ตอนที่ 10: เวทีแห่งชีวิตและความตาย
ตอนที่ 10: เวทีแห่งชีวิตและความตาย
ตอนที่ 10: เวทีแห่งชีวิตและความตาย
ไม่มีทางเลือก…เดิมทีโรงอาหารหนึ่งก็พอมีคนเก่งอยู่บ้าง แต่ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หลินเฟยเล่นซัดพวกนั้นจนพิการไปหมดแล้ว
เมื่อคิดดูแล้ว…จะให้ใครขึ้นเวทีแห่งชีวิตและความตายในคืนนี้ ก็มีแค่เจ้าอ้วนเพื่อนร่วมห้องเท่านั้นที่ “ปลอดภัยสุด”
อย่างน้อยมันก็ไม่กล้าหักหลังเขา เพราะอยู่ห้องเดียวกัน เพราะถ้าชิ่งไปมันโดนเล่นแน่
...
ระหว่างที่เจ้าอ้วนทำหน้าเหมือนศพเดินได้ หลินเฟยก็ถามถึงกติกาการแข่งคืนนี้
“กฎเหรอ…ไม่มีหรอก! ต้องสู้จนกว่าจะมีคนเหลือรอดยืนอยู่บนเวทีเท่านั้นแหละ ถึงจะถือว่าชนะ…”
เจ้าอ้วนตอบเสียงสั่น
...
การแข่งขันจะมีนักสู้จากแต่ละโรงอาหารส่งมาสองคน รวมเป็นหกคนต่อสู้กันบนลานประลองขนาดใหญ่ที่มีอาวุธกระจายอยู่ในกรงเหล็ก
...
ที่น่าตกใจกว่านั้นคือจะมี ผู้ชม VIP เดินทางมาจากดาวอื่นโดยเฉพาะ
พวกเศรษฐี นักธุรกิจระดับจักรวาล ทายาทตระกูลใหญ่ๆมาดูการต่อสู้ของนักโทษประหารเหล่านี้เพื่อความบันเทิงพร้อมตั้งวงพนันถ่ายทอดสดทั้งจักรวาล
...
“แม่งเอ๊ย…หัวหน้าเรือนจำนี่มันหัวการค้าโหดจริงๆ เปลี่ยนเรือนจำกันดารกลางดาวที่มีแต่ทะเลทรายให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวทำเงินได้แบบนี้…”
หลินเฟยคิดในใจ
...
กลางคืน เวทีแห่งชีวิตและความตาย
ในลานประลองใหญ่กลางเรือนจำคาร์ล
รอบสนามถูกล้อมด้วยรั้วเหล็กไฟฟ้าแรงสูง
ประตูแรกเปิดออก
เด็กหนุ่มล่ามลูกเหล็ก 25 กิโล เดินออกมา
ข้างหลังตามมาด้วยเจ้าอ้วนที่อุ้มลูกเหล็กให้ นั่นคือ หลินเฟยกับเจ้าอ้วน นั่นเอง
...
เสียงโฆษกสนามดังขึ้น
“และนี่…ผู้เข้าแข่งขันจากโรงอาหารหนึ่ง เด็กหนุ่มผู้ถูกขนานนามว่า ทรราชแห่งโรงอาหาร ฆ่าล้างเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องในโรงเรียนทหารจนถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต แม้จะถูกใส่โซ่ตรวนหนักยี่สิบห้ากิโล แต่เขาก็ขึ้นเป็นหัวหน้าโรงอาหารภายในครึ่งเดือน
คืนนี้…เขาจะสร้างประวัติสังหารต่อเนื่อง หรือจะถูกหยุดลงตรงนี้…รอติดตามมกันได้เลย!”
ส่วนเจ้าอ้วน…ไม่มีใครกล่าวถึงแม้แต่น้อย
...
สนามประลอง
สนามประลองเป็นลานกลมเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 30 เมตรที่เต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางและกรงเหล็กสิบใบที่ข้างในบรรจุอาวุธสารพัดทั้ง ดาบเลเซอร์ มีดสั้น ดาบยาว แส้ไฟ เครื่องพ่นไฟและอื่นๆอีกมากมาย
เจ้าอ้วนกระซิบว่า กรงพวกนี้จะเปิดแบบสุ่มระหว่างการแข่งขัน ถ้าใครดวงดีหยิบอาวุธได้ก่อน อาจพลิกเกมจากผู้แพ้เป็นผู้ชนะได้ทันที
...
เสียงเฮจากฝั่งผู้ชมดังลั่น ส่วนใหญ่เป็นนักโทษโรงอาหารหนึ่งที่โดนหลินเฟยซัดจนพิการนั่นแหละ แต่ละคนตะโกนด้วยความหวังว่า ถ้าหลินเฟยชนะ พวกเขาจะได้กินดีขึ้นบ้างในเดือนหน้า
“ฆ่ามัน เหมือนที่นายซัดฉันจนขาหักซะ!”
“เตะผ่าหมากให้มันทำลูกไม่ได้ไปเลย!”
“ฆ่าแม่งงง!”
“ฉันอยากกินเป็ดย่าง!”
หลินเฟยโบกมือทักทายแฟนคลับเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม
...
ประตูที่สองเปิดออก…
เจ้าอ้วนหยุดหัวเราะทันทีและแทบจะกลายเป็นเสียงร้องด้วยความกลัวสุดขีด
นักสู้สองคนที่สูงเกือบสามเมตร ล่ำบึ้กจนเหมือนยักษ์เดินออกมา
...
“สองคนนั้นคือทหารดัดแปลงพันธุกรรม…พวกเคยบ้าคลั่งจนฆ่าผู้พันกับพลเรือนตาย…เลยถูกจับยัดมาที่นี่แทนการประหาร…”
เจ้าอ้วนเสียงสั่น
...
แต่แล้ว ประตูที่สามเปิดออก…
สองคนสุดท้ายที่เป็นครึ่งคนครึ่งเครื่องจักร ร่างสูงสองเมตร แขนขาเป็นเหล็ก พร้อมตาข้างหนึ่งที่เป็นเลเซอร์เรดาร์เดินออกมา
พื้นสนามสั่นสะเทือนทุกย่างก้าวจนเจ้าอ้วนเกือบฉี่แตกคาที่
...
โฆษกประกาศเสียงก้อง
“และนี่…ผู้เข้าแข่งขันจากโรงอาหารสอง – พี่น้องเครื่องบดเนื้อและโรงอาหารสาม – คู่หูจักรกลพิฆาต คืนนี้…จะเป็นการต่อสู้ของทรราชโรงอาหารหนึ่งกับแชมป์เก่าอย่างพี่น้องเครื่องบดเนื้อ และคู่หูจักรกลพิฆาต!
ใครจะเป็นผู้ชนะ…ศึกชีวิตและความตาย ณ เรือนจำคาร์ล กำลังจะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้!!”
...
ทันทีที่สัญญาณเริ่มดังขึ้น กรงเหล็กที่บรรจุดาบเลเซอร์กลางสนามก็เปิดออก พร้อมกับกรงอื่นอีกสามใบที่เต็มไปด้วย มีด ดาบโลหะ และอาวุธอีกมากมาย
...
การต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต อิสรภาพ และศักดิ์ศรี…กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว