ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 59 ตระกูลหลัวห้ามคนเถื่อนเข้า

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 59 ตระกูลหลัวห้ามคนเถื่อนเข้า

หลังจากนั้น หลัวจิ่วเกอยังได้ซื้อปรมาจารย์ปรุงโอสถ ปรมาจารย์หลอมอาวุธ

และผู้บำเพ็ญเพียรที่มีฐานพลังยุทธ์ต่างกันประมาณ 20 คนที่ [คุกนักโทษทองคำ] อีกด้วย

ส่วนที่ว่าทำไมไม่ซื้อผู้บำเพ็ญเพียรที่มีฐานพลังยุทธ์สูงกว่าขอบเขตเซียน?

สาเหตุก็ง่ายนิดเดียว

ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนที่ [คุกนักโทษทองคำ] ล้วนมีราคาแพงระยับ

อีกทั้งมีข่าวลือว่าร้านค้าในสาขานี้เป็นเพียง 1 ใน 100 กว่าสาขาของ [คุกนักโทษทองคำ] ในมณฑลตงหวง

จำนวนทาสที่เหลือก็ไม่ค่อยเพียงพอ

"ท่านผู้อาวุโส"

"หากมีเวลา โปรดแวะมาอีกนะขอรับ"

[คุกนักโทษทองคำ] ที่โต๊ะด้านหน้า

ชายหนุ่มรูปร่างท้วมเล็กน้อยคนนั้นยิ้มจนตาเป็นประกายนับไม่ถ้วน

จ้องไปทางหลัวจิ่วเกอ

พลางโบกมืออย่างกระตือรือร้น

อันที่จริงแล้ว ลูกค้ารายใหญ่เช่นนี้ในดินแดนเต๋าแล้ว แทบไม่มีแม้แต่น้อย

จนกระทั่งหลัวจิ่วเกอเดินจากไปแล้ว

ที่หน้าประตู [คุกนักโทษทองคำ]

ชายหนุ่มรูปร่างท้วมเล็กน้อยคนนั้นจึงเก็บรอยยิ้มบนใบหน้ากลับเข้าไป

เขาชะงักตาแคบลงเล็กน้อยจ้องไปทางหลัวจิ่วเกอจากไป

และกระซิบเบา ๆ ว่า

"ท่านผู้อาวุโสท่านนี้...”

"เหมือนจะไม่ธรรมดา"

"เจ้าค้นพบตัวตนของเขาหรือยัง?"

ทันใดนั้น

ชายหนุ่มหันไปถามคนใช้ที่มีฐานพลังยุทธ์ขอบเขตกระจ่างแจ้งอีกคน

"เจ้านาย"

"ค้น- ค้นพบแล้วขอรับ"

"ท่านผู้อาวุโสท่านนี้.....”

"ท่านผู้อาวุโสท่านนี้คงเป็นปีศาจร้ายผู้ทำลายล้างนิกายหมื่นอัคคี ฆ่าพระภิกษุคู่จื้อ แห่งวัดสมบัติวิญญาณ”

"บรรพบุรุษสูงสุดแห่งตระกูลหลัวในดินแดนเต๋าอนันต์ หลัวจิ่วเกอ!"

ได้ยินดังนั้นแล้ว

ชายหนุ่มคนนั้นก็ตะลึงงัน

เขาคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านั้นแล้วว่า

คนผู้นั้นจะไม่ธรรมดา

แต่ไม่คิดเลยว่าจะน่าสะพรึงขนาดนี้??

นิกายหมื่นอัคคี

อย่างไรเสียก็เป็น 1 ใน 9 ขุมอำนาจชั้นนำของมณฑลตงหวง

พระภิกษุคู่จื้อ?

นี่ก็เป็นพระภิกษุใหญ่แห่งวัดสมบัติวิญญาณ

"ท่านผู้อาวุโสท่านนี้ช่างกล้าหาญจริง ๆ..."

แน่นอนว่า

ชายหนุ่มไม่ได้ดูถูกเหยียดหยามอะไร

วัดสมบัติวิญญาณ

แม้ในสายตาของชายหนุ่ม

ก็เป็นแค่ขุมอำนาจธรรมดาเท่านั้น

แต่เบื้องหลังวัดสมบัติวิญญาณคือพุทธศาสนา

อิทธิพลของพุทธศาสนาแผ่ขยายกว้างขวาง

มีชาวพุทธไม่ถ้วนในแผ่นดินใหญ่แห่งนี้

สังหารพระภิกษุคู่จื้อ

ก็เรื่องของเขา

แต่หากทำลายวัดสมบัติวิญญาณ แล้วยังยุ่งเกี่ยวกับศรัทธาของพุทธศาสนา

ถึงแม้ท่านผู้อาวุโสท่านนั้นจะมีความสามารถถึงขอบเขตสวรรค์

ก็คงยากที่จะเอาชีวิตรอดบนแผ่นดินใหญ่แห่งนี้

ที่หน้าประตู [คุกนักโทษทองคำ]

ชายหนุ่มส่ายหัว

จากนั้นก็หันหลังกลับ เดินกลับไปที่โต๊ะต้อนรับอย่างเชื่องช้า

บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอีกครั้ง

กลับสู่รูปลักษณ์ขี้เล่นเหมือนเดิม

ส่วนหลัวจิ่วเกอ?

ขณะนี้กำลังขี่กระทิงเฒ่าเทพโบราณ

ข้างหลังถูกประกบด้วยสมุนที่มีรูปร่างสูงใหญ่ แข็งแกร่งเหมือนพยัคฆ์ กลิ่นอายรอบตัวแผ่กระจายไปนับไม่ถ้วน ทั้งหมดมีประมาณ 20 คน

กำลังเดินทางไปยังดินแดนเต๋าอนันต์ช้า ๆ

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ

อีกครู่เดียว ก็ผ่านไปอีก 3 วัน

ณ เวลานี้ ดวงอาทิตย์ขึ้นพอดี

ตำแหน่งที่หลัวจิ่วเกออยู่ ไม่ไกลจากดินแดนเต๋าอนันต์

ด้วยความแข็งแรงของกระทิงเทพโบราณ

คาดว่าคงใช้เวลาอีก 3 - 5 ชั่วโมง ก็จะกลับถึงเขตแดนตระกูลหลัว

"ต้าหวง...."

"เหตุใดเจ้าที่ไม่มีอะไรให้ทำ ถึงอยากอ้างสิทธิ์เป็นราชาแห่งดินแดนนั้นรึ"

"ไม่สู้ฝึกปรือจะดีกว่าหรือ"

"เพิ่มพูนฐานพลังยุทธ์ของตนเอง"

หลัวจิ่วเกอนอนอยู่บนหลังของกระทิงเฒ่าพลันเอ่ยถามขึ้น

"ฮึ่ม"

กระทิงเทพโบราณที่มีชื่อว่า "ต้าหวง"

ได้ยินดังนั้นก็หน้าดำคล้ำพ่นลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

จากนั้นก็ก้มหัวลง

"หืม"

"เหตุใดไม่พูดต่อรึ?"

"น่าเบื่อเสียจริง"

พูดจบ หลัวจิ่วเกอก็หลับตาลงอย่างสนิทใจ

หาตำแหน่งที่สบายที่สุด

แล้วนอนลงบนหลังกว้างใหญ่ของต้าหวง

ต้าหวงสืบเชื้อสายมาจากกระทิงเทพโบราณ

พรสวรรค์ของเผ่าพันธุ์นี้ ช่างหาได้ยากยิ่งนัก

มีศักยภาพบรรลุความเป็นเทพ

สิ่งเหล่านี้หลัวจิ่วเกอย่อมทราบอยู่แล้ว

อีกทั้งยังรู้อีกว่า

กระทิงเทพโบราณเผ่าพันธุ์นี้ หาได้ยากยิ่งนัก โดยทั่วไปแล้วจะอาศัยอยู่ในดินแดนที่เรียกว่าถิ่นทุรกันดาร ใน 1 ดินแดนพิเศษ ของมณฑลตงหวง

อะไรคือถิ่นทุรกันดาร?

ก็ง่ายนิดเดียว

พืชพันธุ์ไม่งอกเงย น้ำไม่ไหล พื้นทรุดตัว มักจะมีสายลมที่มีอุณหภูมิสูงมากพัดอย่างรุนแรง สามารถทำลายผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนได้อย่างง่ายดาย

สถานที่เช่นนี้ ก็เรียกว่าถิ่นทุรกันดาร

ส่วนที่ว่าทำไมต้าหวงถึงได้ออกจากถิ่นทุรกันดาร

และถูกหลัวจิ่วเกอเจอพอดี?

สำหรับเรื่องนี้

ตามตรงแล้ว เขาไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่

ต้าหวงไม่อยากพูด

เขาก็ไม่ถาม

เพราะบางครั้ง การถามที่ลึกเกินไป ก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป

จนกระทั่งเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ

บนฟ้า ดวงอาทิตย์ร้อนแรงนั้นก็ค่อย ๆ ตกลงมาทีละน้อย

จนกระทั่งเวลามาถึง 3 ชั่วโมงหลัง

ในที่สุดหลัวจิ่วเกอก็ขี่กระทิงเฒ่าเทพกลับมาในเขตแดนตระกูลหลัวอย่างเนิบช้า

"เจ้าเป็นใคร?"

"ที่นี่คือเขตแดนตระกูลหลัว เหล่าคนเถื่อนห้ามเข้า"

เห็นชายชราสวมชุดขาวขี่วัวกระทิงเฒ่า เอวคาดกระบี่เก่า ๆ ที่มีสนิมจับ ดูแล้วมีท่าทางป่าเถื่อนสักหน่อย

ภายนอกเขตแดนตระกูลหลัว

ศิษย์สำนักอาภาทองคำที่เฝ้ายามอยู่ตลอดเวลา

พลันชักกระบี่วิญญาณระดับกลางที่เอวออกมา

มีท่าทางเข้มงวดเคร่งขรึมยิ่งนัก

กล่าวตักเตือนหลัวจิ่วเกอ

"เขตแดนตระกูลหลัว ห้ามคนเถื่อนเข้ารึ??"

ได้ยินคำเหล่านี้แล้ว

หลัวจิ่วเกออยากหัวเราะ

ตัวเองเป็นบรรพบุรุษสูงสุดแห่งตระกูลหลัว

ทว่ากลับถูกกั้นไม่ให้เข้าเขตแดนตระกูลหลัวเสียได้

ช่างน่าสนุกจริง ๆ

"ไปกันเถอะ...."

เขาหัวเราะพลันส่ายหัว

หลัวจิ่วเกอก็ตบต้าหวงเบา ๆ

ส่วนต้าหวงเอง ก็ชายตามองศิษย์สำนักอาภาทองคำที่เฝ้ายามอยู่ภายนอกเขตแดนตระกูลหลัว

จากนั้นก็เดินไปข้างหน้า

ที่ด้านหลังของหลัวจิ่วเกอ

ผู้บำเพ็ญเพียรทั้งยี่สิบที่สวมชุดคร่ำคร่า

ดูแล้วร่างกายก็สูงใหญ่ แข็งแกร่ง รอบตัวแผ่กระจายไปด้วยกลิ่นอายอันน่าขนพองสยองเกล้า

บัดนี้ก็เดินตามติดไปทันที

"หยุด"

"มีคนกล้าบุกรุกเข้าไปในเขตแดนตระกูลหลัว พี่น้องทั้งหลายจัดการ!"

แม้จะยังไม่ทันได้ขยับมือ

แต่ชายชราที่ขี่วัวกระทิงเฒ่าเบื้องหน้าของศิษย์สำนักอาภาทองคำที่เป็นผู้นำ และผู้บำเพ็ญเพียรยี่สิบคนที่เดินตามหลังชายชรา ซึ่งดูแล้วใคร ๆ ก็รู้ว่าไม่ควรยุ่ง

วูบหนึ่งร่างเหล่านั้นก็พลันเลือนหายไปจากสายตาของทุกคน

"นี่..."

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่??"

ศิษย์สำนักอาภาทองคำตะลึงงัน