ตอนที่ 26 – เวทย์อัญเชิญของนักบุญลัทธิชั่วร้าย

ตอนที่ 26 – เวทย์อัญเชิญของนักบุญลัทธิชั่วร้าย

หลินเฟยเริ่มหันไปมอง “เพื่อนร่วมทีม” อีกสองคน

คนแรก – เด็กสาวผมขาวที่ใส่ชุดนักบวชสีแดง ตอนนี้ที่ด้านหลังของเธอมีปีกสีดำ 12 ปีก ส่วนเหนือหัวมีวงแหวนแสงสีเหลือง

“ผู้ศรัทธาในข้า จักเป็นอมตะ”

เธอพึมพำ ร่างค่อยๆส่องสว่างก่อนจะลอยขึ้นฟ้า

หลินเฟยมองเธอแล้วนึกถึงข่าวเมื่อหลายปีก่อน “หัวหน้าลัทธิโรคจิต” ที่ประกาศว่าตนเป็น “เทวทูต”

ชื่อ – อันเฟยฮวา

คนที่สอง – ชายประหลาดถือกรรไกรยักษ์

ร่างเขาค่อยๆ ยืดสูง ส่วนกรรไกรในมือลับจนแวววาว แล้วเดินหายเข้าไปในซากตึกเงียบๆ

ส่วน ชายชราเคราขาว

ตอนนี้…เขานอนอยู่ใน โลงคริสตัลใสขนาดใหญ่

“นี่คือโลงคริสตัลเสริมพลังในจิตใต้สำนึกของฉัน ไม่มีสิ่งใดทำลายมันได้

และต้องเปิดจากข้างในเท่านั้น ครั้งก่อนที่ฉันรอดหน่วยล่าพิฆานฝันของจักรวรรดิร้อยอสูรได้ก็เพราะโลงนี่

คราวนี้…ถ้าพวกนายฆ่าศัตรูได้หมด เราก็จะได้เจอกันในโลกจริง แต่ถ้าไม่… ฉันก็จะนอนตายอยู่ในนี้แหละ…โชคดี”

พูดจบ

โลงคริสตัลก็ปิดสนิท

หลินเฟยมองรอบๆเมืองที่กลานเป็นซากปรักหักพังแล้วเดินออกมา

เขาลองพยายาม

“อยากบิน…”

…บินไม่ขึ้น

“อยากตัวใหญ่…”

…ร่างยังคงเดิม

“ระบบ ช่วยอธิบายที ทำไมสองคนนั้นเปลี่ยนร่างได้ แต่ฉันทำอะไรไม่ได้เลยล่ะ”

ครั้งนี้ ระบบตอบกลับมา

“ที่นี่คือพื้นที่จิตใต้สำนึกชั้นลึกและมีกฎพื้นฐานอยู่สองข้อ

หนึ่ง – สิ่งที่ท่านมั่นใจว่ามีอยู่จริง เหมือนกับที่เวลาเดินต้องมีเท้า ท่านก็จะสร้างมันขึ้นมาได้

สอง – ถ้าท่านเข้าใจโครงสร้างภายในของมันอย่างถ่องแท้ ท่านก็จะสร้างมันขึ้นมาได้ เช่น หากจะสร้างหุ่นรบ ท่านต้องมั่นใจว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตท่าน หรือไม่ก็ต้องรู้จักมันทุกชิ้นส่วน ทุกระบบขับเคลื่อน”

หลินเฟยถอนหายใจ

“ที่แท้ ฉันมันยัง… เป็นมนุษย์ปกติอยู่สินะ…”

เขามองเด็กสาวจ้าวลัทธิ คงเพราะเธอ เชื่อสุดหัวใจ ว่าตัวเองคือเทวทูต ปีกจึงงอกออกมาได้จริงๆ

เมืองร้างเงียบสงัด

แต่หลินเฟยรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างจับตาดูเขาอยู่

เขาลองจินตนาการ

“อาวุธ…”

ผลคือ – ในมือหลินเฟยปรากฏมีดผ่าศพยาวหนึ่งฟุตที่คมกริบวาววับ

เขายิ้มแห้งๆ

“ได้แค่นี้ก็ยังดี…”

แต่ทันใดนั้น

อันเฟยฮวา ก็บินตรงมาทางเขา

ชายกรรไกรยักษ์เองก็กลับมาจากเงามืด

เดินมาสมทบ

“อะไรฟะ คิดจะร่วมทีมกันเหรอ”

เขาคิดในใจ

แต่แล้ว…ด้านหลังสองคนนั้นกลับมีฝูงสัตว์ประหลาดทะลักออกมาเป็นฝูง

ฝูงสัตว์ประหลาดนับพันที่รูปร่างผิดธรรมชาติ สูงสามถึงสี่เมตรและไล่ล่ามาทางพวกเขา

“วิ่งสิวะ! ฉันเป็นถึงแชมป์วิ่งระยะไกลเลยนะ!”

หลินเฟยเร้าอารมณ์ตัวเองแล้วออกตัววิ่งสุดแรง

แต่ถนนในเมืองร้างกลับบิดเปลี่ยนไปมา

บังคับให้ทั้งสามมารวมกันกลางลานกว้าง

หลินเฟยหยุด

ด้านหลังเขาเป็น น้ำพุแห้งขอด

รอบตัวเป็นทะเลสัตว์ประหลาด

อันเฟยฮวาบินลงมา

จากปีกทั้งสิบสอง…ตอนนี้เหลือสิบเอ็ด

เพราะอีกปีกถูกฉีกหายไป

“เราต้องร่วมมือกัน พวกมันแข็งแกร่งระดับเดียวกับหุ่นรบสงครามเลย…”

เสียงเธอนุ่ม แต่เห็นได้ชัดว่าทำอะไรไม่ถูกกับสถานการณ์เช่นนี้

“เธอไม่ใช่จ้าวลัทธิที่มีพลังแค่โบกมือก็ตายเป็นแถบไม่ใช่รึไง”

หลินเฟยถามและมองเธอด้วยสายตาสมเพช

“ถ้าเป็นมนุษย์ ฉันคงชักจูงเข้าลัทธิได้

แต่พวกมันเป็นสัตว์ประหลาดที่ไร้สติปัญญาและมีแต่สัญชาตญาณนักล่า

เอาล่ะ…ต่อไปฉันจะใช้ท่าสุดท้ายแล้ว

ส่วนพวกนาย…จะยืนบื้อรอให้ตายกันหมดเลยหรือไง รีบลงมือด้วยสิ!”

หลินเฟยมองมีดผ่าศพในมือ

เขาพยายามบีบคั้นสมองจนสุดกำลัง และในที่สุด มันก็เปลี่ยนเป็นมีดยาวสองฟุต

ชายกรรไกรยักษ์ ไม่พูดอะไรและพุ่งเข้าใส่ฝูงสัตว์ประหลาด

ในไม่กี่วินาที เขาก็เชือดพวกมันได้หลายสิบตัวแล้ว

แต่ไม่ถึงนาที

เขาก็ถูกฝูงสัตว์ประหลาดกลืนร่าง

เสียงกรีดร้องสุดท้าย…ดับสิ้น

อันเฟยฮวา เริ่มร่ายวิชา…

“ลัทธิศักดิ์สิทธิ์มิอาจล่มสลาย ศรัทธาอันศักสิทธิ์มิเคยสูญสิ้น ข้าในนามนักบุญลัทธิ…ขออัญเชิญสาวก

จงเผาผลาญความมืดมิดเบื้องหน้า!”

ทันใดนั้น

ด้านหลังเธอก็ปรากฏร่างคนในชุดคลุมดำนับพันร่าง สีหน้าไร้ชีวิตและแต่ละคนต่างก็ถือถังน้ำมันคนละถัง

อันเฟยฮวายกมือ

เหล่าสาวกเทน้ำมันราดตัวแล้วกระโจนเข้าใส่ฝูงสัตว์ประหลาด จากนั้นก็จุดไฟเผาตัวเอง

กลิ่นเนื้อคนไหม้ผสมเนื้อสัตว์ประหลาดลอยคลุ้งไปทั่วลานกว้าง

เธออัญเชิญ “กำแพงมนุษย์เพลิง” มาสกัดฝูงสัตว์ประหลาดไว้

เมื่อ 1ใน 3 ของฝูงถูกเผา หลินเฟยก็คิดว่าใกล้ชนะแล้ว

แต่พอเผาทัพอีกฝ่ายไปได้ครึ่งหนึ่ง อันเฟยฮวาก็เริ่มหน้าซีด สาวกจากพันคนเหลือเพียงร้อยคน

ถังน้ำมันใหญ่กลายเป็นแค่ขวดโมโลตอฟเล็กๆ