ตอนที่ 27 – จักรกลสังหาร

ตอนที่ 27 – จักรกลสังหาร

“นี่แกจะยืนดูไปถึงเมื่อไหร่ ไอ้บื้อ!

อย่าบอกนะว่า ‘พลัง’ ของแก มีแค่มีดจิ๋วนั่น?”

เสียงอันเฟยฮวาแผ่วเบาแต่เเต็มไปด้วยความโกรธดังขึ้น ร่างเธอซีดเผือด ยืนอยู่หน้าหลินเฟยที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง

หลินเฟยมองมีดในมือตัวเอง

“มันไม่ใช่มีดจิ๋ว…มันคือมีดผ่าศพ”

เขาตอบเสียงเรียบ แล้วหันไปมองฝูงสัตว์ประหลาดคลั่งที่อยู่ไม่ไกล

ชายกรรไกรตายไปแล้ว จะให้เขาออกไปตายอีกคน ก็คงโง่เกินไป

แต่ทันใดนั้น

เสียงระบบ ก็ดังขึ้นในหัวเขา

“ติ๊ง…พื้นที่ห้วงแห่งความฝันตรงกับรูปแบบภารกิจ 70% ตรวจพบคริสตัลพลังงานจิตหนึ่งก้อน ระบบเทพสงครามปลุกใช้งาน ผู้ครอบครองเวลา คือผู้ครอบครองทุกสิ่ง ผู้ควบคุมเวลา คือผู้ควบคุมชะตากรรม

ภารกิจ: สังหารในความฝัน

เงื่อนไขชนะ: ฆ่าผู้เข้าร่วมฝ่ายศัตรูในฝันให้หมด

รางวัล: สุ่มความสามารถด้านเวลา 1อย่าง (มอบหลังกลับสู่โลกจริง หากรอดกลับมาได้)

บทลงโทษหากล้มเหลว:ตาย

อาวุธสำหรับภารกิจ:หุ่นรบ รุ่น จักรกลสังหาร

อาวุธป้องกัน: โล่พลังงาน

อาวุธโจมตี: มีดพลังงานคู่ / ปืนพลังงานปฏิสสารขนาดกลาง / ดาบแสง

ขับเคลื่อน: เครื่องยนต์เจ็ต

พลังงาน: เตาปฏิกรณ์สุริยะขนาดเล็ก (จำกัดใช้เฉพาะภารกิจนี้)”

ทันใดนั้น

ด้านหลังหลินเฟยก็ปรากฏตู้คอนเทนเนอร์สีทอง

ฝาตู้เปิดออกเผยให้เห็น…“จักรกลยักษ์สีฟ้าเข้ม สูงแปดเมตร”

มันนั่งยองอยู่กลางตู้ ตัวเครื่องไร้รอยเชื่อมเหมือนถูกขึ้นรูปจากโลหะชิ้นเดียว หัวเรียวยาวคล้ายสัตว์กินเนื้อ ดวงตาคริสตัลสีน้ำเงินจ้องมาที่หลินเฟย

บนหลัง

ดาบแสงสีแดงทมิฬที่ส่องประกายราวกับพลังงานต้องห้ามที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกนี้

ถัดมา…ปืนพลังงานปฏิสสารสีดำยาว 6 เมตร

วางพาดข้างดาบ

ก่อนที่หลินเฟยจะคิดหาทางปีนขึ้น หน้าอกจักรกลก็ฉายแสงขาวโอบรัดเขากับอันเฟยฮวา ร่างของทั้งคู่สลายเป็นเส้นแสง แล้วไปประกอบใหม่ในห้องควบคุม

ในห้อง

สายโลหะบางเฉียบหลายสิบเส้นเสียบทะลุร่างหลินเฟยเพื่อเชื่อมประสาทและระบบประสาทสั่งการ

เขาสัมผัสได้ทันที

“นี่มัน… การเชื่อมแบบเต็มรูปแบบ…”

ส่วนอันเฟยฮวามีสายเสียบไม่กี่เส้น แต่ก็มากพอให้เธอมองเห็นสิ่งที่จักรกลเห็น แต่แค่ไม่อาจควบคุมได้

“นี่มัน…ระบบขนส่งมวลสารระยะใกล้

จักรกลความคิดสัมผัส…แถมยังมีดาบแสงด้วย! นายเป็นพวกวิศวะทหารเรอะ นี่มันเป็นอาวุธลับสุดยอดที่ยังอยู่แค่ทฤษฎีเท่านั้น!”

เสียงเธอสั่นด้วยความตื่นเต้น

หลินเฟยก็ตื่นเต้น

เพราะนี่คือ “จักรกลสังหารล้ำยุค” เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต

แต่ฝูงสัตว์ประหลาดไม่ปล่อยเวลาให้เขาตั้งตัว

พวกมันกรูกันเข้ามา

แต่ก่อนจะถึงตัวหนึ่งเมตร

“ปัง!”

โล่พลังงานปรากฏขึ้น แล้วผลักพวกมันออกไป

สัตว์ประหลาดโกรธจัด

ใช้กรงเล็บ ฟัน เขี้ยว และหางทุบใส่โล่ไม่ยั้ง

ส่วนหลินเฟยในห้องควบคุมรู้สึกเหมือนหัวจะแตก

“เฮ้ ไอ้วิศวะ! ใช้อาวุธเซ่! จะยืนทำหน้าเครียดอยู่ทำไม!”

เสียงอันเฟยฮวาดังจากด้านหลัง ตอนนี้เธอจำต้องโอบเขาจากข้างหลัง อกนุ่มนิ่มเบียดแผ่นหลังเขา

แม้จะรู้สึกดี แต่หลินเฟยรู้ว่านี่

“ไม่ใช่เวลามามัวเพลิดเพลิน”

เขาคลายจิตเพื่อรวมเป็นหนึ่งกับหุ่นรบ

“ระบบเชื่อมต่อจิต: 75%

ผ่านมาตรฐานขั้นต่ำ เปิดใช้งานฟังก์ชันพื้นฐานได้”

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังในหัว

เขาเคลื่อนไหว หุ่นรบยักษ์ก็เคลื่อนตามราวกับร่างของมันก็คือเขา

หลินเฟยเอื้อมไปที่ข้างขา ดึงมีดพลังงานคู่ออกมาสองเล่มที่สั้นแต่มีแสงสีน้ำเงินเข้มเปล่งประกาย

เขาจับกลับด้านเอาปลายแหลมพุ่งลงราวกับนักฆ่า แล้วพุ่งใส่ฝูงสัตว์ประหลาด

กรงเล็บยักษ์พุ่งมา

แต่เขาปัดมันออกด้วยมีดพลังงาน

“แคร๊ก!”

กรงเล็บถูกฟันขาดสะบั้น

ความมั่นใจพุ่งทะยาน หลินเฟยเริ่มใช้ท่วงท่าที่เคยใช้จากในเรือนคาร์ลที่เขาเคยฝึกกับนักโทษที่ถนัดมีดผสานเข้ากับเทคนิคการต่อสู้จากที่เคยเรียนรู้ระบบ

ในที่สุด…

หุ่นรบยักษ์ในมือเขาก็ราวกับกลายเป็นยมทูตผู้เก็บเกี่ยวชีวิต

มีดพลังงานทั้งสองทิ้งรอยเลือดและแสง

เฉือนศัตรูราวกับเต้นรำท่ามกลางห่าฝนแห่งความตาย

ในห้องควบคุม

อันเฟยฮวามองภาพตรงหน้า ดวงตาเธอสั่นระริก

“นี่มัน…เทพสังหารชัดๆ…”