ตอนที่ 11 ไม้เสียบเนื้อย่าง

ตอนที่ 11 ไม้เสียบเนื้อย่าง

หลินเฟยมองไปรอบๆ ก่อนจะลากเจ้าอ้วนมุ่งหน้าไปทางกรงอาวุธที่บรรจุมีดสั้น

ด้านฝ่ายมนุษย์ดัดแปลงเลือกกรงดาบโลหะ ส่วนพวกจักรกล “คู่หูจักรกลพิฆาต” ก็เลือกกรงที่มีดาบใหญ่

ไม่มีใครกล้าแตะกรงกลางสนามที่บรรจุ ดาบเลเซอร์ เพราะใครหยิบก่อนจะ เป้าโจมตีจากทุกฝ่ายทันที

หลินเฟยได้มีดโลหะมาแล้วก็ลองฟันเล่นดู น้ำหนักพอเหมาะ ใช้งานคล่องมือ คล้ายมีดผ่าตัดที่เขาเคยใช้ ถ้าโชคไม่ดีคนที่เขาจะได้ “ผ่าตัด” วันนี้…อาจยังมีชีวิตอยู่ก็เป็นได้

เจ้าอ้วนตอนนี้สติหลุดเดินตามหลินเฟยราวกับไร้วิญญาณ ขณะอุ้มลูกเหล็กตามหลังมา

หลินเฟยวางแผนจะ “รอจังหวะ” ให้ฝ่ายอื่นตีกันก่อน แล้วค่อยลงสนาม แต่…เสียงในหัวกลับดังขึ้นอีกครั้ง…

เวทีชีวิตจริงคือสนามฝึกของวีรชน ระบบขอออกภารกิจ: ชิงดาบเลเซอร์กลางสนาม และกำจัดทุกฝ่าย (ยกเว้นทีมตัวเอง)

ถ้าล้มเหลว: ไม่ต้องให้ระบบลงโทษก็ได้ เพราะศัตรูคงส่งท่านไปหา “พระเจ้า” เอง

ถ้าสำเร็จ: รางวัลคือ “การวิวัฒนาการระดับเซลล์” ที่ไม่มีผลข้างเคียง

“ระบบ ขอรับประกัน!”

หลินเฟยหรี่ตา… วิวัฒนาการเซลล์เหรอ ของหายากราคาแพงที่เขาเคยได้ยินในโรงเรียนการทหาร ที่ลูกคนธรรมดาไม่มีทางแตะต้องได้ และมักสงวนไว้ให้ลูกหลานตระกูลใหญ่เท่านั้น

“…คุ้มที่จะเสี่ยง” หลินเฟยพูดกับตัวเอง ก่อนจะโยนมีดให้เจ้าอ้วน แล้วเอาลูกเหล็กกลับมาอุ้มไว้เอง ก่อนวิ่งพุ่งตรงกลางสนามทันที!

ทุกสายตาหันมาจับจ้อง ฝ่ายตรงข้ามทั้ง 4 คนก็เริ่มพุ่งเข้ากลางสนามเตรียมรุมเขา

!

เจ้าอ้วนตะโกนตามหลัง “หัวหน้าเอ้ย! นายมันสุดยอดจริงๆ” รู้ดีว่าถ้าหลินเฟยแพ้ ตัวเองก็คงไม่รอดเหมือนกัน เลยลากร่างอ้วนๆ วิ่งตามไปสมทบ

...

เสียงเชียร์จากผู้ชมรอบสนามดังสนั่น การแข่งขันเพิ่งเริ่ม แต่เหมือนจะเข้าสู่ช่วฝไคลแมกซ์แล้ว

โชคดีที่หลินเฟยซ้อมมาดี แถมจังหวะวิ่งเร็วกว่าคนอื่น เขาเป็นคนแรกที่ถึงกรงกลางสนาม คว้า “ดาบเลเซอร์” ได้สำเร็จ!

แต่เขาไม่หยุดแค่นั้น! หลินเฟยวิ่งต่อไปยังกรงสีทองอีกใบ ที่บรรจุ ปืนไฟพลังสูง

“แกร๊ก!” หลินเฟยใช้ดาบเลเซอร์ตัดกรงเหล็ก แล้วโยนดาบให้เจ้าอ้วน มือสองข้างคว้า ปืนไฟเงินยาวครึ่งเมตร ขึ้นมาและในจังหวะที่สองนักฆ่าจักรกลวิ่งมาห่างจากเขาเพียงเมตรเดียว…

ฟู่ววววใ!!!!!!!

เปลวไฟร้อนนับพันองศาพุ่งออกจากปากกระบอก ราวกับลิ้นเพลิงจากขุมนรก เผาผลาญร่างกึ่งคนกึ่งเครื่องจักรของทั้งสองในพริบตา

ชิ้นส่วนโลหะหลอมละลาย เนื้อหนังไหม้เกรียมจนกลิ่น “บาร์บีคิวมนุษย์” แผ่กระจายไปทั่วเวที

สองร่างที่ยังพอมีสติพยายามจะหนี แต่ขาเริ่มละลายแล้ว พวกเขาเดินได้แค่ไม่กี่ก้าวก็ร่วงลงพื้นราวกับ “เนื้อย่างเสียบไม้” ที่ไหม้เกินพอดี

เวทีรอบนอกระเบิดเสียงตะโกนทันที

“เผาอีก เอาให้เกรียมไปเลย!”

“พวกมันเคยแย่งข้าวฉัน เผาแม่งอีก!!”

“เอาอีก เอาอีก!!”

“เอาอีก เอาอีก!!”

แม้กระทั่งผู้คุมเรือนจำที่เป็นเจ้าภาพเองก็พูดไม่ออก ถึงหลินเฟยจะดูเหมือนละเมิดกฎใช้อาวุธที่ห้ามใช้ แต่จะว่าไปนี่มันก็เป็นเวทีไร้กฎอยู่แล้ว แถมคนดูสะใจกันทั้งสนาม เขาเองก็พูดอะไรไม่ออก

ด้านมนุษย์กลายพันธุ์สองคนสุดท้าย พอเห็นหลินเฟยถือปืนไฟ ส่วนเจ้าอ้วนถือดาบเลเซอร์ ส่วนตัวเองมีแค่เศษเหล็กอยู่ในมือ ก็อยากจะร้องไห้

พวกเขาเลือกจะจบชีวิตด้วยตัวเอง พุ่งเข้าไปเกาะตะแกรงไฟฟ้าจนไฟช็อตล้มลงไปเอง

“เชือดพวกมันเลย!! เจ้าทรราชแห่งโรงอาหาร!!”

สนามทั้งสนามต่างกู่ร้องชื่อหลินเฟย พวกนักโทษที่พันแผลจนเป็นมัมมี่ต่างรีบเข้ามาห้อมล้อมและชูเขาขึ้นฟ้า

แม้ว่าพวกเขาอาจจะดีใจกับชัยชนะของหลินเฟย แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาดีใจกว่าก็คือเรื่องที่เดือนหน้าจะได้กินข้าวดีๆ

แน่นอน หลินเฟยก็ได้รับรางวัลจากชัยชนะในวันนี้เช่นกัน อย่างของดีของหายากสำหรับนักโทษผู้ชนะ: เนื้อย่างหอมๆ เหล้าสี่ขวด และบุหรี่สองซอง ถูกส่งตรงมาถึงเตียงในคุก

…

“ไม่อยากเป็นนายพล ก็ไม่ใช่ทหารที่ดี”

นี่คือสิ่งที่ครูฝึกวิชาต่อสู้พูดไว้ในวันแรกที่หลินเฟยเข้าโรงเรียนทหาร

ตอนนั้นหลินเฟยเคยคิดว่าอาจารย์คนนั้นยิ่งใหญ่นัก และเป็นแบบอย่างของชีวิต

แต่แน่นอนว่า ถึงตอนนี้ครูฝึกคนนั้นจะกลายเป็นศพไปแล้วเพราะเขาก็ตาม เขาก็ยังชื่นชมในคำพูดและความคิดเขาอยู่ดี

บางครั้งหลินเฟยมักจะนึกถึงเรื่องนี้บ้างตอนกำลังนั่งถ่ายในห้องน้ำ

ตอนนี้เขาอายุเพียง 19 ปี เป็นนักโทษที่ต้องติดคุกตลอดชีวิต แต่ในหัวกลับเริ่มมี “เป้าหมายใหม่” ผุดขึ้นมา

ตอนเด็ก ครูบอกเสมอว่าชีวิตต้องมีการวางแผน แยกเป็นระยะสั้นกับระยะยาว

ลินเฟยครุ่นคิดแล้วสรุปว่า “แผนระยะยาว” คือ… ตายที่นี่

เพราะงั้น เขาควรตั้งเป้าหมายแบบ “ระยะสั้น” จะดีกว่า — อย่างเช่น...

“นักโทษที่ไม่คิดแหกคุก ก็ไม่ใช่นักโทษที่ดี”

เมื่อความคิดนี้ปรากฏขึ้น เขาก็เริ่มอยู่ไม่สุขอีกต่อไป

ในเรือนจำนี้ไม่มีอิสระ ไม่มีสาวสวย ไม่มีหาดทราย มีแค่พวกกล้ามล่ำกับอาหารสังเคราะห์ทุกวัน

อาหารดีๆ ต้องเสี่ยงตายแข่งกันถึงจะได้กิน หากคิดแต่จะอยู่แบบนี้ มีหวังได้ตายในคุกก่อนแก่แน่

เพราะงั้น...

หลินเฟยเริ่มคิดแล้ว ว่าจะหนีออกจากคุกบ้าๆ แห่งนี้ยังไงดี