บทที่ 51 – บทสัมภาษณ์

ผู้สื่อข่าวสาวมองเกาเฟิงนิ่งๆ สายตาเต็มไปด้วยความสับสน เหมือนจะถามตัวเองว่า

ฉันเป็นใคร เขาเป็นใคร แล้วฉันมาทำอะไรตรงนี้กันนะ?…

รุ่งเช้าวันถัดมาหลังตื่นนอนเกาเฟิงหัวเราะร่วนและถือหนังสือพิมพ์ ‘เปิงเฉิง’ ด้วยท่าทางตื่นเต้น วันนี้บทสัมภาษณ์ของเขาต้องลงหนังสือพิมพ์แน่นอน และนี่เป็นครั้งแรกที่เกาเฟิงได้ออกหนังสือพิมพ์! ตามเส้นทางของผู้เป็นดาวเด่น

บัดนี้เกาเฟิงได้ ‘เดบิวต์’ อย่างเป็นทางการแล้วเขาเปิดอ่านหน้าหนึ่ง หน้าสอง หน้า…จนถึงหน้าที่แปด จึงเห็นชื่อของตัวเอง ในคอลัมน์สรุปงานไบเอนนาเล่

มีกรอบเล็กๆ อยู่ด้านล่างสุด หัวข้อว่า “ศิษย์ลวี่กั๋วยิ่งเปิดตัวเฉิดฉายในงานไบเอนนาเล่”

เนื้อหากล่าวถึงมหาลัยของเกาเฟิง ผลงานที่เข้าร่วมงานไบเอนนาเล่ แต่แน่นอนว่าไม่ได้ใช้ชื่อภาพว่า “หมื่นหนอนคลั่ง” แต่เลือกใช้คำว่า ‘ผลงาน’ แทน และบอกว่าภาพดังกล่าวถูกซื้อโดยหอศิลป์นานาชาติ PACE ในราคา 30,000 ดอลลาร์สหรัฐ

“เกี่ยวกับผลงานและผลลัพธ์ของเกาเฟิงในงานไบเอนนาเล่คราวนี้ เขากล่าวว่าเป็นเพราะอาศัยคำสั่งสอนของอาจารย์ลวี่กั๋วยิ่งเป็นสำคัญ

เขามั่นใจว่าจะสืบทอดมรดกของอาจารย์และกลายเป็นศิลปินสีน้ำมันผู้โดดเด่น” บทสนทนาทั้งหมดของทั้งสองคน ถูกย่อเหลือเพียงประโยคสุดท้ายเท่านั้น…

เนื้อหาก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่คำพูดนั้นช่างดูขัดหูไปเสียหมด

“ยัยหนูน้อย เธอพลาดโอกาสที่จะมีบทสัมภาษณ์อันยอดเยี่ยม จนเป็นที่จดจำของวงการศิลปะไปเสียแล้ว”

เกาเฟิงจิ๊ปาก แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ คนใดก็ตามที่ไม่ให้ความสำคัญกับเขา ย่อมเป็นผู้เสียโอกาสเองทั้งสิ้น

นั่นคือความมั่นใจของเกาเฟิง หากไม่มีระบบช่วยไว้ เขาเองอาจต้องกลายเป็นฟางเจี้ยนปินอีกคน…

แต่ไม่หรอก… ตราบใดที่ยังตระหนักถึงจุดนี้ได้ เกาเฟิงจะไม่มีวันกลายเป็นฟางเจี้ยนปิน

เกาเฟิงเก็บหนังสือพิมพ์แล้วตัดสินใจว่าจะกลับไปเก็บเกี่ยว

“สารอาหาร” จากงานไบเอนนาเล่อีกครั้ง

วันนี้เป็นวันที่แปดของงานไบเอนนาเล่ แม้เกาเฟิงจะรู้สึกว่า

“สารอาหาร” ที่ตนสามารถเก็บเกี่ยวได้นั้นเหลืออยู่ไม่มาก แต่ก็ยังควรค่าแก่การไปเก็บเกี่ยวอีกสักหน่อย

เมื่อเขาเดินผ่านเคาน์เตอร์โรงแรม จู่ๆ พนักงานต้อนรับก็เรียกไว้

“คุณเกาเฟิงใช่ไหม? มีคนฝากของไว้ให้คุณ”

กล่องเล็กๆ ถูกยื่นมาถึงมือ เกาเฟิงเปิดออกดูด้วยความสงสัย ด้านในมีตราโลหะชิ้นหนึ่ง

ขนาดเท่าฝ่ามือ เป็นตราสีดำ ตัวอักษรสีทองสลักว่า STK ข้างในมีกระดาษโน้ตใบหนึ่ง เขียนว่า “ถึง ‘จิตรกร’ ยินดีต้อนรับสู่ STK”

และอีกใบหนึ่งมีหมายเลขโทรศัพท์เขียนไว้ น่าจะเป็นหมายเลขเฉพาะของเกาเฟิงภายใน STK เหมือนของลวี่จื้อ

“จิตรกร” คงเป็นรหัสลับที่ STK ตั้งให้เกาเฟิง เช่นเดียวกับลวี่จื้อที่มีฉายาว่า “แมวจรผู้เป็นนิรันดร์”

เกาเฟิงหันตัวกลับ ยื่นกล่องใบนั้นคืนให้พนักงานต้อนรับ

“ผมขอปฏิเสธ”

“ขอโทษด้วยนะคะ แต่ของชิ้นนี้ไม่ใช่พัสดุ เราไม่สามารถรับปฏิเสธได้ค่ะ แต่เห็นว่ามีหมายเลขโทรศัพท์อยู่ข้างในนะคะ คุณอาจจะลองติดต่อเอง?”

พนักงานต้อนรับพูดขอโทษอย่างจริงใจ

“อืม?”

เกาเฟิงเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะโยนกล่องใบนั้นทิ้งลงไปในถังขยะข้าง ๆ

เกี่ยวกับ STK นั้น เขารู้สึกทั้งชื่นชมและรังเกียจ ชื่นชมในตัวของ กั๋วเซียงลี่และลวี่จื้อ นักสืบผู้กล้าต่อกรกับปีศาจ…

แต่รังเกียจเพราะตนเองเป็นคนที่เกลียดการถูกพันธนาการ ไม่ต้องการแบกรับหน้าที่และพันธสัญญากับองค์กรใดๆ

มันรู้สึกหนักอึ้งและอึดอัดราวกับต้องแบกตรวนไว้ตลอดเวลา

สำหรับการเดินทางสู่ห้วงลึก แม้เต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เมื่อนึกถึง… มันก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจไม่น้อย โดยเฉพาะภาพใหญ่ยักษ์

“ปฐมกาลปีศาจ”

หากโชคดี และหากคฤหาสน์เก่าตระกูลหลินยังคงตั้งตระหง่านอยู่บนโลกใบนี้ เกาเฟิงยินดีที่จะเสี่ยงชีวิตเข้าไปเรียนรู้

คัดลอก และศึกษาเป็นเวลาหนึ่งปีครึ่งเสียด้วยซ้ำ เพราะคุณค่าของสิ่งนั้น ย่อมยิ่งใหญ่กว่าการเก็บเกี่ยวจากงานไบเอนนาเล่อย่างเทียบกันไม่ได้

แน่นอนว่า ไม่ใช่ทุกปรากฏการณ์ต้องมีภาพของศิลปินผู้ยิ่งใหญ่สายปีศาจให้เกาเฟิงได้เรียนรู้ แต่เกาเฟิงเชื่อว่า

แรงบันดาลใจอันล้ำลึกของตนเอง ย่อมต้องมาจากสิ่งที่เกี่ยวพันกับผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสิ้น

เพราะหากไม่เป็นเช่นนั้น…เขาจะเอาอะไรไปเหนือกว่าศิลปินทั้งหล้า…?

สุดท้ายเกาเฟิงโยนตรา STK ลงถังขยะ ปัดเรื่องนี้ทิ้งไปเป็นอากาศธาตุ และก้าวตรงไปสู่การเก็บเกี่ยวศิลปะและแรงบันดาลใจ

ในงานไบเอนนาเล่ต่อไป

(จบบท)