ตอนที่ 28 สังหารเซอร์เบรัส

ตอนที่ 28 สังหารเซอร์เบรัส

ในตอนแรก การโจมตีของหลินเฟยที่ควบคุมหุ่นรบนั้นยังดูแข็งทื่อเหมือนหุ่นรบธรรมดา แต่หลังจากฆ่าไปหลายสิบตัว การเคลื่อนไหวของหุ่นรบก็เริ่มลื่นไหลขึ้น ทั้งรวดเร็ว หมุนตัว หลบ ฟัน แทง ทั้งหมดแม่นยำและรุนแรง

เมื่อการต่อสู้ของหลินเฟยคล่องขึ้น เสียงระบบภายในหุ่นรบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“แจ้งเตือน อัตราการเชื่อมโยงทางจิตของผู้ควบคุมกำลังเพิ่มขึ้น

ตรวจพบว่าอัตราการเชื่อมโยงถึง 95%

ถึงเกณฑ์ขั้นสูง สามารถใช้ระบบขับเคลื่อนพิเศษและอาวุธความร้อนได้แล้ว”

เหล่าสัตว์กลายพันธุ์ที่เคยดุร้าย ตอนนี้ไม่มีตัวไหนต้านทานหุ่นรบมหาประลัยนี้ได้อีกต่อไป ภายในไม่กี่นาที ซากสัตว์ บ่อเลือด และอวัยวะก็กระจัดกระจายเต็มลานกว้าง พื้นดินเปรอะไปด้วยเลือดทุกสี

หลินเฟยเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล่นเกม VR ต่อสู้แบบเรียลไทม์ ยิ่งสู้ก็ยิ่งรู้สึกว่าหุ่นรบตอบสนองได้รวดเร็วและเป็นธรรมชาติ

ทันใดนั้น พื้นดินก็สั่นสะเทือน หลินเฟยมองไปไกลๆ เห็นสัตว์ประหลาดขนาดภูเขาตัวหนึ่ง กำลังเดินเข้ามาพร้อมเสียงคำราม มันมีสามหัวเหมือนเซอร์เบรัส หมอกควันร้อนพ่นออกจากปากทั้งสาม

เมื่อเทียบกับสัตว์ประหลาดก่อนหน้านี้ พวกนั้นดูเหมือนของเล่นไปเลย

เซอร์เบรัสยักษ์เริ่มวิ่งตรงมาที่หลินเฟยด้วยความเร็วสูง เหล่าสัตว์ประหลาดตัวเล็กๆ ต่างรีบหลีกทาง ถ้าใครช้าก็จะถูกเท้าอันใหญ่ยักษ์เหยียบจนเละเป็นเศษเนื้อ

หลินเฟยไม่ถอย เขารีบเก็บมีดพลังงานทั้งสองกลับเข้าช่องที่ขา ก่อนจะดึงปืนพลังงานปฏิสสารยาวหกเมตรจากด้านหลัง ติดตั้งบนบ่าแล้วล็อกเป้าหมายที่หัวกลางของเซอร์เบรัส

“ปัง!”

ลำแสงสีเงินขาวพุ่งออกจากปากกระบอกปืน รัศมีเริ่มจาก 0.3 เมตร ขยายเป็น 10 เมตรในเวลาไม่กี่วินาที แสงนี้กวาดผ่านกลางลาน สาดสว่างไปรอบทิศ ทุกอย่างที่โดนลำแสงสลายหายไปทันที เลือด เนื้อ กระดูก แม้แต่พื้นก็ถูกลบหาย

เมื่อแสงกระทบหัวกลางของเซอร์เบรัส มันไม่ได้แค่ทะลุหัว แต่มันลบหายทั้งหัวและลำตัว กวาดต่อไปไกลจนถึงตึกครึ่งเมืองก่อนจะดับ

หลินเฟยตั้งใจยิงแค่หัวเดียว แต่ปืนนี้มันแรงเกินไป จนเซอร์เบรัสทั้งตัวหายไป เหลือแต่หัวซ้ายขวาที่หล่นลงกับพื้น ก่อนจะถูกสัตว์ประหลาดตัวเล็กรุมแทะกิน

เมื่อสัตว์ประหลาดตัวอื่นๆ เห็นภาพนั้น พวกมันก็เริ่มถอยหนีอย่างหวาดกลัว หรือไม่ก็เป็นเพราะผู้ควบคุมพวกมันรู้แล้วว่าต่อให้ส่งมามากแค่ไหนก็คงถูกหลินเฟยฆ่ากลับไปเท้านั้นแน่

เมื่อศัตรูทั้งหมดหนีไปจนลับตา หลินเฟยจึงหยุดหุ่นรบ แต่ทันทีที่หยุด ความเจ็บและอ่อนล้าก็ถาโถมเข้ามา ร่างเขาเจ็บปวดราวกับจะระเบิด หัวแทบแตกเพราะใช้พลังจิตเกินขีดจำกัด

เขารีบควบคุมหุ่นรบเดินหนีออกจากเมืองไปอีกทาง สุดท้ายไปหยุดอยู่ในบ้านสี่เหลี่ยมเก่าๆ หลังหนึ่ง

หลินเฟยพยายามหาวิธีออกจากห้องควบคุม

ด้านหลังเขา อันเฟยฮวา ที่ยังเกาะอยู่ เห็นสีหน้าหลินเฟยซีดเหงื่อท่วม จึงรู้ว่าผลข้างเคียงจากการใช้ปืนเมื่อกี้เริ่มออกฤทธิ์

ทันใดนั้น ระบบก็ปรากฏหน้าจอถาม

“จะปิดระบบจักรกลสังหารและออกจากห้องควบคุมหรือไม่

ใช่ / ไม่ใช่”

หลินเฟยกด “ใช่”

ทันใดนั้น แสงขาวส่องออกมา ร่างของหลินเฟยกับอันเฟยฮวาถูกแยกส่วนแล้วสร้างใหม่ที่พื้นนอกหุ่นรบ

ทันทีที่ออกมา หลินเฟยก็นอนหอบหายใจแรง

“อันเฟยฮวา เธอยังเรียกพวกสาวกเธอออกมาเฝ้ายามได้ไหม…ฉันต้องพักอีกหลายชั่วโมงกว่าจะฟื้น”

“ถึงจะเรียกนักรบไม่ได้ แต่พวกเฝ้ายามยังเรียกได้…เอาล่ะ เดี๋ยวฉันพานายไปนอนก่อนนะ พอนายฟื้นแล้ว เราจะกลับไปใช้หุ่นฆ่าพวกมันต่อ”

อันเฟยฮวากอดแขนหลินเฟยช่วยพยุงเข้าไปในห้องที่ยังพอใช้การได้

“จริงๆ นะ เทคนิคของนาย ความสามารถต่อสู้ของนายก็ดีมาก…หลังออกจากที่นี่ไป นายจะเข้าลัทธิฉันไหม เดี๋ยวฉันให้ายเป็นผู้อาวุโสเลย ลัทธิเราต้องการคนแบบนายมาก”

หลินเฟยคิดในใจ

“ลัทธิบ้าอะไร…ทำแบบนั้นมันปีศาจชัดๆ”