บทที่ 15 : เอาชีวิตรอดในโรงเรียนเวทมนตร์ ในฐานะนักเวท
บทที่ 15 : เอาชีวิตรอดในโรงเรียนเวทมนตร์ ในฐานะนักเวท
‘ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย'
การควบคุมลูกแก้วด้วยพลังจิตต้องใช้ความพยายามอย่างมาก
หากไม่ตั้งใจ ลูกแก้วก็จะลอยหนีไป เหมือนกับที่เกิดขึ้นกับนักเรียนคนก่อนหน้าที่โดนลูกแก้วพุ่งใส่ท้อง มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาด ราวกับว่าเขามีแขนที่สามงอกออกมา
โชคดีสำหรับอีฮานที่เขาไม่ต้องกังวลเรื่องมานาหมด และเขาก็ยังคงสามารถหมุนลูกแก้วเป็นวงกลมได้อย่างต่อเนื่อง
"..."
ศาสตราจารย์โบลาดีเพียงแค่จ้องมองเขาขณะที่เขาทำเช่นนั้น
'เป็นเพราะฉันไม่หมดมานาหรือเปล่านะ?'
อีฮานสงสัยว่าทำไมเขาถึงถูกจ้องมอง แม้แต่จากมุมมองของเขาเอง วงกลมที่เขาวาดก็ดูลวกๆ ดังนั้นคงไม่ใช่เพราะเขาวาดได้เร็วหรือดีแน่
แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ศาสตราจารย์อาจสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่เหนื่อยเลยในครั้งนี้
'อ๋อ ช่างเถอะ นั่นเป็นเพราะฉันเป็นคนเดียวในห้องเรียนนี่นา'
ไม่นานเขาก็ตระหนักได้ว่าศาสตราจารย์กำลังจ้องมองเขาอย่างเหม่อลอย
ถ้าเขาพบว่าความสามารถในการเก็บมานาของอีฮานน่าสนใจ เขาก็คงถามเกี่ยวกับมันไปแล้ว ดังนั้น คำอธิบายเดียวก็คือไม่มีอะไรอื่นให้มองในห้องนี้!
อีฮานตัดสินใจที่จะไม่สนใจสายตาของศาสตราจารย์และมุ่งความสนใจไปที่การเคลื่อนลูกแก้วต่อไป
กระนั้น เขาก็ยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของการฝึกนี้...
'ช่างเถอะ ขอแค่ฉันขยับมันไปเรื่อยๆ ฉันก็จะได้เกรดแล้ว'
ลูกแก้ววิเศษที่จะให้เกรดที่เขาต้องการเพียงแค่กลิ้งไปมา เมื่อคิดเช่นนั้น เขาก็รู้สึกมีแรงจูงใจที่จะทำต่อไป
อีฮานคุ้นเคยอย่างยิ่งกับการทำตามคำสั่งที่ไร้สาระจากศาสตราจารย์
'น่าสนใจ'
แม้ว่าเขาจะไม่แสดงออกทางสีหน้า แต่ศาสตราจารย์โบลาดีพบว่าสถานการณ์ทั้งหมดนี้น่าสนใจ เป็นความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว
และทั้งหมดนี้เป็นเพราะนักเรียนตรงหน้าเขา
ทุกปี นักเรียนจะมาเรียน <การฝึกซ้ำๆ ขั้นพื้นฐานในการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์> เป็นกลุ่มใหญ่ เพียงเพื่อจะหายไปเหมือนน้ำในช่วงน้ำลง ดังนั้น เมื่อปีที่แล้วเขาจึงไม่มีนักเรียนให้สอนเลย
อย่างไรก็ตาม ศาสตราจารย์โบลาดีไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย
สัญญาของเขากับอาจารย์ใหญ่ออส กอนนาดัลเตส ระบุว่าเขาต้อง "สอน <การฝึกซ้ำๆ ขั้นพื้นฐานในการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์> ทุกปี" ไม่ได่มีตรงไหนระบุว่าเขาต้องมีนักเรียนจำนวนหนึ่ง
ตามคำพูดของเขา ศาสตราจารย์โบลาดีมักจะนั่งอยู่หน้าห้องเรียนพร้อมกับลูกแก้วของเขาเมื่อถึงเวลาเรียน โดยลุกขึ้นยืนเพื่อออกไปเมื่อหมดเวลาเรียนเท่านั้น เขาทำเช่นนี้แม้ว่าห้องเรียนจะว่างเปล่า
ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องทำให้ยุ่งยากเช่นนั้น แต่เขามักจะปฏิบัติตามกฎนี้เสมอ เป็นเช่นนี้มาเป็นเวลานาน แต่กิจวัตรนี้ถูกทำลายลงโดยนักศึกษาปีหนึ่งที่เข้าร่วมชั้นเรียนวันนี้
เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีที่มีลักษณะเป็นชายชาตรีคล้ายรูปปั้น และเพียงแค่มองก็รู้ว่าเขาเป็นนักเรียนจากหอมังกรคราม
จากวิธีที่เขาพูดและวางตัว เขาน่าจะเป็นทายาทของตระกูลที่ทรงอิทธิพลในจักรวรรดิ
แต่เขายังคงเคลื่อนลูกแก้วเป็นวงกลมโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ...
แม้แต่นักเรียนจากหอเต่ามรกตที่มีสถานะต่ำที่สุดก็ยังออกจากชั้นเรียนโดยพูดว่า "ใครมันจะมีเวลามาทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้" ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องแปลกที่จะเห็นใครสักคนจากหอมังกรครามประพฤติตัวดีและมุ่งมั่นกับงานของเขาเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น นักเรียนคนนี้ดูไม่เหนื่อยเลยขณะที่เขายังคงเคลื่อนลูกแก้วไปเรื่อยๆ ซึ่งศาสตราจารย์เคยบอกว่าเขาเกิดมาพร้อมกับมานามากมาย
หากโบลาดีสนิทสนมกับศาสตราจารย์คนอื่นๆ เขาคงรู้ผ่านการสนทนากับศาสตราจารย์ทรอลล์ว่าอีฮานได้รับพรด้วยมานาอันอุดมสมบูรณ์
อย่างไรก็ตาม เขาไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเป็นมิตรกับเพื่อนร่วมงานเลย ท้ายที่สุดแล้วนั่นไม่ใช่ส่วนหนึ่งของสัญญาระหว่างเขากับอาจารย์ใหญ่
ดังนั้น เขาจึงรู้เพียงว่าอีฮานมีมานามากกว่าเพื่อนร่วมรุ่นของเขา ส่วนว่ามากกว่าแค่ไหน เขาก็ยังไม่รู้
'หวังว่าเขาจะอยู่ต่อ'
เป็นครั้งแรกที่ศาสตราจารย์โบลาดีหวังว่านักเรียนจะเรียนต่อในชั้นเรียนของเขา ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็สามารถก้าวไปสู่เนื้อหาถัดไปได้ ซึ่งก็จะเป็นครั้งแรกเช่นกัน
"ผมบอกคุณแล้วไงว่ามันเป็นชั้นเรียนที่ยอดเยี่ยม!"
อีฮานพูดอย่างจริงจังที่สุด
ปกติแล้วเขาจะไม่ใจดีกับคนอื่นขนาดนี้ แต่เขาเต็มใจที่จะสร้างข้อยกเว้นให้กับโยแนร์และไกนานโด
‘โยแนร์’ อาจกลายเป็นเพื่อนร่วมงานของเขาในภายหลัง ในขณะที่ ‘ไกนานโด’ มีแม่ที่ร่ำรวย นั่นอาจให้ "ค่าธรรมเนียมมิตรภาพ" แก่เขาในอนาคต
การสนิทสนมกับคนจากครอบครัวที่ร่ำรวยไม่ใช่ความคิดที่แย่เลย
"ฉันไม่คิดว่าจะมีคนอื่นวางแผนจะเข้าเรียนด้วย พูดอีกอย่างก็คือ พวกนายรับประกันได้เลยว่าจะได้ A+ แค่นั่งอยู่ในห้องเรียน"
"...อืมมม..."
ใบหน้าของโยแนร์บอกทุกอย่าง เธอกำลังพยายามคิดหาวิธีที่ดีที่สุดในการปฏิเสธข้อเสนอ ไม่มีใครอื่นเข้าเรียนวิชานี้ และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เข้าใจได้ดีด้วย แต่เธอรู้สึกเสียใจแทนอีฮานที่กำลังแนะนำวิชานี้ให้พวกเธออย่างสิ้นหวัง
"แต่เฮ้…ถ้าพวกนายไม่อยากเรียน ก็เป็นทางเลือกของพวกนายนะ" อีฮานพูด
อีฮานไม่มีเจตนาจะบังคับให้ต้องเข้าเรียนด้วย เขาแค่พยายามเป็นเพื่อนที่ดีด้วยการบอกพวกเขาเกี่ยวกับชั้นเรียนที่พวกเขาสามารถผ่านได้อย่างง่ายดาย
"อืม… นายช่วยเล่าเพิ่มเติมอีกหน่อยได้ไหม?“ ในทางกลับกัน ไกนานโดดูจะสนใจอยู่บ้าง
"พวกเขาสอนอะไรที่นั่นนะ?"
"มีลูกแก้วซึ่งเป็นวัตถุโบราณที่ศาสตราจารย์สร้างขึ้นด้วยการฉีดมานาเข้าไป มันก็จะลอยในอากาศ" (อีฮาน)
"โอ้โห แล้วไงต่อล่ะ?" (ไกนานโด)
"เราฝึกและทำให้มันหมุนเป็นวงกลม" (อีฮาน)
"เข้าใจละ แล้วต่อจากนั้นล่ะ?" (ไกนานโด)
"ก็แค่นั้นแหละ" (อีฮาน)
"… (‘_’)” (ไกนานโด)
"... (‘_’)" (โยแนร์)
โยแนร์และไกนานโดจ้องมองอีฮานด้วยสีหน้าพูดไม่ออก
"แ-แน่ใจนะว่ามันถูกสอนจากศาสตราจารย์ตัวจริง?"
"ใครจะสนล่ะว่าเขาจริงหรือเปล่า? สิ่งสำคัญคือฉันได้เกรด"
โยแนร์ประทับใจในทัศนคติของเขา
-ฉันสงสัยว่าจะมีใครที่มีความเป็นนักปฏิบัติและมีเหตุผลเท่าฉันในกลุ่มนักเรียนนี้ไหม-
นี่คือสิ่งที่เธอเชื่อจริงๆ เมื่อเธอเข้ามาในสถาบันครั้งแรก
เนื่องจากสมาชิกของหอมังกรครามมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยและมีอำนาจ พวกเขามักจะมีความคิดเห็นที่แข็งกร้าวและปฏิเสธที่จะรับแนวคิดใหม่ๆ นั่นก็เป็นความประทับใจแรกที่เธอได้รับจากนักเรียนส่วนใหญ่ที่เธอมีปฏิสัมพันธ์ด้วย
อย่างไรก็ตาม หลังจากพูดคุยกับอีฮาน เธอตระหนักว่าเธอเป็นเหมือนกบในบ่อ ชายคนนี้จากตระกูลวาร์ดานาซนำความเป็นนักปฏิบัติไปสู่ระดับใหม่ ระดับที่เธอไม่สามารถจินตนาการได้!
"เอาละ เนื่องจากพวกนายไม่สนใจ ฉันจะไม่พูดอะไรอีก ฉัรจะไปเรียน <การใช้ดาบขั้นพื้นฐาน> ต่อ"
"...จ-จริงเหรอ??" (ไกนานโด)
"วาร์ดานาซ นั่นมัน..." (โยแนร์)
พวกเขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อหยุดอีฮาน แต่เขาไม่ยอมเปลี่ยนใจ
นอกเหนือจากวิชาบังคับแล้ว เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะเรียนวิชาที่เขาเลือก สุดท้ายแล้ว นั่นคือกฎของไอน์โรการ์ด!
'พวกเราควรปล่อยเขาไว้แบบนี้จริงๆ เหรอ??'
ไกนานโดถึงขั้นพิจารณาที่จะวิ่งไปหาอาจารย์ใหญ่เพื่อขอคำปรึกษา
มีนักเรียนในคาบ <การใช้ดาบขั้นพื้นฐาน> มากกว่าเมื่อเทียบกับ <การฝึกซ้ำๆ ขั้นพื้นฐานในการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์> ที่จริงแล้ว มีนักเรียนกว่าสิบคนกำลังรอศาสตราจารย์อยู่ในลานที่ตั้งอยู่ทางใต้ของอาคารหลักของสถาบัน
'เฮ้ มีนักเรียนมากกว่าที่ผมคาดไว้'
อีฮานรู้สาเหตุอย่างรวดเร็ว นักเรียนที่รวมตัวกันอยู่ที่นั่นมาจากหอพยัคฆ์ขาว แม้ว่าพวกเขาจะมาที่สถาบันเพื่อเรียนเวทมนตร์ แต่พวกเขาเดิมมาจากตระกูลอัศวิน ดังนั้นพวกเขาจึงคุ้นเคยกับวิธีการใช้ดาบและจริงจังกับมันมากกว่าคนอื่นๆ
คนจากหอคณะอื่นๆ คงจะยังไม่เลือกเรียนการใช้ดาบในสถาบัน แต่ในข้อเท็จจริงนี้ไม่สามารถพูดกับคนจากหอพยัคฆ์ขาวได้
'ดูเหมือนว่าผมจะโชคดีกับ <การฝึกซ้ำๆ ขั้นพื้นฐานในการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์> นะ'
อีฮานรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกชั้นเรียนที่จะเป็นแจ็คพอตเหมือน <การฝึกซ้ำๆ ขั้นพื้นฐานในการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์> ที่เขาสามารถได้อันดับหนึ่งในชั้นเรียนที่มีคนเดียว ดังนั้นนี่ก็ไม่ได้แย่เกินไป
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาได้ฝึกฝนวิธีการใช้ดาบมาเป็นเวลานาน
"...นั่นใครน่ะ?"
"เขาเป็นคนจากหอมังกรครามใช่ไหม?"
นักเรียนจากหอพยัคฆ์ขาวก็เช่นกันที่แสดงความประหลาดใจกับการปรากฏตัวของเขาและเริ่มกระซิบกระซาบกัน พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะเห็นนักเรียนจากหอคณะอื่นที่นี่
"ผมรู้ว่าเขาเป็นใคร เขาเป็นคนจากตระกูลวาร์ดานาซ"
"ตระกูลวาร์ดานาซ!? พวกเขาไม่ใช่ตระกูลจอมเวทที่มีชื่อเสียงหรอกเหรอ?"
"แต่ทำไมคนจากตระกูลวาร์ดานาซถึงมาเรียนวิชานี้ล่ะ?"
"บางทีเขาอาจจะได้เรียนรู้เทคนิคหนึ่งหรือสองอย่างจากการสอนพิเศษที่คฤหาสน์ของเขาและมั่นใจในทักษะของตัวเอง"
"ดังนั้นเขาเลยคิดว่าการใช้ดาบเป็นเรื่องง่าย"
นักเรียนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นั่นดูเป็นปรปักษ์กับเขา แม้ว่าระดับทักษะของพวกเขาจะแตกต่างกัน แต่พวกเขาทุกคนภาคภูมิใจที่ได้ฝึกฝนวิธีการใช้ดาบอย่างจริงจัง
ในทางกลับกัน ลูกหลานของชนชั้นสูงมักจะเรียนรู้การใช้ดาบเพื่อเป็นวิธีในการป้องกันตัวเอง หมายความว่าพวกเขาแค่สนใจเพียงผิวเผิน
หอพยัคฆ์ขาวสันนิษฐานว่าอีฮานไม่ได้จริงจังกับชั้นเรียนนี้ จึงเป็นที่มาของปฏิกิริยาของพวกเขา
อีฮานก็ไม่ได้ไม่รู้ตัวถึงสายตาของพวกเขาเช่นกัน
'ราวกับผมสนใจว่าพวกเขาคิดจะอะไร'
เด็กเหล่านี้กำลังพยายามกดดันให้เขาล้มเลิก แต่เขาไม่โง่พอที่จะเล่นตาม
"เฮ้"
ในที่สุด หนึ่งในนักเรียนก็เบื่อหน่ายกับความเงียบของอีฮานและเรียกเขาตามที่คาดไว้ นักเรียนจากในตระกูลอัศวินที่ก้าวออกมามีรูปร่างกำยำ เขาเป็นออร์ค และกล้ามเนื้อที่โผล่พองของเขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนผ่านเสื้อผ้าขาดๆ ที่ถูกแจกให้เป็นชุดนักเรียน
ออร์คเข้าหาอีฮานและจ้องตาเขา ท่าทางของอีฮานตอบรับกลับด้วยความเต็มใจ
แม้ว่าออร์คอาจดูน่ากลัว แต่อีฮานไม่ใช่มือใหม่ที่จะกลัวได้ง่ายๆ
"มีอะไรจะพูดหรอ?"
"ใช่ นายคือวาร์ดานาซจากหอมังกรครามใช่ไหม?"
"แล้วถ้าใช่ล่ะ?"
"ฉันคิดว่านายมาผิดชั้นเรียนแล้ว พวกเรามาที่นี่เพื่อฝึกการใช้ดาบ เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อโบกดาบไปมาเพื่อแสดงท่าทางนะ"
"เข้าใจแล้ว ขอบคุณสำหรับคำเตือน"
"..."
เห็นอีฮานเพิกเฉยต่อคำพูดอันมีน้ำใจของเขา ออร์คจึงขมวดคิ้ว
"แต่ดูเหมือนนายยังเข้าใจผิดอยู่นะ การใช้ดาบที่เราเรียนที่นี่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงจากการโบกดาบสุ่มๆ ที่พวกนายเหล่าขุนนางทำในคฤหาสน์นั่น เราจะมีการประลองที่นี่ และมีโอกาสจริงๆ ที่จะบาดเจ็บสาหัส นักเรียนที่นี่ไม่ได้เบามือกับคู่ต่อสู้ของพวกเขา"
"ใช่ ฉันรู้ ไม่ต้องกังวลไป เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะระวังไม่ให้ทำร้ายนายหนักเกินไป"
"..." ออร์คใช้เวลาสักครู่กว่าจะเข้าใจว่าอีฮานกำลังพูดอะไร และเมื่อรู้ ใบหน้าของเขาก็แดงด้วยความโกรธ
ในจังหวะนั้นเองที่มีคนไอเบาๆ ศาสตราจารย์มาถึงแล้ว
"ทุกคนพร้อมสำหรับชั้นเรียนหรือยัง?"
เสียงของศาสตราจารย์นั้นนุ่มนวล แต่รูปลักษณ์ของเขากลับทำให้ความคาดหวังของพวกเขาพังทลาย
เอลฟ์มีพรสวรรค์ในด้านความงามโดยธรรมชาติ แต่นักเรียนรู้สึกถึงแรงกดดันเมื่อเห็นร่างกายของศาสตราจารย์ที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นตั้งแต่ใบหน้าลงมา
เขามีขาและแขนเทียม ไม่ต้องพูดถึงรอยแผลเป็นเหนือดวงตาข้างหนึ่งซึ่งทำให้รูม่านตามีขนาดไม่เท่ากัน
"ผมคือศาสตราจารย์อินเกอร์เดล และผมจะรับผิดชอบสอนการใช้ดาบให้กับพวกคุณในภาคการศึกษานี้"
ศาสตราจารย์เอลฟ์แนะนำตัวเองในขณะที่ใช้ดาบยาวของเขาเป็นไม้เท้า
"เนื่องจากพวกคุณเต็มใจที่จะเข้าเรียนวิชาการใช้ดาบในไอน์โรการ์ด พวกคุณคงจะเคยเรียนรู้มาก่อนและต้องการฝึกฝนเพิ่มเติม หรืออย่างน้อยก็ต้องการให้แน่ใจว่าทักษะของคุณจะไม่แย่ลง"
อีฮานรู้สึกผิดเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้ แน่นอนว่าการเก่งขึ้นในการใช้ดาบคงจะดี แต่เป้าหมายหลักของเขาคือการได้รับเกรดที่ดี
"เนื่องจากเป็นเช่นนั้น ผมจะไม่สอนพวกคุณตั้งแต่ต้น แต่พวกคุณจะมุ่งเน้นไปที่การฝึกฝนทักษะที่คุณได้เรียนรู้มาแล้ว"
เหล่าอัศวินหนุ่มฟังคำพูดของศาสตราจารย์เอลฟ์ด้วยดวงตาเป็นประกาย
เวทมนตร์ยังคงรู้สึกแปลกสำหรับพวกเขา และพวกเขารู้สึกสบายใจมากกว่าเมื่อฟังชั้นเรียนเกี่ยวกับการใช้ดาบ
แตะ แตะ
"?"
อีฮานหันศีรษะเมื่อเขาสังเกตเห็นใครบางคนแตะที่ไหล่ เขาเป็นเอลฟ์ เช่นเดียวกับศาสตราจารย์อินเกอร์เดล แต่ภาพลักษณ์ของพวกเขาตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง
นักเรียนคนนั้นมีผมสั้นสีบลอนด์พร้อมกับใบหน้าที่สวยงามจนดูไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง
'ฉันพนันได้เลยว่าเขาต้องเป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ แน่'
"มีอะไรหรอ?"
"คุณเป็นคนจากตระกูลวาร์ดานาซใช่ไหม? ผมสงสัยว่าทำไมคนจากตระกูลเวทมนตร์ถึงสนใจเรียนการใช้ดาบ"
คำถามที่ถูกถามโดยปราศจากร่องรอยของการเยาะเย้ยหรือการดูถูก เขาดูเป็นมิตรและเข้าถึงได้มากกว่าออร์คหยาบคายคนก่อนหน้านี้
"เพราะจำนวนนักเรียนน้อยในชั้นเรียนนี้ ฉันคิดว่าฉันน่าจะได้เกรดที่ดี"
"..."