ตอนที่ 7 คำสั่งสุดโหด

ตอนที่ 7 คำสั่งสุดโหด

ทันทีที่หลินเฟยได้ยินคำพูดของระบบเทพสงคราม เขาก็รู้ทันทีว่าเจ้าคู่ต่อสู้ตรงหน้าที่กำลังยืนเท่ในชุดกังฟูสีขาวนั้นคือศัตรูของเขา แต่ยังไม่ทันได้เข้าใจเต็มที่ว่า “ถ้าไม่สามารถชนะได้ การฝึกนี้จะวนซ้ำไปเรื่อยๆ” หมายความว่าอะไร เสียงนับถอยหลังของสนามประลองก็ดังขึ้น

“10…9…8…7…3…2…1…เริ่มต่อสู้!”

ร่างจำลองตรงหน้า พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฟาดเท้าเตะเข้าที่ศีรษะหลินเฟย เขาพยายามเอนตัวหลบ แต่ความเร็วอีกฝ่ายเร็วจนเขาหลบพ้นไปได้ไม่กี่วินาที ก่อนจะโดนหมัดฮุคเสยเข้าที่คางตามด้วยหมัดซ้ายอีกหนึ่งที

“อ๊ากก…” ความเจ็บแปลบแล่นเข้ามา ร่างของหลินเฟยทรุดลงไปนอนกับพื้น

“การฝึกล้มเหลว อีก 10 วินาทีจะเริ่มใหม่…”

เสียงระบบดังขึ้น พร้อมนับถอยหลังอีกครั้ง

“10…9…3…2…1…เริ่ม!”

ครั้งนี้เขายังไม่ทันตั้งตัว ร่างจำลองตรงหน้าก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง หลินเฟยตัดสินใจหันหลังแล้ววิ่งหนี แต่ยังไม่ทันพ้นระยะ อีกฝ่ายที่วิ่งเร็วกว่าก็จับเขาฟาดกับพื้นจนหมดสภาพ

“การฝึกล้มเหลว อีก 10 วินาทีจะเริ่มใหม่…”

หลินเฟยโดนซ้ำแบบนี้อยู่ห้าหกครั้ง จึงพบว่าต่อให้หนียังไงก็ไม่มีทางรอด สุดท้ายจึงตัดสินใจ…ต้องสู้กลับเท่านั้น

หลินเฟยเริ่มเลียนแบบท่าทางของร่างจำลอง ใช้หมัดและลูกเตะตอบโต้ แต่ก็ยังโดนซัดจนจมดินเหมือนเดิม

“การฝึกล้มเหลว อีก 10 วินาทีจะเริ่มใหม่…”

...

หลังผ่านไปนับร้อย นับพันครั้ง หลินเฟยก็เริ่มจับจังหวะการต่อสู้ได้มากขึ้น เขาสามารถยื้อเวลาได้เป็นพักใหญ่ แม้ยังไม่สามารถทำร้ายอีกฝ่ายได้ แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ของเขาถูกขัดเกลาจนเฉียบคม และร่างกายก็ไวขึ้นอย่างน่ากลัว

ครั้งหนึ่งเขาโจมตีใส่แขนซ้ายของร่างจำลองจนมันใช้การไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ถูกอีกฝ่ายล็อกคอแล้วบิดจนคอเขาหักตาย

...

หลินเฟยเริ่มสิ้นหวัง ทุกครั้งที่ตาย เขาจะถูกรีเซ็ตกลับมาใหม่

แม้เขาจะพยายามกระโดดหน้าผาฆ่าตัวตาย ระบบก็จะนับว่าเป็นการฝึกที่ล้มเหลว และวนกลับมาใหม่เช่นเดิม

เสียงนับถอยหลังนั้นเหมือนระฆังคำสาป ที่กำลังทำลายจิตใจของเขาลงทีละน้อย

จนกระทั่ง…

หลังจากการตายครั้งที่ไม่รู้เป็นรอบที่สี่หลักหรือห้าหลัก หลินเฟยตัดสินใจแลกชีวิตกับมัน

เขาใช้ท่าที่เสี่ยงตายพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย หมัดสุดท้ายของเขาต่อยเข้ากะโหลกของร่างจำลองจนแตกละเอียด แต่ในวินาทีเดียวกัน หน้าอกของเขาก็ถูกชกทะลุ กระดูกยุบไปทั้งแถบ

แต่…เขาตายช้ากว่ามัน ถึงจะไม่กี่วินาทีก็เถอะ

“ขอแสดงความยินดี โฮสต์ผ่านการฝึกฝนขั้นพื้นฐานของทักษะการต่อสู้แล้ว อีก 10 วินาที จะตื่นจากจิตใต้สำนึก”

เสียงระบบดังขึ้น หลินเฟยที่นอนจมกองเลือด ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างดีใจ เหมือนได้เห็นนางฟ้า

...

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองยังนอนอยู่บนเตียงเหล็กเย็นเฉียบในห้องขังเล็กๆ

ข้างเตียงมีข้าวกล่องเรืองแสงวางเรียงอยู่ถึงแปดกล่องพร้อมน้ำดื่ม

หลินเฟยหันไปมองนับจำนวน

“แปดกล่อง…แสดงว่าฉันฝึกในนั้นไปสามวันเต็มๆ…”

เขารู้สึกขนลุก หากฝึกนานกว่านี้อีกหน่อย เขาอาจตายเพราะขาดน้ำและอาหาร หรือไม่ก็…ถูกต่อท่อให้อาหารเข้าร่าง จนต้องฝึกแบบนั้นไปตลอดชีวิต

“ช่างแม่ง…”

หลินเฟยสาปแช่งผู้สร้างระบบเทพสงครามในใจ ก่อนจะคว้าข้าวกล่องมารับประทาน

อาหารสังเคราะห์เหนียวๆ เหม็นๆ ตอนนี้มันอร่อยยิ่งกว่าราเม็งระดับเทพซะอีก เพราะเขาหิวจนไส้แทบขาดแล้ว

...

หลังจากกินจนอิ่มและเผลอหลับไปอย่างหมดแรง

รุ่งเช้า ประตูเหล็กของห้องขังเล็กก็ถูกเปิดออกโดยมีผู้คุมสิบกว่าคนที่ติดอาวุธเต็มพิกัด พวกเขายกเปลมาด้วย เพราะคิดว่าเขาคงตายไปแล้ว

แต่พอเปิดประตูเข้ามา กลับเห็นหลินเฟยนอนกรนครอกๆ อย่างสบายใจ

ผู้คุมได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะบอก

“หลินเฟย โทษขังเดี่ยวสามวันของแกหมดแล้ว ออกมาแล้วไปกินข้าวเที่ยงซะ”

...

เมื่อหลินเฟยเดินเข้ามาในโรงอาหาร นักโทษหลายร้อยชีวิตที่อยู่ในนั้นต่างหยุดกินข้าวและหันมามองเขาเป็นตาเดียว

ในสายตาของพวกเขา หลินเฟยไม่ต่างอะไรกับนักโทษประหารที่กำลังรอรับโทษ

เขาเดินลากลูกเหล็กหนักยี่สิบห้ากิโลไปเรื่อยๆ จนมาถึงโต๊ะของพี่อ้วนเพื่อนร่วมห้อง

“ช่วยปลดลูกเหล็กให้หน่อย ฉันจะกินข้าวแบบสบายๆ สักมื้อ”

“อะ…อันนี้…เอาของฉันไปกินก่อนเลย เดี๋ยวฉันไปตักใหม่!” พี่อ้วนรีบยัดถาดข้าวให้หลินเฟย แล้วหนีหายไปทันที

...

หลินเฟยเพิ่งกินข้าวไปได้แค่หนึ่งในสาม

เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง

“เนื่องจากการต่อสู้ครั้งก่อน ท่านยังไม่ชนะอย่างเด็ดขาด เพื่อทดสอบผลการฝึกในสามวันที่ผ่านมา

ภารกิจใหม่ – โค่นนักโทษทุกคนในโรงอาหารนี้

เงื่อนไขผ่าน: เหลือเพียงท่านที่ยืนอยู่

และจะเปิดใช้ความสามารถหน่วงเวลา 1:3 เพื่อช่วยเหลือแต่จะไม่มีการแสดงภาพจำลองช่วยเหลือ ขอให้โชคดีและพิสูจน์ให้ได้ว่าท่านคือผู้แข็งแกร่งที่สุด…”

หลินเฟยได้แต่กู่ร้องในใจ “ไอ้ระบบเวร ไอ้ระบบเวร ไอ้ระบบเวร!”

ก่อนจะถอนหายใจ พลิกโต๊ะตรงหน้าด้วยแรงทั้งหมดและพร้อมเริ่มสงครามในโรงอาหารอีกครั้ง...