ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 58 คำสาปดวงจิตโลหิต

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 58 คำสาปดวงจิตโลหิต

ในคุก

หลัวจิ่วเกออยู่บนกระทิงเทพโบราณตัวนั้น

ค่อย ๆ เดินหน้าต่อไปในคุกที่กว้างใหญ่

สายตาเหลือบมองไปยังคุกที่หล่อด้วยเหล็กกล้าต่อเนื่องไม่ขาดสาย

ขอบเขตกลั่นเทพ 1 สวรรค์.....

ขอบเขตกลั่นเทพ 5 สวรรค์......

ขอบเขตกลั่นเทพระดับสมบูรณ์............

ขอบเขตทารกเซียน 8 สวรรค์......

ของเขตพิสูจน์เต๋า 2 สวรรค์......

ขอบเขตกระจ่างแจ้ง 3 สวรรค์......

จู่ ๆ หลัวจิ่วเกอก็หยุดลงที่ด้านนอกคุกแห่งหนึ่ง

เขาหรี่ตาเล็กน้อย

เพราะว่า ในคุกแห่งนี้ เขารับรู้ถึงปราณขอบเขตตระหนักรู้ระดับสมบูรณ์กระเพื่อมอยู่เล็กน้อย

ถึงแม้ปราณกระเพื่อมนี้จะอ่อนมาก

มีบ้างหายบ้าง

แต่สิ่งที่แน่นอนก็คือ ปราณนี้มีอยู่จริง

"แม้กระทั่งที่แบบนี้ ยังมีทาสขอบเขตตระหนักรู้ระดับสมบูรณ์อยู่อีกหรือ??"

"ช่างน่าประหลาดใจจริง ๆ ......

เขาจ้องมองเข้าไปในคุก

ชายชราผมเทาร่างผอมโซเหมือนโครงกระดูก นอนอยู่บนพื้น มีรูเลือดหนองไหลออกมาหลายรู แม้กระทั่งลมหายใจก็อ่อนแรงมาก

หลัวจิ่วเกออดหัวเราะไม่ได้

ดูเหมือนการเดินทางของเขาจะได้เก็บเกี่ยวผลไม่น้อยเลย

ไม่ว่าคนอื่นจะเป็นยังไง

เพียงแค่คนนี้ ก็คุ้มแล้ว

"ปล่อยเขาออกมา"

"ข้าซื้อ"

หลัวจิ่วเกอพูดกับชายหนุ่มร่างอ้วนด้วยเสียงเบา ๆ

"ปล่อยออกมา?”

"นี่......”

ชายหนุ่มลังเลเล็กน้อย

เขามองไปที่ชายชราในคุก

แล้วก็หันหน้ากลับมา

มองสิ่งมีชีวิตที่ขี่อยู่บนกระทิงเทพโบราณ

ระดับฐานพลังยุทธ์ดูไม่ออกเลย

พลังลึกล้ำยากจะประมาณ

เขากลืนน้ำลายและขบฟัน

ยื่นมือออกไป โบกไปที่คุกเหล็กกล้าทีหนึ่ง

ชายหนุ่มคิดในใจว่า

คนที่สามารถจับกระทิงเทพโบราณมาเป็นพาหนะได้

การเอาชนะผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตตระหนักรู้ระดับสมบูรณ์ครึ่งเป็นครึ่งตายแบบนี้

น่าจะไม่มีปัญหาอะไรกระมัง?

"กุ๊บ แก๊บ"

ประตูคุกเหล็กกล้าเปิดออกในพริบตา

แล้วพอประตูเหล็กเปิดออก

ในคุก

ชายชราผมเทาที่ดูเหมือนจะครึ่งเป็นครึ่งตายเมื่อครู่

กลับลืมตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดคู่นั้นขึ้นมาทันใด

เห็นเขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

ปล่อยปราณแข็งแกร่งในขอบเขตตระหนักรู้ระดับสมบูรณ์ และกลิ่นอายเลือดเย็นยะเยือกที่ทำให้คนใจสั่นได้ออกมา เดินมาทางหลัวจิ่วเกอ

"ปล่อยข้าไป"

"ข้าสามารถไว้ชีวิตพวกเจ้าได้"

เสียงชราแหบแห้งดังขึ้น

พูดไปพลางก้าวเดินมาข้างหน้า

ปราณแข็งแกร่งขอบเขตตระหนักรู้ระดับสมบูรณ์บนตัวเขาพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด

"ปล่อยเจ้าไป?"

"ไว้ชีวิตข้างั้นหรือ?

ได้ยินประโยคนี้แล้ว

หลัวจิ่วเกออดหัวเราะไม่ได้

พูดตามตรง หลังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้มานาน

ยังไม่ค่อยมีคนกล้าพูดกับเขาแบบนี้เท่าไหร่

"เจ้าแน่ใจหรือ ว่าเจ้าจะไว้ชีวิตข้า?”

"แน่ใจหรือว่าต่อให้ข้าปล่อยเจ้าไป เจ้าก็จะออกไปได้เป็นปกติ??"

"อย่าโอหังนัก"

ในส่วนลึกของ [คุกนักโทษทองคำ]

หลัวจิ่วเกอสวมเสื้อคลุมขาวตัวหนึ่ง คาดกระบี่สนิมไว้ที่เอวมีสีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาในทันใด

ปลดปล่อยกลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวที่สามารถกดทับชายชราได้ออกมา

ในชั่วพริบตา

สถานการณ์ก็กลับตาลปัตร

หลัวจิ่วเกอยืนนิ่งอยู่กับที่

ส่วนชายชรานั่น ถูกปราณที่น่าสะพรึงกลัวฟุ้งขึ้นจากตัวหลัวจิ่วเกอ

กดทับจนแทบหมดแรง ถึงขั้นหายใจไม่ออก

"เจ้ามีอะไรที่ต้องทำใช่หรือไม่?"

"หรือจะเป็นการแก้แค้น??"

หลัวจิ่วเกอก็หรี่ตามองรูเลือดที่หนองไหลออกมาไม่หยุดบนตัวอีกฝ่าย

รวมถึงเบ้าตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดและความเกลียดชังของเขา

หลัวจิ่วเกอก็เดาได้คลุมเครือ ๆ

ว่าคนตรงหน้านี้ผ่านอะไรมาบ้าง

เห็นได้ชัดว่าเมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดของหลัวจิ่วเกอ

ชายชราก็นิ่งเงียบ

"อยากได้พลังหรือไม่?"

"ข้าให้เจ้าได้ แต่มีเงื่อนไขคือ ข้าต้องการความภักดีเล็กน้อยจากเจ้า"

หลัวจิ่วเกอพูดอีกประโยค

ในตอนนี้ สายตาของชายชราผมเทา ก็วาบขึ้นด้วยประกายหนึ่ง

พลัง?

เขาปรารถนามัน

แก้แค้น??

หลังจากที่ตระกูลถูกทำลาย ญาติทั้งหมดถูกฆ่าตายต่อหน้า แม้กระทั่งตัวเองก็ถูกส่งมาเป็นทาสต่ำต้อยในคุกนักโทษทองคำนี่

ใครจะไม่อยากแก้แค้นบ้าง?

แต่ว่า......

เขาจะสามารถแก้แค้นได้จริง ๆ หรือ?

เขาจะสามารถได้รับพลังที่แข็งแกร่งได้จริง ๆ หรือ??

เวลาผ่านไป

ประมาณครึ่งชั่วโมงให้หลัง

ชายชราผมเทาก็เลื่อนระดับฐานพลังยุทธ์สู่ขอบเขตสันติ 3 สวรรค์

หลังจากอาการบาดเจ็บหายดีแล้ว

เขาก็ค่อย ๆ เดินออกจากคุกนักโทษทองคำ

ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายการฆ่าฟัน วิ่งเร็วไปยังทิศทางหนึ่ง

ส่วนในคุกนักโทษทองคำ

หลัวจิ่วเกอก็หรี่ตามองทิศทางที่ชายชราผมเทา ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็นหลัวฟูไปแล้ว

พลางคิดอยู่ในใจว่า

"ขอบเขตสันติ 3 สวรรค์หรือ?"

"ก็ไม่เลว"

หลัวจิ่วเกอส่ายหน้าเล็กน้อย

แล้วก็เดินลึกเข้าไปข้างในต่อ

ส่วนชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ

ตอนนี้ ก็ทำหน้างุนงงไปหมด

ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองมึนงงไปทั้งตัว

นี่มันเกิดอะไรขึ้น??

เพียงหยิบผลไม้เซียนระดับสูงสุดที่ไม่รู้ชื่อมามอบผลหนึ่ง ชายชราผมเทาที่กำลังจะตายก็พลันปะทุอำนาจ ฟื้นตัวหายดี

ระดับฐานพลังยุทธ์จากขอบเขตตระหนักรู้ระดับสมบูรณ์ก็กลายเป็นขอบเขตสันติ 3 สวรรค์??

แล้วเหตุใดถึงปล่อยให้ชายชราออกไปง่าย ๆ เช่นนั้น??

ตรานายทาสก็ยังไม่ได้ประทับเลยแม้แต่น้อย

ชายหนุ่มรู้สึกงงงวยไปหมด

แน่นอน สิ่งที่ชายหนุ่มคิดได้ หลัวจิ่วเกอก็คิดได้เหมือนกัน

ตรานายทาส??

ของเช่นนั้นคงไม่ปลอดภัยนัก

ก่อนหน้านี้ ขณะปิดด่านร้อยปี

หลัวจิ่วเกอซื้อของจากระบบประมาณห้าพันกว่าชิ้น

ถึงแม้ของหลาย ๆ อย่างจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่

การใช้งานก็แค่ธรรมดา

แต่บางครั้ง ก็มักจะได้ของดี ๆ ติดมือมาบ้าง

อย่างเช่นวิชาลับระดับเทพขั้นสูงสุด [คำสาปดวงจิตโลหิต]

[คำสาปดวงจิตโลหิต]

สามารถควบคุมจิตวิญญาณของผู้อื่นได้

เพียงแค่ใช้นิ้วมือหยดเลือดของตัวเองเข้าไปในสมองของอีกฝ่าย

วิชาลับนี้ก็จะเปลี่ยนเลือดที่หยดเข้าไปนั้นให้กลายเป็นคำสาปดวงจิตโลหิต

จากนั้น คนที่ถูกควบคุมด้วยคำสาปดวงจิตโลหิต หากคิดทรยศ

ตัวก็จะระเบิดตายในพริบตา

ลาจากโลกนี้ไปชั่วนิรันดร์