ตอนที่ 6 การต่อสู้ในความฝัน

ตอนที่ 6 การต่อสู้ในความฝัน

เมื่อ หลินเฟย ลืมตาขึ้นอีกครั้งก็มีกลิ่นแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อฉุนจมูก เตียงสีขาวสะอาดอยู่ตรงหน้า

แขนเขากำลังถูกให้น้ำเกลือ ทั้งตัวพันด้วยผ้าพันแผลหลายจุด

หญิงสาวผมแดงยาว ใบหน้าเล็กเรียวในชุดกาวน์แพทย์ กำลังเปลี่ยนสายน้ำเกลือให้เขา

เธอดูสดใสเหมือนตุ๊กตา เธอเป็นหมอฝึกหัดสาวที่ดูทั้งน่ารักและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน

“ที่นี่… ที่ไหน… อย่าบอกนะว่าที่ผ่านมาเป็นแค่ฝัน ฉันไม่ได้อยู่ในเรือนจำ แต่บาดเจ็บแล้วถูกส่งโรงพยาบาล?” หลินเฟยถาม ทั้งที่ยังมึนหัว

“นี่คือห้องพยาบาลในเรือนจำค่ะ คุณยังอยู่ในเรือนจำและคุณก็ไม่ได้ฝันไปด้วย”

เธอตอบเสียงหวาน ขณะเช็กน้ำเกลือให้เขา

“หือ… เรือนจำคาร์ลนี่ก็มีหมอสาวสวยด้วยแฮะ… ฉันชื่อ หลินเฟย แล้วเธอล่ะ? ทำไมถึงมาเป็นหมอในเรือนจำกัน หรือเธอไปทำอะไรผิดมา เลยโดนผอ.โรงพยาบาลกลั่นแกล้ง เลยโดนย้ายมาที่นี่?”

เขาถามไปเรื่อย ทั้งเจ็บทั้งเมื่อย แต่ยังพอมีแรงแซว

หลินเฟยคิดในใจ “ถึงจะติดเรือนจำตลอดชีวิต แต่เจอสาวสวยทั้งที ขอสนุกปากหน่อยเหอะ เผื่อจะมีรักในเรือนจำกับเขาบ้าง… ถึงจะเป็นแค่ฝันก็เถอะ”

“ฉันชื่อ โอวหยางเฟิ่ง และยังไม่ได้เป็นหมอเต็มตัวด้วย ฉันกำลังเรียนปีห้าอยู่

มหาลัยบังคับให้ฝึกงานปีสุดท้าย โดยจับฉลากเลือกโรงพยาบาล… ฉันดวงซวย เลยได้เรือนจำคาร์ลนี้”

เธอหัวเราะเบา ๆ

“ตอนแรกคิดว่าที่นี่คงไม่มีคนไข้ หวังจะสบาย ๆ แต่เช้านี้มีเรื่องใหญ่ในโรงอาหาร มีนักโทษบ้าพลังคนหนึ่งก่อจลาจล ทำให้มีคนเจ็บเป็นร้อย คงต้องขอบคุณเขาเลย… ไม่งั้นฉันคงไม่ได้ฝึกจริงจังแบบนี้”

โอวหยางเฟิ่งยิ้มอย่างสดใส เหมือนได้ของเล่นใหม่

“โอเค หลินเฟย ฉันต้องไปแล้ว ยังมีคนกระดูกหักรอฉันอยู่อีกสิบกว่าคน”

เธอโบกมือ ก่อนเดินจากไป พร้อมผมแดงพลิ้วตามแผ่นหลัง

หลินเฟยมองตาม

“หมอฝึกงานนี่แหละ… โคตรนางฟ้า…”

เขามองดูสภาพตัวเอง มีแค่แผลฟกช้ำกับถลอก ไม่ถึงขั้นอันตราย ชนิดพักสักสองสามวันก็น่าจะหาย

เมื่อมองรอบห้องพยาบาล มีเตียงสิบเตียงในห้องแคบ ๆ บางเตียงเหมือนเพิ่งเอามาเสริม เพราะวันนี้คนเจ็บเยอะ

ทุกคนถูกล็อกเอวกับเตียงแน่น ไม่มีทางลุกไปไหนได้ถ้าไม่มีคนมาไขกุญแจ

นักโทษที่เจ็บหนักสามคนยังไม่ฟื้น ส่วนอีกหกคนแค่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขา

“แหงล่ะ… ในสายตาพวกเขา ฉันคือไอ้คลั่งที่ซัดคนในโรงอาหารหมดสติไปเกือบยี่สิบคน…”

หลินเฟยที่กำลังคิดว่าจะฉี่ยังไง ถ้าโดนล็อกแบบนี้

ทันใดนั้น ประตูห้องพยาบาลก็เปิดออก

ผู้คุมสิบคนในชุดเกราะเดินเข้ามา ปลดเขาออกจากเตียง

“จะไปเข้าห้องน้ำ ต้องใช้คนเฝ้าตั้งสิบคนเลยรึ?” หลินเฟยประชด

หัวหน้าผู้คุมตอบเสียงเรียบ “เข้าห้องน้ำไม่ต้อง แต่จะพาไปขังห้องมืด ต้องใช้”

จากนั้นพวกเขาก็จับเขาใส่กุญแจมือ กุญแจเท้า เอาปืนพลังงานจี้ไว้ตลอดทาง

“บ๊ายบาย คุณหมอสาวคนสวย…”

หลินเฟยโบกมือให้ห้องพยาบาล ก่อนถูกลากไปตามทางเดินโลหะสีดำที่เย็นยะเยือก

หลังเดินวกไปวนมาหลายเลี้ยว เขาก็ถูกยัดเข้าไปในห้องขังสีดำขนาด 6 ตารางเมตร ด้านในมีแค่โถส้วมหลุม อ่างล้างหน้า และเตียงเหล็กแคบ ๆ ที่กว้างแค่เมตรเดียว

ทันทีที่ผู้คุมออกไป ไฟก็ถูกดับ เหลือแค่ความมืดสนิทและความเงียบจนขนลุก

หลินเฟยถอนหายใจ ยกโลหะหนักยี่สิบห้ากิโลที่ถูกล่ามกับขามาวางข้างเตียง

“ขอนอนพักหน่อยเถอะ…”

แต่แล้ว เสียงระบบเทพสงครามก็ดังขึ้นในหัว

“จากการประเมินการต่อสู้วันนี้ ต่อไปจะเข้าสู่การฝึกสอนศิลปะการต่อสู้แบบเข้มข้น เพื่อให้ท่านได้พัฒนาทักษะการต่อสู้ได้เร็วขึ้น”

“หา! ขอพักหน่อยไม่ได้รึไง… ขอหลับก่อนค่อยฝึกได้ไหม…” หลินเฟยบ่น

“ไม่ต้องห่วง การฝึกครั้งนี้จะทำในความฝัน เวลาฝันจะถูกปรับให้ยาวกว่าปกติ… และทุกอย่างจะเกิดในจิตสำนึกของท่าน”

ทันใดนั้น เปลือกตาเขาก็หนักอึ้งและดำดิ่งสู่ความมืด

เมื่อ หลินเฟย ลืมตาอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ในลานประลองบนยอดเขา พื้นทำจากหินอ่อนขาวกว้างหลายร้อยตารางเมตร

ตรงหน้า มีชายหนุ่มใส่ชุดกังฟูขาว หน้าตาเหมือนเขาเป๊ะ แต่ดวงตาเย็นชา ร่างเต็มไปด้วยแรงกดดัน

เสียงระบบดังขึ้น “สิ่งที่ท่านต้องทำ คือเรียนรู้ทักษะการต่อสู้ของเขา… และโค่นเขาให้ได้”

จากนั้น คำพูดที่ทำให้เขาหนาวสันหลังก็ดังขึ้น

“จำไว้…ผู้ที่สามารถเอาชนะตัวเองได้ คือผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง

การฝึกนี้จะไม่หยุด จนกว่าท่านจะเอาชนะตัวเองได้ ถ้าแพ้ซ้ำ ๆ …การฝึกจะวนลูปไปเรื่อย ๆ

จนกว่า ‘พลังชีวิตของเซลล์ในร่างกาย’ จะหมดสิ้น…”