ตอนที่ 12 นักโทษหมายเลขหนึ่ง

ตอนที่ 12 นักโทษหมายเลขหนึ่ง

หลินเฟยกำลังคิดหาทางหนีอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นสายตาเขาก็สะดุดเข้ากับโถส้วมที่อยู่ตรงมุมและอ่างล้างหน้าเล็กๆ ในห้องขัง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวทันที

“ขุดหนี…”

ถ้าขุดลงไปจากโถส้วม บางทีอาจเจอท่อระบายน้ำใต้ดิน และถ้าโชคดี มันอาจพาเขาออกนอกคุกได้

เขาหันไปมองเจ้าอ้วนแล้วยิ้มเย็น

“เจ้าอ้วน ฟังนะ คืนนี้ไปหาของที่ใช้ขุดดินซักอย่างมาให้ได้ เพราะพวกเราจะหนีกัน”

“หา… หนีงั้นเหรอ?”

“เบาๆ!” เสียงอุทานของเจ้าอ้วนทำเอาสองนักโทษสะดุ้ง แต่เมื่อได้ยินแผน พวกมันก็เห็นด้วย ถึงจะริบหรี่ แต่การมีความหวังย่อมดีกว่าการนั่งรอวันตาย

คืนนั้น เจ้าอ้วนเอาถาดอาหารโลหะซ่อนไว้ในเสื้อ อีกคนลักช้อน อีกคนลักถ้วยเล็กกลับมา พอไฟดับ พวกมันก็เริ่มขุดทันที

แน่นอน หลินเฟยไม่เสียเวลาทำงานสกปรก เขาแค่ยืนชิดกรงเลเซอร์ ฝึกกล้ามเนื้อไปพลาง บังมุมกล้องให้พวกมัน

“แค่นี้น่าจะพอละ…”

เสียงหนึ่งพึมพำ หลังจากขุดอยู่นานจนเห็นโพรงมืดอยู่ข้างใต้

“ขุดอีกหน่อย! แคบขนาดนี้ฉันลงไม่ได้!”

เจ้าอ้วนพูดเสียงสั่น

จากนั้น พวกเขากัดฟันขุดต่อไปอีกสองชั่วโมง

โครม!

เสียงอะไรบางอย่างดังสนั่น กลิ่นเหม็นเน่าพวยพุ่งทั่วห้อง

“โว้ยไอ้อ้วน! บอกแล้วอย่าขุดเยอะ! แกทำท่อน้ำเสียแตกจนกลิ่นแม่งฟุ้งไปหมดแล้ว!”

เสียงด่าดังก้องในความมืด

“เงียบ! รีบกลบมันเดี๋ยวนี้! ถ้าผู้คุมมาเห็น แกคิดว่าพวกมันจะปล่อยเราไว้เหรอ?”

หลินเฟยกัดฟันสั่งด้วยเย็นเฉียบ

ภารกิจแหกคุกครั้งแรก จบลงในสภาพเละเทะ

สิ่งเดียวที่เหลือ คือกลิ่นอุจจาระเน่าเหม็นที่คลุ้งเต็มห้อง

“จำไว้นะ ถ้าใครปากโป้งเรื่องนี้กับผู้คุม…พรุ่งนี้ข้าจะตามไปเชือดมันด้วยมือข้าเอง”

หลังจากนั้น ผู้คุมก็เดินมาเช็กห้องโดยอุดจมูกไว้ พร้อมพาพวกเขาทั้งสี่ไปอาบน้ำราดฆ่าเชื้อ แล้วแจกชุดนักโทษใหม่

สิบกว่าชั่วโมงต่อมา – ห้องสอบสวน

แสงไฟแรงจ้าส่องใส่หน้า พวกเขาทั้งสี่นั่งนิ่ง เพราะใครๆก็รู้ดี หากสารภาพว่าคิดแหกคุกแต่ดันล้มเหลว โทษที่ได้รับก็มีอยู่แค่สองอย่คือไม่ตายก็พิการ

สุดท้าย พวกมันโกหกเป็นเสียงเดียว

“ท่อมันแตกเอง ก็ห้องเล่นเก่าซะขนาดนั้น… พวกนายน่ะรีบๆไปซ่อมให้พวกเราด้วย”

เพราะไร้หลักฐานจึงทำอะไรไม่ได้ ช่วงกลางคืนที่กลิ่นคลุ้งไปทั่ว ห้องขังถูกปิดเพื่อซ่อม

คุกจึงต้องจัดการโยกย้ายผู้ต้องขัง หลินเฟยถูกย้ายไปห้องใหม่

ก่อนออก เขาโบกมือให้เพื่อนร่วมห้องเก่า แสยะยิ้มเย็น

คืนนั้นในห้องขังใหม่ ขณะคนอื่นกำลังหลับ หลินเฟยที่นอนอยู่บนเตียงเหล็กกลับทำท่าซิตอัพไปมา เสียงกระแทกเตียงดังก้องทั้งห้อง

“เพล้ง เพล้ง เพล้ง…”

มันไม่ใช่เสียงปิงปอง แต่นั่นคือเสียงหลังเขากระแทกเตียงเหล็กซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ไอ้โปรแกรมเฮงซวย ไอ้ระบบจอมปีศาจ…”

หลินเฟยสบถในใจขณะเหงื่อท่วมร่าง

ไอ้ระบบบ้าบอที่ฝังอยู่ในสมอง มันบังคับให้เขาซิตอัพให้ครบพันครั้ง ถ้าเขาช้าลง มันจะส่งสัญญาณเจ็บปวดเข้าเส้นประสาท ให้ร่างกายทรมานจนแทบบ้า

“ไอ้เด็กเวร หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าจะซ้อมก็ทำเบาๆสิวะ ทำเสียงดังรบกวนคนอื่นอยู่ได้!”

เสียงหนึ่งคำราม เป็นชายวัยกลางคนในห้องเดียวกัน

“คิดว่าเป็นหัวหน้าโรงอาหารแล้วข้าจะกลัวเหรอ หึ ข้าไม่สนหรอกโว้ย! รู้ไหม ไอ้หัวหน้าคนก่อน ก็เป็นข้านี่แหละที่ฆ่ามันเอง!”

หลินเฟยไม่ตอบ เขาไม่มีเวลาสนใจ

762… 763…

เขานับในใจ เหลืออีกกว่า 200 ครั้ง

“ไอ้เด็กเวร! ข้าพูดกับเอ็งอยู่นะเว้ย!”

ชายคนนั้นถีบเข้ามาที่หัวของหลินเฟย ท่าเตะโหดจัดจนหลินเฟยได้ยินเสียงลมเฉียดหู

ก่อนที่เท้านั้นจะถึงหัว…

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังในหัวหลินเฟย

“ตรวจจับการโจมตี ระดับภัยคุกคาม A

เริ่มโปรแกรมป้องกันอัตโนมัติ…”

ในชั่วพริบตา ร่างกายเขาก็ถูกระบบเข้าควบคุม แขนไขว้ขึ้นปัดรับแรงถีบ เตียงทั้งเตียงสั่นไหว เคลื่อนที่ไปข้างหน้า