ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 60 ผลเพลิงสีชาด

ระบบสินค้าลดราคาขั้นเทพ ตอนที่ 60 ผลเพลิงสีชาด

ไม่นาน

พวกเขาก็ได้ไปรายงานกับหลัวเหิง จ้าวตระกูลหลัวคนปัจจุบัน

ส่วนหลัวเหิงเมื่อได้ยินเรื่องนี้

ก็โบกมือใหญ่ปัดไปมา

บอกศิษย์ของสำนักอาภาทองคำไม่ต้องใส่ใจในเรื่องนี้อีก

โดยที่ใบหน้าตัวเองก็แดงขึ้นเล็กน้อย

เอาเข้าจริงแล้ว หากบรรพบุรุษนั้นจะกลับมาในตระกูล

แต่กลับโดนกั้นไว้

เรื่องเช่นนี้ ช่างทำให้รู้สึกอับอายเสียจริง ๆ

แต่โชคดีที่ท่านบรรพบุรุษไม่ได้ใส่ใจในเรื่องนี้

ไม่อย่างนั้นก็จะเป็นความรับผิดชอบของเขา จ้าวตระกูลหลัวคนปัจจุบัน

เขตแดนตระกูลหลัว

ห้องส่วนตัวสำหรับการทำงานของจ้าวตระกูลหลัวคนปัจจุบัน

หลัวเหิง หรี่ตามองคนทั้งยี่สิบที่นั่งอยู่กลางห้อง โดยมีเสื้อผ้าด้อยคุณภาพ

รูปร่างสูงใหญ่แข็งแกร่งราวกับพยัคฆ์ป่า

รอบตัวยังแผ่กระจายกลิ่นอายอันน่าขนพองสยองเกล้าอย่างคลุมเครือ

หลัวเหิงนิ่งอึ้ง

"คนเหล่านี้..."

"ฐานพลังยุทธ์ต่ำสุดก็อยู่ในขอบเขตกายาเต๋า 3 สวรรค์?"

"ส่วนสูงสุดนั้น ฐานพลังยุทธ์กลับอยู่ถึงขอบเขตกระจ่างแจ้ง 7 สวรรค์??"

เห็นกลุ่มคนเหล่านี้แล้ว หลัวเหิงรู้สึกงงงวย

บรรพบุรุษไปหาคนเหล่านี้มาจากที่ไหนกัน?

แล้วยังให้เขาสั่งการอีก??

ล้อเล่นหรือไม่?

แต่อย่างไรก็ตาม จากการกระทำของหลัวจิ่วเกอ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ล้อเล่น

หลังจากใช้ [คำสาปดวงจิตโลหิต]

เพื่อให้คนเหล่านี้ซึมซับความภักดีต่อหลัวจิ่วเกอไปในจิตใจ

คนเหล่านี้ ก็กลายเป็นผู้ติดตามที่ภักดีต่อหลัวจิ่วเกอที่สุด

ต่อต้าน?

ไม่ว่าจะคิดต่อต้านอย่างไรก็ตาม

[คำสาปดวงจิตโลหิต] เป็นวิชาลับระดับเทพขั้นสูงสุด

เมื่อเอาเลือดของผู้ใช้หยดลงในจิตใจของผู้อื่นแล้ว ก็จะสร้างคำสาปเลือดขึ้นได้อย่างน่าพิศวง

ไม่เพียงแค่ใช้สั่งการความซื่อสัตย์ต่อผู้ใช้ได้เท่านั้น ยังสามารถตรวจสอบความซื่อสัตย์ของผู้ถูกสาปด้วย

หากความซื่อสัตย์ไม่สูง?

ก็จะระเบิดร่าง

หากใจคิดต่อต้าน?

ก็จะระเบิดร่าง

แม้แต่การบิดพลิ้วคำสั่งของเจ้านายเพียงเล็กน้อย ก็จะระเบิดร่าง

ด้วยเหตุนี้...

หลัวจิ่วเกอจึงไม่ต้องกังวลอีกต่อไปว่า ทั้งยี่สิบคนนี้จะซื่อสัตย์หรือไม่

เพราะตราบใดที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่

ก็หมายความว่า คนเหล่านี้ยังคงจงรักภักดีต่อเขาอย่างที่สุด

"จ้าวตระกูล"

"จ้าวตระกูล"

"จ้าวตระกูล"

เขตแดนตระกูลหลัว

ห้องแห่งหนึ่ง

เสียงเรียกดังขึ้นพร้อมกัน

ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนทั้งยี่สิบที่มีรูปร่างสูงใหญ่แข็งแกร่งราวกับพยัคฆ์ และแผ่กลิ่นอายอันน่าขนพองสยองเกล้ารอบตัวต่างก้มศีรษะลง

เตรียมพร้อมถูกหลัวเหิงสั่งการ

ส่วนหลัวเหิง เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้แล้ว

ก็กระตุกมุมปากเล็กน้อย

เขาสูดหายใจลึก ปรับสภาพจิตใจแล้วกล่าวอย่างเนิบช้า

"นับจากวันนี้"

"ในพวกเจ้าสิบคน จะเข้าร่วมกองทัพของราชวงศ์หลัว"

"ส่วนอีกสิบคนที่เหลือ ให้ข้าเป็นผู้สั่งการโดยตรง"

เสียงพูดจบลง

ในห้องนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนทั้งยี่สิบต่างก้มศีรษะเล็กน้อย

ยกมือซ้ายวางไว้บนอก

สักพักหนึ่งก็เลือนหายไปจากห้องนี้

ห้องในกลับกลายเป็นว่างเปล่าอีกครั้ง

หลัวเหิง นั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะ หรี่ตาเล็กน้อย

บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้น

"หากมีผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนทั้งยี่สิบอยู่"

"เช่นนั้น ดินแดนเต๋าอนันต์นี้ แม้จะไม่ต้องใช้สำนักอาภาทองคำ ตระกูลหลัวของข้าก็สามารถยึดครองได้อย่างง่ายดาย"

แน่นอนว่าหากมีสำนักอาภาทองคำที่เป็นแรงงานให้ตระกูลหลัว

หลัวเหิงก็ย่อมไม่รังเกียจ

เอาเข้าจริงแล้ว แม้ตอนนี้ที่ผ่านช่วงเวลาการพัฒนานานร้อยปีมาแล้ว

แต่เมื่อเปรียบเทียบกับสำนักอาภาทองคำ ที่ได้ชื่อว่าเป็นขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนเต๋าอนันต์

ยังคงมีช่องว่างไม่น้อยอยู่

แต่ทว่า....

เรื่องหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้

เขตแดนตระกูลหลัว

ลานที่มีกลิ่นอายโบราณล้ำลึกอีกแห่งหนึ่ง หลัวจิ่วเกอกำลังนอนบนม้านั่งทำด้วยไม้อย่างสบายใจ

สนุกกับความสงบในขณะนี้

ส่วนข้างกายเขา

ริมสวนวิญญาณ 3 หมู่

กระทิงเทพโบราณตัวนั้นที่ถูกเรียกว่าต้าหวง

กำลังหรี่ตาคู่นั้น จ้องไปที่สวนวิญญาณ 3 หมู่ที่ปลูกรากเซียน รากวิญญาณ และรากเทพที่มีจำนวนนับได้ด้วยสองมือ

น้ำลายก็ไหลไม่หยุด

"ต้าหวง"

"เจ้ามองได้ แต่อย่าคิดจะขโมยกินเด็ดขาด"

"ไม่เช่นนั้น..."

"ฮึ่ม"

"ผลที่ตามมา เจ้าก็รู้ดี"

ในลาน

เสียงของหลัวจิ่วเกอดังขึ้นอย่างเนิบช้า

ส่วนกระทิงเทพโบราณที่ถูกย่อขนาดให้เล็กลงเหลือแค่ประมาณสองเมตร ก็สั่นเทาเล็กน้อย

และกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งที

จากนั้นก็ไม่กล้ามองสวนวิญญาณสามหมู่ที่ปลูกรากเซียน รากวิญญาณ และรากเทพอีกต่อไป

เขากลัวว่าตัวเองจะหักห้ามใจไม่ได้

แล้วก็กลัวว่าเจ้านายของเขาจะทำโทษ

เพราะรู้อยู่ว่าตอนที่เจ้านายของเขาใช้วิธีที่โหดเหี้ยมเพื่อปราบให้เชื่อง

มันช่างทรมานเหลือเกิน

เขาไม่อยากเจอความทุกข์ทรมานเช่นนั้นเป็นครั้งที่สอง

"ใช่สิ"

"เห็นผลไม้สีแดงบนต้นไม้ในลานหรือไม่?"

"อันนั้นเจ้าเด็ดกินได้"

"ส่วนที่อื่น อย่าคิดแตะต้องเด็ดขาด"

เสียงของหลัวจิ่วเกอดังขึ้นหลังจากนั้น

ต้าหวงก็ตื่นเต้นยินดีขึ้นมา

ถึงแม้จะกินรากเซียน รากวิญญาณ และรากเทพในสวนวิญญาณสามหมู่ไม่ได้

แต่ไม่เป็นไร

เจ้านายบอกว่าผลไม้สีแดงบนต้นไม้ในลานกินได้หรือ??

ผลไม้สีแดงเหล่านั้น

ดูเหมือนจะน่ากินไม่เบา

ในลาน

กระทิงเทพโบราณอ้าปากกว้าง สูดลมหายใจแรง ๆ ครั้งหนึ่ง

ผลไม้สีแดงห้าหกลูกก็ถูกดูดเข้าปาก

หลังเคี้ยวเบา ๆ ครั้งหนึ่ง เนื้อสัมผัสนี้ รสชาตินี้ ความรู้สึกที่ทำให้หลงใหลนี้

ช่างวิเศษจริง ๆ

ต้าหวงเริ่มหมกมุ่น สำหรับกระทิงเทพโบราณที่อาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ซึ่งตลอดชีวิตนี้แทบจะได้กินแค่ต้นไม้ถิ่นทุรกันดารเท่านั้น

เพียงแค่ผลไม้ธรรมดา ก็ทำให้พวกเขารู้สึกยินดีได้แล้ว

นับประสาอะไรกับ [ผลไม้เพลิงชาด] ที่มีระดับอยู่ที่รากเทพระดับต่ำ

มีความเร็วในการเจริญเติบโตรวดเร็ว

เนื้อแน่นฉ่ำน้ำ

ที่สำคัญยังมีปราณวิญญาณหนาแน่น แม้แต่ใช้หลอมกายก็ยังได้

แน่นอน  [ผลไม้เพลิงชาด] นี้

ก็เป็นสิ่งที่หลัวจิ่วเกอซื้อจากระบบระหว่างการปิดด่านนานร้อยปีนั้น

จากนั้นเมื่อปลูกและบำรุงเลี้ยงอีกระยะหนึ่ง

บวกกับพลังชีวิตที่น่าสะพรึงของรากวิญญาณ และความเร็วในการเจริญเติบโตที่รวดเร็ว

สามารถกล่าวได้ว่า ในลานของเขานี้

ต้น [ผลไม้เพลิงชาด] มีจำนวนทั้งหมดมากกว่าสามร้อยต้น

บัดนี้มีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งแล้ว