาจหลักของราซา ซึ่งแบ่งอำนาจในทวีปร่วมกับซานเทีย

ผู้ชายคนนี้เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ปัจจุบันงั้นเหรอ?

นอกจากนักรบ ยังมีคัลเดอริคอีก พวกนี้กำลังทำอะไรกันอยู่ถึงได้มารวมตัวกันอยู่ในขบวนเดียวกันแบบนี้?

ทั้งหมดก็เป็นเพียงแค่การคาดเดาเท่านั้น แต่มันต้องมีอะไรบางอย่าง...เช่น การแย่งชิงอำนาจ

แต่ที่สำคัญที่สุดสำหรับฉันในตอนนี้ ไม่ใช่จุดประสงค์หรือภูมิหลังของพวกเขา...

แต่เป็นการเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์ตรงหน้าให้ได้ก่อนต่างหาก

ฉันเหลือบมองอีกฝ่ายก่อนจะถามขึ้นว่า

“เจ้าทำอะไรกับเรือลำนี้?”

แรงสั่นสะเทือนไม่ได้หยุดเลยตั้งแต่เมื่อครู่ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นที่เรือกำลังจะจมอะไรขนาดนั้น...

“หากเจ้าหมายถึงสภาพของตัวเรือ ขบวนนี้จะจมก่อนถึงอาร์คีมอนแน่นอน”

หืม...?

โดยไม่รู้ตัว สีหน้าเรียบเฉยที่พยายามรักษาไว้ก็หลุดออกไปในทันที

ในเมื่อฉันกำลังจะถูกพิจารณาโทษด้วยการจมลงกลางทะเล ใบหน้าก็เผลอแสดงความขุ่นเคืองออกมา

“ทำไมคนอย่างเจ้าถึงกลายเป็นนักโทษในขบวนคุ้มกันได้ล่ะ?”

ฉันเองก็อยากจะจับไอ้คนที่โยนฉันเข้ามาในเกมนี่เขย่าคอถามให้หายข้องใจเหมือนกัน เพราะงั้นเงียบไปเลยเถอะ

แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?

มือกับเท้ายังถูกพันธนาการอยู่ ในขณะที่เรือก็กำลังจะจมลงเร็ว ๆ นี้ แถมตอนนี้ยังมีสัตว์ประหลาดระดับเกือบ 90 ยืนอยู่ตรงหน้าอีกต่างหาก

สถานการณ์ไม่เพียงแค่ไม่ดีขึ้น แต่มันกลับยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ

ถึงจะพยายามรักษาความใจเย็นไว้ แต่ในสถานการณ์แบบนี้...ยังมีทางเอาตัวรอดอีกเหรอ?

โครม!

ตัวเรือสั่นแรงยิ่งกว่าเดิม เป็นสัญญาณเตือนชัดเจนว่ากำลังจะหมดเวลาแล้ว

แต่ทำไมหมอนั่นถึงยังใจเย็นอยู่ได้ล่ะ?

ไม่ว่าจะเลเวลสูงแค่ไหน ก็ไม่น่าจะหนีออกจากทะเลกลางสมุทรด้วยร่างเปล่าได้หรอกมั้ง?

แต่นั่นสินะ ก็เพราะหมอนี่เป็นคนก่อเรื่องขึ้นมา เพราะงั้นต้องมีเส้นทางหลบหนีแน่

ไม่ว่าจะเป็นเรืออีกลำที่เตรียมไว้ หรือจะเป็นการวาร์ป...อา

ฉันเริ่มรู้ตัวว่าคิดมากเกินไป

สิ่งที่พอจะเรียกได้ว่าเป็นเส้นชีวิตในสถานการณ์แบบนี้...มีเพียงแค่หนึ่งเดียวเท่านั้น

ถ้าฉันสามารถขอความช่วยเหลือจากชายคนนี้ได้ล่ะก็...

ถ้าเป็นแบบนั้น อย่างน้อยก็คงจะไม่ต้องถูกฝังไปพร้อมกับเรือลำนี้

แต่ปัญหาชัด ๆ เลยก็คือ...

ไม่มีทางที่เขาจะช่วยฉันแน่ ๆ

เขาจะมีเหตุผลอะไรต้องทำแบบนั้น?

ระหว่างเราสองคน มันมีเส้นแบ่งชัดเจนอยู่

ที่เขาไม่โจมตีฉันทันที คงเป็นเพราะยังไม่รู้แน่ชัดถึงพลังของฉัน เลยเลือกที่จะระวังตัวไว้ก่อน

ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันจะกล้าเอ่ยปากขอความช่วยเหลือออกไปได้จริง ๆ เหรอ?

ในความเป็นจริงแล้ว โอกาสที่ฉันจะถูกสังหารในทันทีหลังจากความจริงเปิดเผยว่าเป็นแค่เศษขยะไร้ค่าคงมีสูงกว่ามาก

...แต่นี่คือทางรอดเดียวของฉัน

ถ้าฉันอยากมีชีวิตรอดต่อไป ต้องหาทางให้ได้

ไม่ว่าจะเป็นการใช้ความเข้าใจผิดที่เขามีต่อตัวฉันหรืออะไรก็ตาม...ฉันต้องหาทางเอาตัวรอดจากที่นี่ให้ได้...

“เจ้าอยากจะไปกับข้าหรือไม่? ไปยังปราสาทของจอมราชันแห่งคัลเดอริค”

...หะ?

ฉันมองเขาโดยพยายามซ่อนสีหน้าตกตะลึงไว้

“จอมราชันทรงให้ความสำคัญกับความสามารถเป็นหลัก ไม่ว่าเผ่าพันธุ์ ถิ่นกำเนิด หรืออดีตจะเป็นเช่นไร ที่คัลเดอริคสิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญ ชายเช่นท่าน...แน่นอนว่าจอมราชันจะต้องยินดีต้อนรับ”

“...”

“คัลเดอริคแตกต่างจากซานเทียในหลายเรื่อง อย่างน้อยก็มีอะไรที่น่าสนใจกว่าดินแดนที่มีไว้สำหรับมนุษย์เพียงอย่างเดียวมากนัก”

แม้แต่คำเรียกก็เปลี่ยนเป็นท่านไปแล้ว

แต่หมอนี่กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่กันแน่?

คำพูดที่คาดไม่ถึงขนาดนี้ ทำเอาฉันต้องใช้เวลาสักพักถึงจะเข้าใจความหมาย

...เขากำลังชวนฉันไปร่วมกลุ่มเหรอ?

ชายคนนี้กำลังยื่นข้อเสนอให้ฉันเข้าร่วมฝ่ายของเขางั้นเหรอ?

ถึงแม้เขาจะประเมินฉันเกินจริงแค่ไหนก็ตาม แต่กับนักโทษที่ไม่รู้แม้แต่ตัวตนชัดเจนแบบนี้เนี่ยนะ?

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไปอย่างรุนแรง

แน่นอนว่า...นี่คือโอกาสดี

สถานการณ์ที่อีกฝ่ายเสนอจะพาฉันออกไป โดยที่ฉันไม่ต้องแสร้งทำอะไรเลยสักนิด

ถ้าฉันตอบตกลง ก็สามารถหนีออกจากเรือที่กำลังจะจมนี้ได้อย่างปลอดภัย แต่...

ปัญหาคือหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น

ในความเป็นจริงแล้ว ฉันก็แค่เศษสวะที่ไม่มีความสามารถพิเศษอะไรทั้งนั้น แล้วถ้าไปถึงคัลเดอริคแล้วจะเอายังไงต่อ?

แล้วอะไรอีกนะ? ปราสาทของจอมราชัน? หมอนี่คิดจะพาฉันไปพบจอมราชันของคัลเดอริคโดยตรงเลยเหรอ?

งั้นสู้เอาหัวไปให้เสือกัดยังจะดีกว่า

...แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่นเลย

ไม่ว่าจะถูกซากเรือถล่มทับหรือต้องจมน้ำตาย ถ้าฉันไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ก็มีแต่ตายสถานเดียวเท่านั้น

ตอนนี้ สิ่งสำคัญอันดับแรกคือมีชีวิตรอดเรื่องอื่นค่อยไปคิดทีหลังก็ได้

หลังความเงียบที่ยาวนาน ฉันจึงค่อย ๆ เอ่ยปากพูดออกมาเบา ๆ

“นี่คือข้อเสนอชวนเข้าร่วมสินะ?”

“แน่นอน”

คำตอบถูกส่งกลับมาอย่างรวดเร็ว

“คัลเดอริคงั้นเหรอ...” ฉันพึมพำ ก่อนจะพูดต่อ “มันก็ดูน่าสนใจอยู่นิดหน่อยนะ”