ตอนที่ 8 คุณหมอฝึกงานแห่งเรือนจำ
ตอนที่ 8 คุณหมอฝึกงานแห่งเรือนจำ
ตอนที่ 8 คุณหมอฝึกงานแห่งเรือนจำ
แม้ว่าหลินเฟยจะฝึกทักษะต่อสู้ในจิตจนคล่อง แต่เมื่อเจอสถานการณ์จริงที่ต้องรับมือกับนักโทษหลายร้อยคนพร้อมกัน เขาก็ยังคงเสียเปรียบอยู่ดี
เสียงหมัดกระทบเนื้อดัง ปัง ปัง ปัง
หลินเฟยปล่อยหมัดซัดนักโทษตรงหน้าจนล้มไปคนแล้วคนเล่า แต่ทุกครั้งที่ล้มไปหนึ่ง กลับมีอีกสองสามคนกรูกันเข้ามาแทน
จนกระทั่งร่างกายเขาเริ่มหมดแรง สุดท้าย…
ลูกระเบิดควันหลายสิบลูกก็ถูกโยนเข้ามาในโรงอาหาร
ภายในไม่กี่วินาที หลินเฟยก็หมดสติในม่านควันสีขาว
...
เขาไม่รู้ว่าหมดสติไปนานแค่ไหน พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องพยาบาลแบบเดียวกับเมื่อสามวันก่อน หรือจริงๆแล้ว…ทุกห้องพยาบาลในเรือนจำนี้อาจหน้าตาเหมือนกันหมด
หลินเฟยเช็กสภาพร่างกายอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ส่วนใหญ่เป็นแค่แผลฟกช้ำ ไม่มีอะไรหักหรือต้องผ่าตัด
เขานอนนิ่งพักจนกระทั่ง “หมอฝึกงานสาวหน้าเด็ก” โอวหยางเฟิ่ง เดินเข้ามาเปลี่ยนสายน้ำเกลือให้
แต่คราวนี้…หลินเฟยเห็นเธอในสภาพที่ต่างไปจากเดิมมาก ใต้ตาคล้ำจัด ตาแดงก่ำเหมือนคนนอนไม่พอ ใบหน้าที่เคยสดใสซีดเผือดอย่างกับศพ
“เฮ้ หมอฝึกงาน…นี่เธอเป็นหมอหรือเป็นคนไข้กันแน่น่ะ” หลินเฟยแซวเธอขำๆ
โอวหยางเฟิ่งถอนหายใจแรง พลางเริ่มเปลี่ยนสายน้ำเกลือให้เขา
“ไม่ใช่เพราะนักโทษโรคจิตในโรงอาหารนั่นหรอกเหรอ…ภายในสี่วันนี่ ฉันต้องรักษานักโทษบาดเจ็บไปแล้วกว่าสองร้อยคน สามวันเต็มๆที่ฉันต้องเย็บแผล จัดกระดูก พันผ้า มีเวลาพักวันละไม่ถึงสองชั่วโมง…พอกำลังจะได้นอนพักหน่อยกลับต้องมาเจออีก…
รอบนี้ส่งมาอีกสามร้อยคน แถมหลายคนเจ็บซ้ำที่แผลเดิม…”
น้ำเสียงของเธอสั่น เธอแหงนหน้ามองเพดานเหมือนจะร้องไห้
“พระเจ้า…ฉันรู้ว่าฉันเคยอธิษฐานขอให้มีคนเจ็บเยอะๆ จะได้ฝึกฝีมือ แต่ไม่ต้องจัดให้ทีเดียวหลายร้อยแบบนี้ก็ได้…”
หลินเฟยได้แต่ยิ้มแห้งๆแต่ไม่กล้าบอกว่า ไอ้คนที่เธอด่าอยู่นี่แหละ “เทพเจ้า” ตัวจริงที่ส่งนักโทษมาให้เธอฝึกเย็บแผล
...
ด้านห้องทำงานผู้บัญชาการเรือนจำ
ในห้องทำงานหรูหรา มีตู้ไวน์เล็กๆ กับโซฟาหนังสีดำ ผู้คุมวัยกลางคน รูปร่างอ้วน ท่าทางสุขุม บนใบหน้ามีแผลเป็นยาวหนึ่งนิ้วพาดผ่านหนังตา
เขานั่งพ่นควันซิการ์พลางอ่านแฟ้มประวัติหลินเฟย และดูคลิปวิดีโอความวุ่นวายในโรงอาหารอย่างตั้งใจ
“เด็กคนนี้…น่าสนใจจริงๆ…”
แฟ้มประวัติของหลินเฟยแทบไม่มีอะไรโดดเด่น จนกระทั่งสิบกว่าวันก่อน เขากลับแสดงพลังต่อสู้เหนือมนุษย์ออกมา
“ฆ่าเพื่อนร่วมห้องทั้งชั้นรวมทั้งครูฝึก…คงโดนรังแกมากไปจนทนไม่ไหวสินะ…”
ผู้คุมใหญ่หัวเราะเบาๆ เขาจำได้ดีว่าตัวเองในวัยหนุ่มก็เคยเลือดร้อนแบบนี้ไม่ต่างกัน และเขาชื่นชมคนที่ “กล้าเอาคืน” แบบนี้
“คราวนี้ไม่ต้องขังเดี่ยวแล้ว…ฉันอยากรู้เหมือนกันว่า ไอ้หมอนี่จะสยบนักโทษในโรงอาหารได้หมด หรือจะถูกซัดนเละกลับมาเหมือนเดิมอีกรอบ…”
...
คืนเดียวกัน – ห้องพยาบาล
หลินเฟยนอนพักทั้งวัน คืนเดียวแผลเขาก็ดีขึ้นมาก คงเพราะระบบเทพสงครามช่วยฟื้นฟูเซลล์และน้ำเกลือที่ให้พลังงาน
เขาแอบหวังว่าจะได้เห็นหน้าโอวหยางเฟิ่งอีก แต่ดูเหมือนเธอยังยุ่งอยู่กับการเย็บแผลนักโทษสามร้อยคนจนไม่มีเวลาโผล่มา
...
รุ่งเช้า
ผู้คุมสิบกว่าคนพาหลินเฟยออกจากห้องพยาบาลอีกครั้ง
เสียงโซ่เหล็กที่คล้องลูกบอลโลหะยี่สิบห้ากิโลกระทบพื้นดัง โครม โครม ทุกย่างก้าว
เมื่อเขาเดินเข้าโรงอาหาร เห็นว่าวันนี้มีนักโทษมากินข้าวได้แค่สี่ร้อยกว่าคน ที่เหลือคงยังนอนเดี้ยงอยู่ในห้องพยาบาล
ทุกคนที่เห็นเขา ต่างหยุดกินแล้วหันมามองด้วยแววตาหลากหลาย ทั้งหวาดกลัว ทั้งเกลียดชัง และทั้งสิ้นหวัง
ผู้คุมส่งเขามาถึงโรงอาหารแล้วก็เดินออกไปทันที ปิดประตูล็อกเขาไว้ข้างใน
หลินเฟยมองไปรอบๆ แต่ทุกคนก้มหน้าหนี ไม่มีใครกล้าสบตาเขา
ทันใดนั้น ระบบเทพสงครามก็พูดขึ้นในหัว
“เพื่อเพิ่ม—”
“เงียบ!” หลินเฟยขัดขึ้นทันที
“ฉันรู้ แกจะให้ฉันซัดพวกมันอีกรอบใช่ไหม…รอห้านาที ขอฉันกินข้าวก่อนเถอะ”
...
เขาหันไปมองโต๊ะที่ใกล้ที่สุด
นักโทษสี่ห้าคนรีบลุกหนี ทิ้งโต๊ะว่างๆให้เขานั่ง
“เฮ้ ไอ้อ้วน เอาข้าวเช้ามาให้หน่อยสิ”
เพื่อนร่วมห้องอ้วนรีบเดินมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาถือจานข้าวสังเคราะห์เต็มจานมาให้ แต่เพราะมือสั่น ข้าวเลยหกไปครึ่งจาน
หลินเฟยไม่ถือสา เขาแค่โบกมือไล่ให้ี่อ้วนหนีไปซ่อน
...
เมื่อกินอิ่ม
เขาลุกขึ้น พลิกโต๊ะตรงหน้าแล้วประกาศสงครามอีกครั้ง
เสียงเก้าอี้ล้มดัง ครืน
นักโทษหลายคนเริ่มทนไม่ไหว และพุ่งเข้ามารุมเขาทันที
แต่ครั้งนี้ หลินเฟยที่ฝึกมาแล้วหลายพันรอบ สามารถรับมือได้อย่างเฉียบคม
หมัดของเขารวดเร็วและแม่นยำ
ทุกหมัดที่ปล่อยออกไปจะมีคนล้มลงนอนร้องโอดครวญทันที
มีนักโทษสามคนพยายามใช้ลูกเหล็กที่ล่ามเท้าหลินเฟยดึงให้เขาล้ม
แต่ก่อนที่พวกมันจะทันทำอะไร
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
ลูกเตะรัวสามจังหวะรัวเข้าเป้าจนเสียงร้องแหลมปรี๊ด…
“เดาว่าต่อไปโรงอาหารนี้จะมีผู้ชายสามคนหายไป และกลายเป็นกระเทยแทน…”
...
การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป
แต่ครั้งนี้ หลินเฟยรู้สึกว่าร่างกายเขาเบากว่าทุกครั้ง หมัดของเขา หนักแน่น แม่นยำ และโหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิม
ก่อนที่การต่อสู้จะถึงจุดจบ ลูกระเบิดควันยาสลบสิบกว่าลูกก็ถูกโยนเข้ามาในโรงอาหารอีกครั้ง
ม่านควันสีขาวค่อยๆ กลืนกินสติของเขา…
และหลินเฟยก็ล้มลง ทิ้งร่างหมดแรงไว้กลางลานประลองแห่งเรือนจำอีกครั้ง